Ο Καμράν γεννήθηκε σε μία χώρα της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, όπου έζησε και τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Οι πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες τον υποχρέωσαν να αναζητήσει την τύχη του στον προηγμένο κόσμο. Στα πρώτα, λοιπόν, χρόνια της εφηβείας του αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ευρώπη. Η οικογένειά του ξεπούλησε ό,τι είχε και δεν είχε και του έδωσε κάποια χρήματα για το ταξίδι του.
Περπάτησε από το Πακιστάν στο Ιράν, στο οποίο εκείνη την εποχή τα πράγματα ήταν δύσκολα και επικίνδυνα. Έπειτα, αφού διέσχισε όλη τη χώρα άλλοτε με τα πόδια και άλλοτε ως λαθρεπιβάτης ή γαντζωμένος σε κάποιο τρένο ή φορτηγό, έφτασε στα σύνορα με το Ιράκ. Μετά τα σύνορα με την Ιορδανία ή τα σύνορα της Συρίας, όπου δεν είχε ακόμα πόλεμο εκεί, έφτασε επιτέλους στη μεγάλη θάλασσα της Μεσογείου. Δεν είναι γνωστό εάν μπήκε σε κάποια σαπιόβαρκα για να περάσει στην Ευρώπη ούτε αν περπάτησε ακόμα πολλά χιλιόμετρα για να περάσει στην Ευρώπη από τον Έβρο, που τότε δεν είχε τείχος. Το σίγουρο είναι ότι διέσχισε πέντε χώρες μέχρι τον τελικό προορισμό του. Έμεινε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων, σε υπόγεια ή άλλες φορές κοιμήθηκε στον δρόμο μέχρι να ξεκουραστεί, με κρύο ή ζέστη, για να συνεχίσει τον δρόμο του προς την πρόοδο, την εξέλιξη, την ελευθερία. Όταν έφτασε στην Ελλάδα, ήταν 17 χρόνων παιδί. Ανήλικος δηλαδή, αλλά τότε ο νόμος δεν προέβλεπε προστασία των ανήλικων μεταναστών. Τον πρώτο καιρό έζησε κρυμμένος σε υπόγεια. Έκανε δουλειές του ποδαριού και πληρωνόταν μαύρα. Δίχως ασφάλιση, δίχως περίθαλψη, χωρίς συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Και τριγύρω του, μια Ελλάδα που στην αρχή ήταν στη νιρβάνα της ευμάρειας και της ανάπτυξης, στον σκληρό πυρήνα του ευρώ. Κι έπειτα, στην απομόνωση, στην πείνα.
Τα κατάφερε όμως. Κατάφερε να πάρει άδεια εργασίας και παραμονής και να δουλεύει κάθε ημέρα. Κόλλησε ένσημα. Κατάφερε να νοικιάσει σπίτι και να μιλά με τους ανθρώπους στη γειτονιά του. Έγινε νόμιμος κάτοικος αυτής της χώρας, όπου μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερα στους δρόμους, να συνάπτει σχέσεις. Να πληρώνει τους φόρους του και να έχει δικαιώματα αντίστοιχα με αυτά των γηγενών.
Ο Καμράν, προτού ακόμα συμπληρώσει τα 40 του χρόνια, επιβίωσε από το ταξίδι του μέσα από τις εμπόλεμες ζώνες της Μέσης Ανατολής, από τη μαύρη ανασφάλιστη εργασία και τα εργατικά ατυχήματα. Επιβίωσε και από την άνοδο του φασισμού και του νεοναζισμού που αναζητούσε αλλόχρωμους για να αποδείξει την ανύπαρκτη ανωτερότητα της λευκής φυλής και επιχειρούσε να τους ρίξει την ευθύνη για την οικονομική και κοινωνική κρίση που προκάλεσαν οι γηγενείς είτε με τις πράξεις τους είτε με την ανοχή τους. Γιατί έτσι λειτουργεί η κοινωνία.
Ο Καμράν στα 37 του χρόνια έχασε τελικά τη ζωή του κάπου μεταξύ της ασάφειας μιας αστυνομικής ανακοίνωσης και της καταγγελίας των συγγενών του, σε ένα αστυνομικό τμήμα στην πρωτεύουσα ενός ευρωπαϊκού κράτους που ονομάζεται Ελλάδα. Αγνοούνταν για πέντε ημέρες και μετά τον θάνατό του οι Αρχές δεν έκαναν τον κόπο να διενεργήσουν ούτε μία νεκροψία, όπως καταγγέλλουν οι συγγενείς του. Πήγε, δηλαδή, σαν το σκυλί στ’ αμπέλι ή σαν τον Πακιστανό…
