Η Μαρίνα Μεϊντάνη και ο Μπάμπης Μπίκας, δημοσιογράφοι-μέλη του infolibre από τη Θεσσαλονίκη, ήταν στην 27μελή ελληνική αποστολή του παγκόσμιου στόλου αντίστασης και ελευθερίας Global Sumud Flotilla. Λίγες ώρες αφότου γύρισαν πίσω στην Ελλάδα μίλησαν στην ΑΥΓΗ της Κυριακής για όσα είδαν και έζησαν σ’ αυτό το ταξίδι αλληλεγγύης που σκοπό είχε να σπάσει ο αποκλεισμός στη Γάζα, να φτάσει ανθρωπιστική βοήθεια στην περιοχή και να σταλεί το μήνυμα ότι οι λαοί μπορούν ακόμη να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλον.
Για τους ίδιους ως δημοσιογράφους η αποστολή είχε κι ένα επιπλέον βάρος, καθώς η ενημέρωση είναι αποκλεισμένη και η πρόσβαση των διεθνών μέσων ενημέρωσης απαγορευμένη. Γι’ αυτό αισθάνονται χρέος τους να μοιραστούν το βίωμά τους «για εκείνο το παιδί που μάθαμε ότι είχε πάει στην κατεστραμμένη οροφή του σπιτιού του στη Γάζα και περίμενε να δει τα πλοία του Global Sumud Flotilla να έρχονται, για όλον τον παλαιστινιακό λαό που αγωνίζεται και για όλον τον κόσμο που τις καρδιές και τις ψυχές του νιώθαμε πως κουβαλάμε μαζί μας».
Ενα θαλάσσιο κομβόι αλληλεγγύης
Ο Μπάμπης Μπίκας από τις πρώτες κιόλας κουβέντες δίνει τον τόνο της αποστολής και περιγράφει αυτό το ταξίδι που κινήθηκε με οδηγό τη δύναμη της αλληλεγγύης. «Θέλαμε να φτάσουμε στην αιματοκυλισμένη Γάζα, εκεί όπου το κράτος του Ισραήλ εδώ και δύο χρόνια διαπράττει μια ανείπωτη γενοκτονία, ένα μαζικό έγκλημα» σημειώνει. Μιλά με πάθος για τους 500 ανθρώπους από κάθε γωνιά του κόσμου που οργανώθηκαν από τα κάτω, πέρα από κράτη και κυβερνήσεις, και ενωμένοι σχημάτισαν ένα θαλάσσιο κομβόι 50 πλοίων. Οι δυο τους ήταν μέλη του 9μελούς πληρώματος του πλοίου «Βαγγέλης Πισσίας», ενός εκ των τεσσάρων πλοίων στα οποία επέβαιναν τα 27 μέλη της ελληνικής αποστολής, και κατάφεραν να φτάσουν στα 41 μίλια, «εκεί όπου έγινε η πειρατική ενέργεια σε διεθνή ύδατα κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου».
Η συνέχεια, όπως την περιγράφει η Μαρίνα Μεϊντάνη, αποκαλύπτει τις σκηνές πίεσης και ταλαιπωρίας που βίωσαν. «Μιλάμε για ένα κενό δικαίου. Δεν είχαμε πρόσβαση σε δικηγόρο, σε γιατρό, σε διερμηνέα μολονότι ζητήσαμε» λέει. «Ήταν μια κακοποίηση ψυχολογική και σωματική, χωρίς λόγο, μόνο και μόνο για να μας τρομοκρατήσουν» συμπληρώνει και αποκαλύπτει: «Σε ένα δωμάτιο 3x7 ήμασταν δεκατέσσερα άτομα. Ζητούσαμε καθαρό νερό και δεν μας έδιναν. Το φαγητό ήταν αγγούρι σε φέτες, καρότο, πιπεριές ωμές και ψωμί. Δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην έκανε επί της ουσίας απεργία πείνας εκεί πέρα μέσα. Άνθρωποι λιποθύμησαν μέσα στο κελί μας, ζητήσαμε γιατρό και δεν ήρθε». Η σωματική και ψυχολογική εξάντληση ήταν μεγάλη: «Έρχονταν επτά φορές μέσα στη νύχτα για να μας μετρήσουν. Μόνο και μόνο για να ανάψουν τα φώτα, να μην μας αφήσουν να κοιμηθούμε έστω λίγο». «Σκεφτόμασταν ότι αν σε εμάς συμπεριφέρονται έτσι, πώς συμπεριφέρονται στους Παλαιστίνιους;» λέει η Μαρίνα Μεϊντάνη και η σκέψη τρέχει επιπλέον στον κόσμο που άφησαν πίσω μέσα στις φυλακές.
Τα έγγραφα που δεν υπέγραψαν
Η Μαρίνα θυμάται την πίεση να υπογράψουν ένα έγγραφο που τους δόθηκε. «Στην αρχή μας δόθηκε ένα διπλό έγγραφο να υπογράψουμε, το οποίο ήταν στα εβραϊκά και δεν ξέραμε τι έλεγε. Αρνηθήκαμε να το υπογράψουμε και μετά μας έδωσαν ένα χαρτί που έλεγε ότι αποδεχόμαστε την παράνομη είσοδό μας στη χώρα και ζητάμε την απέλασή μας. Επίσης δεν το υπογράψαμε, γιατί δεν δεχτήκαμε ότι μπήκαμε παράνομα στη χώρα. Από κει και πέρα τέθηκε η διαδικασία των δικαστηρίων εντός 72 ωρών που προβλέπει ο δικός τους ο νόμος, που ήταν δικαστήρια παρωδία. Ζητήσαμε δικηγόρο, δεν ήρθε ποτέ. Μάλιστα, εμπαίζοντάς μας μας έλεγαν να τελειώσουμε πρώτα τη διαδικασία και μετά να έρθει δικηγόρος. Πού ξανακούστηκε να τελειώνει το δικαστήριο και μετά να έρχεται δικηγόρος;»
Ο Μπάμπης Μπίκας μιλά για την επιστροφή τους με εικόνες που θυμίζουν δυστοπία: «Από τη φυλακή μάς έβαλαν κατευθείαν στο αεροπλάνο. Μέσα σε κλουβιά, σιδεροδέσμιους μας μετέφεραν, χωρίς εξαερισμό, χωρίς να βλέπουμε τίποτα. Πέντε ώρες μεταφορά και κατευθείαν μας πέταξαν στο αεροπλάνο χωρίς τα πράγματά μας, μας τα έκλεψαν. Γυρίσαμε μόνο μ’ αυτές τις λευκές φόρμες, ήρθαμε ουσιαστικά με τη στολή της φυλακής». Σχολιάζοντας τη στάση των ελληνικών Αρχών, ο Μπάμπης Μπίκας είναι κατηγορηματικός: «Θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή να υπάρξει δήλωση καταδίκης της επίθεσης και της απαγωγής μας. Από όλες τις κυβερνήσεις πρέπει να καταδικαστεί αυτό και ιδιαίτερα από την ελληνική. Οφείλει να διακόψει κάθε σχέση με το κράτος του Ισραήλ».
«Η ανθρωπιά που ξεσηκώθηκε»
Η φωνή τους μαλακώνει όταν μιλούν για το κίνημα αλληλεγγύης που μεγαλώνει. «Η αποστολή στην Αίγυπτο τον Ιούνιο νιώσαμε πως πυροδότησε την περαιτέρω ενίσχυση αυτού τους κινήματος αλληλεγγύης και εστίασε περισσότερο τα βλέμματα του κόσμου» λέει ο Μπάμπης Μπίκας. «Μάθαμε ότι χιλιάδες βγήκαν να διαδηλώσουν. Νιώσαμε πως και από τη συμμετοχή του κόσμου στις κινητοποιήσεις οδηγηθήκαμε στην απελευθέρωσή μας».
«Εμείς οι 500 που ήμασταν εκεί δεν ήμασταν μόνοι μας. Ξέραμε ότι δεν ήμασταν μόνοι μας εκεί. Ήμασταν εμείς και ήσασταν κι όλοι εσείς που ήσασταν πίσω. Εκεί που απέτυχαν οι κυβερνήσεις, τα κράτη, οι διεθνείς οργανισμοί να φέρουν μπροστά το θέμα της Παλαιστίνης, ήταν οι λαοί αυτοί που προσπαθούν να φωτίσουν αυτή τη σκοτεινή γωνιά και να δώσουν ελπίδα» μοιράζεται η Μαρίνα Μεϊντάνη και συνεχίζει: «Η Παλαιστίνη διδάσκει ακόμα και μέσα από τα συντρίμμια της. Η ανθρωπιά που ξεσηκώθηκε, αυτό το κύμα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης και δύναμης βγαίνει μέσα από τα συντρίμμια της Παλαιστίνης και μέσα από τον αγώνα των Παλαιστινίων. Δεν ήμασταν εμείς που πήγαμε εκεί. Αν δεν υπήρχαν οι Παλαιστίνιοι να αγωνίζονται, δεν θα ήμασταν ούτε κι εμείς εκεί. Άρα η δύναμη δεν είναι η δική μας. Η δύναμη είναι αυτών των ανθρώπων που συνεχίζουν να αγωνίζονται».
«Να σπάσει το φράγμα της μη ενημέρωσης»
Για τους δύο δημοσιογράφους η συμμετοχή στην αποστολή είχε και ένα επιπλέον βάρος, έναν επιπλέον διπλό στόχο, όπως εξηγεί η Μαρίνα Μεϊντάνη. «Να αποτίσουμε φόρο τιμής στους περίπου 300 δημοσιογράφους που έχουν σκοτωθεί στην Παλαιστίνη και να σπάσουμε το φράγμα μη ενημέρωσης που επιβάλλεται στη Γάζα». Ο Μπάμπης Μπίκας συμπυκνώνει το νόημα όλης της διαδρομής: «Νιώθαμε πως κουβαλάμε τις καρδιές, τις ψυχές όλων των ανθρώπων του κόσμου που αγωνίζονται για δικαιοσύνη και ελευθερία. Επιχειρήσαμε το αδύνατο μπροστά στο αδιανόητο που συμβαίνει».
