ΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΣΤΑΘΟΥΛΙΑ
Ο "Ερύμανθος" είναι έργο 261.603 ευρώ για «Δημιουργία Θέσεων Απασχόλησης σε δράσεις 'φυσικό περιβάλλον -κοινωνικός τομέας- στήριξη της εργασίας'», με σύνολο ωφελουμένων 50 άτομα. Ο "Ρηξικέλευθος" είναι έργο 163.593 ευρώ για δράσεις στον "κοινωνικό τομέα", με ωφελούμενα άτομα 30 γυναίκες (για να καθαρίζουν σπίτια ηλικιωμένων). Τα "Μονοπάτια Απασχόλησης και Καριέρας" είναι έργο 794.779 ευρώ με σκοπό την κοινωνική (sic) και εργασιακή προετοιμασία(!) προκειμένου ένας σημαντικός αριθμός των κατοίκων της περιοχής παρέμβασης (80 άτομα), από διαφορετικές ομάδες - στόχους, να ενταχθεί στην αγορά εργασίας. Το "Τοπικό Δίκτυο για την Ανάπτυξη της Απασχολησιμότητας" είναι έργο 350.000 ευρώ και αφορά σε μελέτη για ανάλυση της τοπικής αγοράς εργασίας, τη δικτύωση των φορέων, την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση (προφανώς την ευαισθητοποίηση των ανέργων σε θέματα ανεργίας).
Τα έργα αυτά έχουν σχεδιαστεί από "Αναπτυξιακές Συμπράξεις" με τη συμμετοχή δήμων και υποβληθεί σε προσκλήσεις των υπηρεσιών που διαχειρίζονται το ΕΣΠΑ χρηματοδοτούμενα ως δράσεις σημαντικής κοινωνικής παρέμβασης. Ο Δήμος Αιγιαλείας, όπου υλοποιούνται τα προαναφερόμενα έργα, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία στο πλαίσιο αυτού του σημειώματος, γιατί ακριβώς το ίδιο μοντέλο έχει αναπτυχθεί σε όλη τη χώρα. Δεν μπορεί να ανατραπεί και να ανασυγκροτηθεί η κοινωνία με βάση κάποια -και μάλιστα τέτοιου είδους- προνοιακά μέτρα. Όταν αποφασίζεται να δοθούν σχεδόν 800.000 ευρώ για να προετοιμαστούν(!) 80 πολίτες να βρουν δουλειά σε μια χώρα σε ανθρωπιστική κρίση, που ξεπερνά τη "δημοσιονομική κρίση", με κατεστραμμένο κράτος πρόνοιας, τότε καθίσταται το όλο σχήμα μέρος μιας συνολικής κρίσης και φθοράς των θεσμών και των εκπροσώπων τους.
Οι φθαρμένοι εκπρόσωποι του "δημαρχοκεντρικού" μοντέλου του "Καλλικράτη", στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι δήμαρχοι του εποχικού προσωπικού και των συμβασιούχων, της σπατάλης και της συμβασιοποίησης των κοινωνικών έργων, οι τοπικοί εκπρόσωποι της αποδόμησης της κοινωνικής συνοχής και της αλληλεγγύης, οι θεσμικοί σύμμαχοι του σκληρού νεοφιλελευθερισμού των κυβερνήσεων Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, στην πλειοψηφία τους στήριξαν την υπονόμευση και την καταστρατήγηση του δικαιώματος στη σταθερή και κοινωνικά ανταποδοτική εργασία, την προστασία των βασικών κοινωνικών δομών και συν-λειτουργούν στην αναγωγή του προβλήματος της ανεργίας σε ατομικό πρόβλημα.
Οι δράσεις για τις "Καθαρές αστικές μεταφορές", με προϋπολογισμό 3 δισεκατομμύρια, έχουν απορροφητικότητα από τους δήμους όλης της χώρας μόνο 610 εκατομμύρια. Για την υλοποίηση μιας τέτοιας δράσης δεν φτάνει η κουτοπονηριά και το "κέρδος". Απαιτείται όραμα, πολιτική, σχεδιασμός, αξιοποίηση των δημόσιων θεσμών και του ανθρώπινου δυναμικού.
"Το 4ο έτος ειδίκευσης των ΕΠΑΛ υπονομεύεται πριν ακόμα καθιερωθεί, μετατρέπεται και αυτό σε μαθητεία, και παραδίδεται στον ΟΑΕΔ και στις επιχειρήσεις". "Μεγάλα κονδύλια προβλέπεται να εκχωρηθούν από το ΕΣΠΑ στους ιδιώτες σχολάρχες, αλλά και τους εργοδότες για την υλοποίηση της μαθητείας". "Η δευτεροβάθμια ΤΕΕ θα χάσει μεγάλο μέρος του μαθητικού δυναμικού της με την κατάργηση των τομέων Υγείας-Πρόνοιας και Εφαρμοσμένων Τεχνών (στους οποίους σπούδαζε μέχρι σήμερα το 23% του μαθητικού δυναμικού των ΕΠΑΛ)" (Κριτική του σχεδίου νόμου για το Λύκειο [ΓΕΛ-ΕΠΑΛ] και την κατάρτιση [ΣΕΚ-ΙΕΚ] από τις Συνεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις). Έτσι επιδιώκουν, στο πλαίσιο της "καλλικρατικής" στρατηγικής, με νέους μηχανισμούς χρηματοδοτούμενων τοπικών συμβάσεων και κάθε λογής "αναπτυξιακές συμπράξεις" των δήμων και των επιχειρήσεων να προσδέσουν την εκπαίδευση, την κατάρτιση και την εργασία σε κοινωνικά-προνοιακά σχήματα που θα υπηρετούν τη μετατόπιση στον έλεγχο μέσων και αναγκών των ανθρώπων και στην ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία υπέρ των δυνάμεων της κοινωνικής συντήρησης και της εκμετάλλευσης.
Ένα αφυδατωμένο από δυναμική σχολείο οδηγεί τους νέους σε τοπικά επιδοματικά ευκαιριακά ατομικά εργασιακά σχήματα και εν τέλει μια κοινωνία σε υποταγή και εξαθλίωση. Ενισχύεται έτσι η Τοπική Αυτοδιοίκηση από δυνάμεις των εκπροσώπων της κρατικής γραφειοκρατίας, της ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών αγαθών, της διαπλοκής και των συμφερόντων. Μπορούμε να τους σταματήσουμε. Τώρα. Με τη μεγάλη συμμαχία των κοινωνικών κινημάτων, των κινημάτων των νέων, των σωματείων σε κάθε τόπο δουλειάς και εκπαίδευσης. Με τον ριζοσπαστισμό και την ανατροπή.
