"Αγαπητοί φίλοι και φίλες, σήμερα φεύγω στο νοσοκομείο για το καινούργιο πρόβλημα καρκίνου που μου βρήκαν. Παρακαλώ πολύ για μια προσευχή και πιστεύω ότι γρήγορα θα γυρίσω δυνατός κοντά σας. Σας ευχαριστώ όλους και ιδιαίτερα τους ενορίτες μου για την αγάπη και τη συμπαράσταση που μου δείχνουν. Επίσης, θέλω να σας πω ότι οι άνθρωποι του κόσμου, οι άνθρωποι του πολέμου, τα παιδιά που αναζητούν την ελπίδα είναι αδέρφια μας και η 'Αγκαλιά' θα συνεχίσει να βρίσκεται κοντά τους και να τους δίνει την ελπίδα για την επόμενη μέρα. Σας προτρέπω να αγωνίζεστε όσο μπορείτε καθημερινά για την ειρήνη και την αγάπη. Μόνο έτσι λεγόμαστε άνθρωποι".
Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που έγραψε ο παπα-Στρατής στις 25 Αυγούστου, πριν μας αφήσει χθες χωρίς τα τρικυμισμένα γκριζογάλανα μάτια του, που δεν άντεχαν να βλέπουν το δράμα των κατατρεγμένων αυτής της Γης και πάσχιζε με κάθε τρόπο να απαλύνει τον πόνο τους. Εκεί, στη Μυτιλήνη, δίδαξε ανθρωπιά όχι από άμβωνος, όχι με ηθικολογίες και ευχολόγια, αλλά με πράξεις, χωρίς να κοιτά θρησκεία και χρώμα, έβλεπε μπροστά του μόνο ανθρώπους και γι' αυτούς άνοιξε τη γνωστή "Αγκαλιά" από το 2007 στην Καλλονή της Μυτιλήνης. Ακούραστος, παρά το ότι έπρεπε να έχει μαζί του σχεδόν συνέχεια τη συσκευή οξυγόνου, ήταν δίπλα σε όσους τον χρειάζονταν. Οι τελευταίοι μήνες για τον παπα-Στρατή ίσως να ήταν οι πιο δύσκολοι της ζωής του. Και δεν αναφερόμαστε στα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, αλλά στο ότι βρέθηκε μπροστά στο μεγαλύτερο προσφυγικό κύμμα μετά τον Β' Παγκόσμιο και γι' αυτόν δεν ήταν απλά αριθμοί σε ένα χαρτί, αλλά βρεγμένοι άνθρωποι, έγκυες, μωρομάνες, βρέφη, άνδρες και παιδιά που έφταναν μισοπεθαμένοι στην αυλή του και αυτός έπρεπε να βρει γάλα, νερό, ρούχα.
Χθες μας άφησε μόνους να θρηνούμε τον άνθρωπο, αλλά να θυμόμαστε το παράδειγμά του και κάπως έτσι να ελπίζουμε ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει "όχι με φωτιά και με τσεκούρι", αλλά με ανθρωπιά και αγάπη.
Αντίο παπα-Στρατή
ΥΓ.: Τα συλληπητήριά μας στην οικογενειά του και την "Αγκαλιά"
