Tην έντονη ανησυχία αλλά και αποδοκιμασία της για το "δήθεν νομικό κείμενο" του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, σύμφωνα με το οποίο καθένας από τους μη απελαθέντες αλλοδαπούς μπορεί να μην αφεθεί ελεύθερος, «αλλά να του επιβληθεί αυτόματα ο περιοριστικός όρος υποχρεωτικής διαμονής του στο κέντρο προαναχωρησιακής κρατήσεως μέχρις ότου συνεργασθεί με τις αρμόδιες αρχές», εκφράζει η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Η γνωμοδότηση αυτή ήλθε ως απάντηση σε ερώτημα του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας τον περασμένο μήνα σχετικά με τη μοίρα των κρατουμένων μεταναστών που πλέον φτάνουν στην εκπνοή του ανώτατου επιτρεπόμενου ορίου κράτησης των 18 μηνών.
"Εν προκειμένω κατ' αρχάς σύσσωμο το ελληνικό κράτος ομολογεί εμπράκτως και με τη βούλα των νομικών συμπαραστατών του την αποτυχία/απροθυμία του να προβεί σε επιστροφές αλλοδαπών. Αυτό σημαίνει ομολογία πλήρους αποτυχίας των μεθόδων τύπου 'στρατοπέδων συγκέντρωσης', τα οποία βαπτίζονται σήμερα κατ' ευφημισμό κέντρα προαναχωρησιακής κρατήσεως. Δεύτερον, η αποτυχία/απροθυμία αυτή μετακυλίεται εξ ολοκλήρου στους αλλοδαπούς, σαν να εξαρτάται από αυτούς η άσκηση της κρατικής πολιτικής μ' αυτόν ή τον άλλο τρόπο. Τρίτον, το ΝΣΚ κάνει ότι ξεχνά σωρεία αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που καταδικάζουν τη χώρα για απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση εντός των στρατοπέδων συγκέντρωσης, δεδομένου ότι τυγχάνει να είναι ο υπεύθυνος για την εκτέλεσή τους. Τέταρτον και πιο σημαντικό: επιχειρείται μια άκρως επικίνδυνη και φοβική ακροβασία που θα ζήλευαν και τα πιο απολυταρχικά καθεστώτα: αφού δεν χωράει αλλιώς στο Σύνταγμα, η απόλυτη στέρηση της προσωπικής ελευθερίας βαπτίζεται περιοριστικός όρος υποχρεωτικής διαμονής σε χώρο κράτησης προς διαφύλαξη δήθεν του δημοσίου συμφέροντος αλλά και του ατομικού κάθε αλλοδαπού" σημειώνει η ΕΕΔΑ και καταλήγει θυμίζοντας "αυτό που ο κάθε πρωτοετής φοιτητής νομικής πολύ καλά γνωρίζει, ότι η πλήρης στέρηση της ελευθερίας ονομάζεται κράτηση και όχι περιοριστικός όρος, ως τέτοιος δε νοείται μόνον ο μερικός και υπό προϋποθέσεις περιορισμός της κίνησης, πάντοτε όμως σε καθεστώς ελευθερίας. Ό,τι άλλο προσκρούει στο Σύνταγμα (άρθρα 5 και 6), την ΕΣΔΑ και την οδηγία 2008/115/ΕΚ. Αυτό είναι απόλυτο".
