ΤΗΣ ΒΟΥΛΑΣ Ε. ΦΙΡΙΠΗ*
Παρά τις αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης των προέδρων των ΕΛΜΕ και τη διαχείριση της κρίσης από την πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, τα δεδομένα για τη βάση των εκπαιδευτικών, το παραμελημένο δημόσιο σχολείο και την ελληνική κοινωνία παραμένουν τα ίδια. Η επιστράτευση των εκπαιδευτικών συνεχίζει να είναι μια συνταγματική εκτροπή, η κυβέρνηση συνεχίζει παρά τις εξελίξεις την επίδειξη αυταρχισμού, η κρίση για τα κοινωνικά αγαθά συνεχίζει να βαθαίνει ακόμη περισσότερο και η εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας δεν έχει τέλος.
Το ζητούμενο από τις τελευταίες μαζικές γενικές συνελεύσεις των εκπαιδευτικών δεν ήταν μόνο τα κλαδικά τους αιτήματα. Έχει γίνει βαθιά κατανοητό, για όσους ήταν παρόντες τουλάχιστον, ότι το διακύβευμα είναι το πολιτικό γίγνεσθαι στη χώρα, η κατάλυση δημοκρατικών αρχών και δικαιωμάτων. Η επιστράτευση δεν ήταν η μόνη συνταγματική εκτροπή των μνημονιακών κυβερνήσεων. Γι' αυτό και ο κοινωνικός αυτοματισμός που επεχείρησε να κατευθύνει η κυβέρνηση, με όσα μέσα είχε στη διάθεσή της, δεν λειτούργησε αποκλειστικά εναντίον των εκπαιδευτικών, αλλά και αντίστροφα. Ο ορυμαγδός της συκοφάντησης των εκπαιδευτικών, η υποκρισία και ταυτόχρονα η αδιαφορία των συγκυβερνώντων, παράλληλα με τα περιπολικά έξω από τα σχολεία και τις γειτονιές των εκπαιδευτικών, λειτούργησαν απελευθερωτικά για τη βάση των εκπαιδευτικών και για όλη την εξαθλιωμένη ελληνική κοινωνία. Επιβεβαιώθηκε πλέον χωρίς κανένα πρόσχημα, αυτό που έβλεπαν όλοι τόσο καιρό να έρχεται σερνάμενο, ότι αυτό που βάλλεται είναι η Δημοκρατία, δηλαδή ο αδιαπραγμάτευτος όρος ζωής μας ως λαού, σε όλες τις εποχές της ύπαρξής μας, που ακόμα κι όταν δεν τον είχαμε ανακαλύψει ως όρο, βρήκαμε εμείς τον δρόμο να τον προσδιορίσουμε. Οι μαζικές συνελεύσεις των καθηγητών, που οφείλουμε να σεβαστούμε, παρά το γεγονός ότι συναινούσαν με θάρρος σε μια απεργία σε καιρό επιστράτευσης, δεν ήταν παρά μόνο για τη Δημοκρατία, δεν ήταν παρά μόνο το αγωνιώδες κάλεσμά τους προς όλες τις άλλες κοινωνικές ομάδες να ενωθούν μαζί τους, σ΄έναν κοινό αγώνα για το αυτονόητο, τις ζωές τους. Και η κοινωνία είναι βέβαιο ότι αφουγκράστηκε και τη βουή από τη βία της εξουσίας και το κάλεσμα - έναυσμα των εκπαιδευτικών να τραβήξει ο λαός μπροστά, να αποτινάξει από πάνω του τη σκιά του θηρίου του αυταρχισμού, της υποκρισίας, της ολιγαρχίας.
Παρά τις εξελίξεις, η αξιοπρέπειά μας, η Δημοκρατία, με ελευθερία και ισονομία, είναι ακόμα το ζητούμενο. Ο αγώνας των εκπαιδευτικών και της ευαίσθητης ελληνικής κοινωνίας δεν ήταν ένας χαμένος αγώνας. Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. "Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει" (Μπέρτολτ Μπρέχτ).
* Η Βούλα Ε. Φιριπή είναι εκπαιδευτικός - νομικός, αιρετός ΑΠΥΣΔΕ Κεντρικής Μακεδονίας & ΠΥΣΔΕ Ν. Χαλκιδικής.
