Σε κλίμα οδύνης τελέστηκε στη Μητρόπολη Αθηνών η εξόδιος ακολουθία του Διονύση Σαββόπουλου, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών, αφήνοντας πίσω του τεράστια παρακαταθήκη, αλλά κι ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Μεγάλο πλήθος κόσμου είχε συγκεντρωθεί στη Μητρόπολη Αθηνών για να αποτίσει φόρο τιμής στον Διονύση Σαββόπουλο, ο οποίος είχε κηδεύτηκε σήμερα στο Α' Νεκροταφείο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Διονύσης Σαββόπουλος / Σε λαϊκό προσκύνημα η σορός του - Πλήθος κόσμου συρρέει για να τον αποχαιρετήσει
Από νωρίς το πρωί, ήδη από τις 9:30, είχε σχηματιστεί μεγάλη ουρά, καθώς πολίτες και εκπρόσωποι της πολιτικής και της τέχνης είχαν φτάσει στο σημείο για να εκφράσουν το ύστατο χαίρε. Άνθρωποι όλων των ηλικιών είχαν ακουμπήσει ευλαβικά το χέρι τους στη σορό και είχαν αφήσει λίγα λουλούδια στο φέρετρο του «Νιόνιου» του ελληνικού τραγουδιού, που είχε τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης.
Το κλίμα βαθιά συγκινησιακό, με πολλούς να ψιθυρίζουν στίχους και μελωδίες που σημάδεψαν γενιές, αποχαιρετώντας έναν δημιουργό που είχε αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στη σύγχρονη ελληνική μουσική.
Κατά τη 1:00 το μεσημέρι ξεκίνησε η εξόδιος ακολουθία, χοροστατούντος του αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερώνυμου, ενώ μετά το πέρας της ακολούθησαν οι επικήδειοι, που εκφώνησαν ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, η τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης, ο Σταμάτης Φασουλής, η γιατρός Αναστασία Κοτανίδου, ο εικαστικός Αλέξης Κυριτσόπουλος, ο γιος του εκλιπόντα Κορνήλιος Σαββόπουλος και ο εγγονός του.
«Δυστυχώς για εμένα σε γνώρισα πολύ αργά και σε μια πολύ δύσκολη στιγμή. Όσοι όμως σε γνωρίσαμε νιώθουμε τυχεροί που περπατήσαμε μαζί σου έστω για λίγο στο δρόμο της ζωής», δήλωσε η πνευμονολόγος Αναστασία Κοτανίδου, ενώ ακολούθησε ο Σταμάτης Φασουλής που τόνισε μεταξύ άλλων ότι ο Διονύσης Σαββόπουλος «αφήνει ένα ελληνικό τραγούδι όχι πλούσιο αλλά πάμπλουτο... Ήθελε τη ζωή να τη μεταφέρει στο τραγούδι κι αυτό έκανε... Καλή αντάμωση στο περιβόλι του ουρανού σου», είπε ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης με συγκίνηση.
«Έρχομαι από τη Θεσσαλονίκη να σου μεταφέρω τη βαριά οδύνη της πόλης, αλλά και τον σεβασμό και την περηφάνια της που αξιώθηκε εκείνη τη βραδιά του Δεκέμβρη του ‘44 να γεννήσει ένα τόσο λαμπρό τέκνο», ξεκίνησε τον δικό του επικήδειο ο συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης.
«Σε αποχαιρετούμε σήμερα σαν έναν άνθρωπο σημαντικό για τον πολιτισμό, σημαντικό για τη σκέψη, το αίσθημα και την αισθητική μας, δηλαδή για ολόκληρη τη ζωή μας», είπε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, προσθέτοντας ότι «χωρίς εσένα άλλο θα ήταν το τραγούδι μας, άλλοι θα ήμασταν κι εμείς».
«Σου άρεσαν οι γιορτές, τα μπουλούκια, τα συμπόσια, οι φιέστες, τα περίμενες σαν παιδάκι που ανυπομονεί για τα Χριστούγεννα», είπε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. «Μας ανέθρεψες, μας στήριξες, μας ελευθέρωσες. Μαζί με τους αγαπημένους σου δασκάλους, τον Μάνο Χατζηδάκη και τον Τσιτσάνη, ανέδειξες το πολύτιμο, ανέβασες το επίπεδο της χώρας συλλογικά και το επίπεδο του καθενός». Επικαλούμενος τον αδελφό του, που του είπε ότι «ο Σαββόπουλος καταργεί το πένθος», ο Αλκίνοος Ιωαννίδης αναρωτήθηκε: «Γιατί έκλαψα τόσο; Για ποιον; Για σένα ή για μένα;». Παράλληλα, αναφέρθηκε στις αντιφάσεις του, λέγοντας ότι ήταν ένας ασκητής με ακριβά γούστα, ένας αμήχανος σοφός. «Δεν ξέραμε πότε ήσουν ρόλος και πότε ο εαυτός σου».
«Μόνο ένας απείθαρχος θα μπορούσε να φτάσει εκεί που έφτασες. Θέλαμε να σε εξηγήσουμε, ήσουν ανεξήγητος. Στην τελευταία σου συναυλία ήσουν πιο ευάλωτος και πιο σίγουρος από ποτέ», θυμάται. «Ήσουν γεμάτος αντιφάσεις. Ένας συντηρητικός με καρδιά επαναστάτη, ένας λόγιος καραγκιοζοπαίχτης, ένας δύστροπος γέροντας με ψυχή ζαβολιάρικου παιδιού».
«Ψάχναμε πού να σε κατατάξουμε, πώς να σε καταλάβουμε. Μα τι θέλαμε επιτέλους; Να είσαι προβλέψιμος; Και ποιος τα έγραφε αυτά τα απρόβλεπτα τραγούδια; Σου ζητούσαμε να πειθαρχήσεις στην εικόνα που σου δίναμε. Όμως μόνο ένας απείθαρχος μπορούσε να φτάσει εκεί που έφτασες. Θέλαμε να σε εξηγήσουμε. Ήσουν ανεξήγητος. Στην τελευταία σου συναυλία πιο ευάλωτος και πιο σίγουρος από ποτέ»
«Σε ένα από αυτά που γράφτηκαν διάβασα ”ο Σαββόπουλος είναι ο ρυθμός μέσα μας”. Από εκεί πιάστηκα, γιατί αυτόν τον ρυθμό, αλλά της καρδιάς μου θα ακολουθήσω για να με οδηγήσει τώρα να σε αποχαιρετήσω», σημείωσε με συγκίνηση η Δήμητρα Γαλάνη στον δικό της επικήδειο, απευθύνοντας στον σπουδαίο δημιουργό «ένα μεγάλο ευχαριστώ».
«Διονύση μου, τα λόγια από τα τραγούδια σου μπλέκονται ανάμεσα στα σκίτσα μου μέσα σε καπνούς και πυροτεχνήματα. Ψάχνω δικά μου λόγια και σιγομουρμουρίζω τραγούδια σου. Μέρα που είναι σήμερα, ημέρα αποφράς αλλά και ημέρα αγάπης, αγάπης όλων μας για σένα, αγάπη απέραντη, σήμερα θέλω να σου πω λόγια τεράστια, σαν τον Λευκό Πύργο, σαν τον Πύργο του 'Αιφελ, σαν τον Όλυμπο», είπε ο εικαστικός Αλέξης Κυριτσόπουλος.
Με ιδιαίτερη ευαισθησία μίλησε και ο γιος του Κορνήλιος Σαββόπουλος: «Πολλά από τα τραγούδια σου είχαν δυο τραγούδια. Το ένα έτρεχε μπροστά το κυρίως θέμα και το άλλο ακολουθούσε από πίσω στο background ... Μου πήρε 57 χρόνια να καταλάβω γιατί το έκανε αυτό. Είχε δυο ζωές, η μια ήταν πιο άυλη και πνευματική και η άλλη πιο γήινη, πιο σταθερή, πιο υλική», είπε, ενώ συγκινητικός ήταν και ο εγγονός του Σαββόπουλου. «Από πάντα θυμάμαι να μου μεταδίδεις την αγάπη σου με ειλικρίνεια, είναι σαν μέσα σου να είχες βρει την αληθινή αγάπη στην πιο απλή μορφή της, σαν να είχες νιώσει και καταλάβει τον πυρήνα της και τον πραγματικό λόγο που οι άνθρωποι αγαπάμε», σημείωσε.
Μετά το πέρας των επικηδείων και υπό τον ήχο αγαπημένων τραγουδιών που παιάνισαν η μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού στον προαύλειο χώρο της Μητρόπολης Αθηνών και η Φιλαρμονική του Δήμου Αθηναίων στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, αλλά και χειροκροτημάτων από τον κόσμο που τα σιγοτραγουδούσε, η σορός του Διονύση Σαββόπουλου συνάντησε την τελευταία κατοικία του.
