Της Έλλης Ζώτου
Τι είναι πιο τρομακτικό τελικά για τη χώρα μας; Mια έξοδος από τη Σένγκεν; Eκατοντάδες πνιγμένα γυναικόπαιδα στα σύνορά μας; Η προτροπή να πνίγει το λιμενικό και το ναυτικό όσους δεν μπορέσουν να το κάνουν μόνοι τους για να "περιοριστούν οι προσφυγικές ροές"; Το να εγκλωβιστούν στη χώρα κάποιες δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι; Τα στρατόπεδα κράτησης; Οι προτάσεις για ολόκληρες πολιτείες - στρατόπεδα προσφύγων με κοστολογημένες νεοφιλελεύθερες λογικές που θα ανταλλάσσουν ζωές με χρέη; Μια υπερ-Frontex που θα δρα χωρίς να χρειάζεται να λογοδοτεί στις ελληνικές αρχές;
Τα ερωτήματα σωρεύονται πια και κανείς δεν μπορεί να λέει ότι δεν γνωρίζει ή δεν βλέπει το παιχνίδι που παίζεται στην Ευρώπη. Η χώρα επικρίνεται για την αργοπορία ολοκλήρωσης των hot spots, ωστόσο περνά στα ψιλά ότι η μετεγκατάσταση -διαδικασία η οποία συνδεόταν με την ανάγκη δημιουργίας των εν λόγω κέντρων- δεν προχωρά με ευθύνη των εταίρων μας, τόσο γιατί η συμμετοχή είναι εθελοντική -μόλις 6 κράτη - μέλη συμμετέχουν- αλλά και γιατί η κάθε χώρα υποδοχής θέτει "εθνικά" κριτήρια-εμπόδια, ζητώντας πότε ξανθούς Σομαλούς, πότε όχι πολύτεκνους Σύρους, πότε πρόσφυγες με δύο μεταπτυχιακά. Στο μεταξύ, η ΠΓΔΜ την περασμένη εβδομάδα παραδέχθηκε εμμέσως ότι δέχτηκε πιέσεις για να προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες που δέχτηκε, μιλώντας μάλιστα για συμμόρφωση με τις ευρωπαϊκές πολιτικές, διαλύοντας τον μύθο περί της μη παρέμβασης σε κράτος μη μέλος, όπως ισχυρίζονταν προ δύο μηνών αξιωματούχοι της Ε.Ε. όταν ερωτούνταν για την πρακτική της ΠΓΔΜ να ανοιγοκλείνει τα σύνορά της ή να επιλέγει χώρα προέλευσης και πιο πρόσφατα προορισμού.
Στην επιστολή Γιούνκερ στον Σλοβένο πρωθυπουργό βλέπουμε το "καλωσόρισμα" ενίσχυσης της συνοριοφυλακής της ΠΓΔΜ στα σύνορα με την Ελλάδα, ενώ αποκαλύπτεται ταυτόχρονα ότι ανάλογες συμφωνίες έχουν ήδη γίνει μεταξύ της Σλοβενίας και άλλων χωρών των Δυτικών Βαλκανίων. Έτσι γίνεται σαφές ότι στο ξενοφοβικό σχέδιο αντιμετώπισης της προσφυγιάς δεν είναι απαραίτητη η έξοδος της χώρας μας από τη Σένγκεν, αλλά η περίφραξη των συνόρων της Ελλάδας -εκεί που μπορεί να γίνει- και ο εγκλωβισμός χιλιάδων προσφύγων στη χώρα για να "τιμωρηθεί" η Ελλάδα και να κρατηθούν οι "ανεπιθύμητοι" μακριά. Την ίδια στιγμή η Ευρώπη θα συζητά τη μεταρρύθμιση του Δουβλίνου αλλά και τη δημιουργία της ευρωπαϊκής ακτοφυλακής - συνοριοφυλακής, μιας υπερ-Frontex δηλαδή, με ό,τι συνέπειες έχει αυτός ο συνδυασμός γεγονότων.
Την ίδια ώρα, ο Γιάννης Μουζάλας δήλωνε: "Προτείναμε, όταν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες φτάνουν στις ελληνικές ακτές με τις βάρκες, να καταμετρούνται, να πηγαίνουν στο hotspot, να ξεχωρίζουν μετανάστες από πρόσφυγες και την επομένη να γυρίζουν στην Τουρκία με σκάφος της Frontex». Σχέδιο δηλαδή που θυμίζει την πρόταση της ολλανδικής προεδρίας όπως διερρευσε τις τελευταίες ημέρες. Σύμφωνα με πηγές της "Αυγής", η συνεργασία της Frontex στην εφαρμογή της συμφωνίας επανεισδοχής με την Τουρκία, έχει ήδη συζητηθεί κατόπιν πρότασης της Αθήνας κατά τη συνάντηση στελεχών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Frontex με στελέχη του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη προ δύο εβδομάδων.
Τώρα αν κάποιος έχει κάποια αμφιβολία για την παταγώδη αποτυχία και απανθρωπιά των ευρωπαϊκών δηλώσεων και προθέσεων της τελευταίας εβδομάδας, καλό θα ήταν να διαβάσει το "Η δύναμη της αγάπης" του Έριχ Μαρία Ρέμαρκ που περιγράφει την παρανοϊκή πραγματικότητα των εκδιωγμένων Εβραίων της δεκαετίας του '30 που περιπλανιούνται από τη μια ευρωπαϊκή χώρα στην άλλη, από συνοριακούς σταθμούς σε φυλάκια, τελωνεία, κρατητήρια -γιατί δεν είχαν τα σωστά χαρτιά- ψάχνοντας τόπο να σταθούν στη σκοτεινή Ευρώπη που έβλεπε τον Χίτλερ να τους διώχνει και να ανοίγει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους κάθε λογής αντιφρονούντες και Εβραίους αλλά έκρινε πως οι τότε πρόσφυγες δεν... χωρούσαν στα μη ναζιστικά κράτη της.
ΥΓ.: Και να μην ξεχνιόμαστε, μέσα σε μόλις τρεις ημέρες της εβδομάδας που πέρασε στα "εξωτερικά μας σύνορα" πνίγηκαν 38 πρόσφυγες -τα 2/3 ήταν γυναικόπαιδα- ενώ η θάλασσα ξέβρασε 8 ακόμα πτώματα από παλιότερα ναυάγια, ανάμεσα στα οποία και το ακέφαλο πτώμα ενός κοριτσιού. Άγνωστος παραμένει ο αριθμός των αγνοουμένων ή τα ονόματα των νεκρών.
