Αποστολή: Κώστας Παπαντωνίου
Οι επιπτώσεις της κατασκευής του μεταλλείου χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής έχουν ήδη αρχίσει να γίνονται ορατές, όπως αναφέρουν με μαρτυρίες τους στην "Αυγή" κάτοικοι της περιοχής, που θεωρούν βέβαια την προοπτική της μετανάστευσης σε περίπτωση που δεν σταματήσουν τα έργα, καθώς δεν θα "υπάρχουν δουλειές, αλλά, ακόμα κι αν βρεθεί τρόπος να βγάζουμε τα προς το ζην θα κινδυνεύουμε να πάθουμε καρκίνο".
"Δεν θα ξεπουλήσουμε τον τόπο μας για 20 χρόνια δουλειάς"
Η γεωργία, η αλιεία, η κτηνοτροφία, η ξυλεία και ο τουρισμός αποτελούν τους βασικούς τομείς στους οποίους στηρίζεται η επιβίωση πολλών χωριών της Βορειοανατολικής Χαλκιδικής. "Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος. Θα καταστραφούμε αν γίνουν τα έργα". Τα λόγια του 40χρονου υλοτόμου Βασίλη Στρούνη, πατέρα ενός παιδιού και κατοίκου της Ιερισσού, βγαίνουν με δυσκολία.
Από τη στιγμή που θα "σπάσει ένας κρίκος, θα σπάσει και η αλυσίδα". Η καταστροφή του περιβάλλοντος, που σημαίνει την αντικατάσταση ενός αρχέγονου δάσους, τεράστιας έκτασης με μεταλλείο, αυτόματα υποβαθμίζει την περιοχή, πόσω μάλλον από τη στιγμή που "μιλάμε για μια σεισμογενή περιοχή. Το 1932 είχαμε 7 ρίχτερ. Πριν από λίγες μέρες 4,8. Αυτό φυσικά δεν το έπαιξαν στα κανάλια". Μια μικρή διαρροή μπορεί να προκαλέσει ανυπολόγιστες ζημιές.
Δεν μπορεί να δικαιολογήσει όσους εργάζονται για την "Ελληνικός Χρυσός". "Όλοι έχουμε οικονομικά προβλήματα, αλλά αυτό τι σημαίνει; Ότι δεχόμαστε να βάλουμε σε ρίσκο τη ζωή των παιδιών μας. Πώς μπορούν να το δεχτούν για ένα μεροκάματο;" λέει και δηλώνει με αποφασιστικότητα: "Δεν θα ξεπουλήσουμε τον τόπο μας για 20 χρόνια δουλειάς"!
Ο τουρισμός ήδη αργοπεθαίνει
Πτώση του ενδιαφέροντος για επενδύσεις έχουν παρατηρήσει οι Γιάννης και Ηλίας, 50 και 35 ετών αντίστοιχα, κάτοικοι της Ιερισσού και συνεργάτες στον τομέα της ξυλείας. "Πολλές οικοδομές έχουν μείνει μισοτελειωμένες, ενώ έχουν παγώσει οι άδειες για την κατασκευή άλλων. Γιατί να έρθει ο άλλος να κάνει επενδύσεις; Σε μια περιοχή που σήμερα είναι τουριστική, αλλά αύριο δεν θα έχει καμία άλλη άξια;".
Όπως δεν έρχονται επενδυτές, έτσι δεν έρχονται και "τουρίστες", λέει η Βαρβάρα, 23 χρόνων. Οι γονείς της διατηρούν ξενοδοχειακή μονάδα και γνωρίζει από πρώτο χέρι τα νέα δεδομένα."Τα ταξιδιωτικά γραφεία μας προειδοποίησαν ότι, σε περίπτωση που γίνει το μεταλλείο, δεν θα μπορούν να μας στέλνουν κόσμο". Η αναπόφευκτη μείωση του τζίρου σημαίνει ανεργία. "Μιλάνε για νέες θέσεις εργασίας με τη δημιουργία του μεταλλείου, όμως ξεχνούν πόσες είναι αυτές που θα χαθούν. Αυτή τη στιγμή μιλάμε για πάνω από 700 εργαζόμενους σε 5 ξενοδοχεία. Αυτοί οι άνθρωποι τι θα γίνουν;".
"Θέλουμε να ζήσουμε στον τόπο μας"
Εταιρείες και κυβέρνηση δεν δείχνουν σημάδια υποχώρησης. Απεναντίας έχει διαμορφωθεί κλίμα τρομοκρατίας. "Φοβόμαστε να βγούμε έξω από τα σπίτι μας", λέει η Μένια, 33 χρονών. Πριν από λίγες μέρες η αστυνομία την είχε προσαγάγει και την κρατούσε στο τμήμα για 16 ολόκληρες ώρες, χωρίς καμία διευκρίνηση, όπως ισχυρίζεται. "Στις 5:30 το πρωί αστυνομικοί με μετέφεραν στο τμήμα και άρχισαν να με κατακλύζουν με ερωτήσεις. Ψυχολογικός πόλεμος. Λίγες ώρες μετά από μένα κράτησαν και τον άνδρα μου. Τα παιδιά μου είναι 12 χρονών και είναι τρομοκρατημένα. Ήταν μόνα τους στο σπίτι και δεν είχαν νέα μας. Δεν μας επέτρεπαν να τα καλέσουμε".
Συγκλονιστική είναι και η μαρτυρία του Δημήτρη Ταραζά, πατέρα δύο παιδιών, οικοδόμου. "Μας πήραν τηλέφωνο και μαζί μ' ένα άλλο παιδί πήγαμε στο τμήμα Πολύγυρου. Είδαμε 10 ασφαλίτες, οι πέντε πήγαν πάνω, σε κάποιον όροφο το ένα παιδί και μένα στο υπόγειο. Με το που μπήκαμε άρχισαν τα σπρωξίματα, τις απειλές και τις βρισιές. Κάποια στιγμή επειδή αντέδρασα, χωρίς φυσικά να κάνω κάποια κίνηση, μ' έβαλαν να κάθομαι τρεις ώρες όρθιος και να κοιτάζω έναν άσπρο τοίχο. Μετά μας πήραν το δείγμα και φύγαμε. Πρόκειται για καθεστώς τρομοκρατίας!".
Όλοι τους ανεξαιρέτως, παρά τα όσα τους έχουν συμβεί, δηλώνουν πως δεν φοβούνται κι ότι θα συνεχίσουν τον αγώνα τους.
