Είτε υπάρχει σκάνδαλο είτε όχι στην περίπτωση των VIP ΜΕΘ, η πραγματικότητα είναι μία: δεκάδες ασθενείς νοσηλεύονται διασωληνωμένοι εκτός ΜΕΘ, με αποτέλεσμα η θνητότητά τους να εκτοξεύεται σε ποσοστά που καθιστούν τον θάνατο σχεδόν αναπόφευκτο.
Η Βιργινία Τσαμαζίδου επικοινώνησε με την ΑΥΓΗ για να μεταφέρει τη δική της ιστορία. Στις 2 Δεκεμβρίου κατέληξε η καλύτερή της φίλη στο Γενικό Νοσοκομείο Λαμίας. Από 8 Νοεμβρίου ήταν με οξυγόνο εκτός ΜΕΘ. Μόλις μία εβδομάδα πριν καταλήξει την έβαλαν σε λίστα αναμονής, αλλά δυστυχώς δεν ήταν τυχερή. Η καρδιά της δεν άντεξε...
Όλο αυτό το διάστημα δεν της επέτρεπαν να μιλήσει στο τηλέφωνο με τα παιδιά της, εκτός από μία φορά. Εκλιπαρούσε να της βάλουν άνθρωπο, καθώς το προσωπικό ήταν ελάχιστο. Συγκεκριμένα 4 νοσηλευτές και ένας γιατρός για 70 ασθενείς...
Νωρίτερα η εκπαιδευτικός Μαρίνα Δημητρίου περιέγραψε στον 105,5 Στο Κόκκινο και τον Γιώργο Τραπεζιώτη την ιστορία του νεφροπαθή αδελφού της, που πέθανε διασωληνωμένος σε απλό θάλαμο νοσοκομείου το περασμένο καλοκαίρι.
Οι συνθήκες ήταν πρωτοφανείς. Ράντζα κατέκλυζαν τους διαδρόμους, γιατροί - ζόμπι από την εξουθένωση, ασθενείς απομονωμένοι συνθέτουν την τραγική εικόνα. Ο αδελφός της διασωληνώθηκε σε απλό θάλαμο, όπου κατέληξε. «Έφευγες και άκουγες τα τελευταία του λόγια, που ήταν ‘πάρε με από δω’» θυμάται η Μ. Δημητρίου.
«Αυτό που συμβαίνει στα νοσοκομεία είναι εγκληματικό, αυτοί είναι εγκληματίες πανδημίας και πρέπει να τιμωρηθούν, έχουν αφήσει ένα ολόκληρο σύστημα μόνο του, όλους τους υγειονομικούς, να παλεύουν, να ζουν την κόλασή τους». Παράλληλα εκφράζει την οργή της και «όταν αυτή η οργή γίνει οργή πολλών, όταν ο πόνος περάσει και μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας, αυτό θα το πληρώσουν, αυτό έχω να πω», διότι ο αδελφός της Μαρίνας Δημητρίου δεν ήταν ο μοναδικός που χάθηκε επειδή δεν βρέθηκε κενή ΜΕΘ...
Μάλιστα, η Μ. Δημητρίου προϊδέασε ότι θα δημιουργηθεί κίνηση συγγενών νεκρών εκτός ΜΕΘ για να κάνουν γνωστές σε όλο τον κόσμο τις μαρτυρίες τους. «Εγώ έχω λόγια -και ο πόνος μου θα γίνει οργή και θα τους πάρει και θα τους σηκώσει, γιατί είναι εγκληματίες πανδημίας. Και τι θέλω; Φτιάχνω τα πρόσφορά μου, προσπαθώ να κάνω ό,τι μπορώ κάθε μέρα στη μνήμη του αδελφού μου, χθες πήγα να δώσω αίμα. Δεν μου φτάνει. Πάω στην εκκλησία και ανάβω το κερί μου. Και δεν μου φτάνει, καταλαβαίνετε;».
