Ρόλο θύματος επέλεξε να έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη συζήτηση για το Κράτος Δικαίου στη Βουλή. Ένα επικοινωνιακό τρικ που «ακουμπά» στην ευαισθησία του ακροατηρίου εγείροντας συναισθήματα συμπάθειας και είχε ξεκινήσει να εξυφαίνεται στα κανάλια πριν τη συνεδρίαση, μέσω υπουργών της κυβέρνησης και φιλικά προσκείμενων δημοσιογράφων. Ήταν όμως η κατάλληλη επιλογή για την κρισιμότητα των στιγμών;
Πέρα από το πόσο μπορεί να συγκινήσει ένας πρωθυπουργός που ηγείται μιας κυβέρνησης που έχει κατακλέψει με κάθε τρόπο και κάθε σκάνδαλο τον ελληνικό λαό πρόκειται για επιλογή αδυναμίας και παραδοχή ήττας.Γιατί αν διέθετε ισχυρά επιχειρήματα, ή στοιχεία ώστε να απαντήσει στο σοβαρό κατηγορητήριο για τις υποκλοπές και τον ΟΠΕΚΕΠΕ το βέβαιο είναι ότι δεν θα είχε ανάγκη ρητορικών επιλογών, ούτε να επιζητά να εγείρει αισθήματα «συμπάθειας» στο πρόσωπό του. Θα έπειθε μόνο με την παρουσίασή τους. Αντίθετα, ο πρωθυπουργός επέλεξε να «κρυφτεί» πίσω από τις υποτιθέμενες επιθέσεις δηλαδή την κριτική στα πεπραγμένα του αντί να απαντήσει συγκεκριμένα και ξεκάθαρα σε ότι σου προσάπτουν...
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα για τον Κ. Μητσοτάκη και «τα μέσα» που χρησιμοποίησε στην περίπτωση αυτή ήταν η εργαλειοποίηση της κρίσιμης κατάστασης της υγείας του υφυπουργού του, Γιώργου Μυλωνάκη. Απέδειξε έτσι για άλλη μια φορά ότι δεν έχει κανένα ηθικό φραγμό για κανένα ζήτημα αρκεί ο ίδιος να βγει άμοιρος ευθυνών. Και εν προκειμένω, διεκδικεί μια «αθωότητα» που επιχειρεί να την πάρει από τον πόνο των άλλων, εν προκειμένου του υφυπουργού του που χαροπαλεύει στη ΜΕΘ.
Οι βασικές γραμμές διαχείρισης της συζήτησης στη Βουλή για τις υποκλοπές ήταν: Η «τοξικότητα» της αντιπολίτευσης και των Μέσων, «οι μεταρρυθμίσεις» και το ψηφιακό κράτος, η «φυγή προς τα εμπρός» με τη συνταγματική αναθεώρηση, η «διαχρονικότητα» των ευθυνών, αλλά και το «τεκμήριο αθωότητας».
Ας δούμε τι σημαίνουν στην πραγματική ζωή:
Πρώτα απ’ όλα, η επίθεση για «τοξικότητα» στην αντιπολίτευση και τα μέσα ενημέρωσης που ασκούν κριτική δείχνει πέρα από αυταρχισμό και μηδενική ανοχή στην κριτική, υπεκφυγή και αδυναμία απαντήσεων.
Οι μεταρρυθμίσεις και το «ψηφιακό κράτος» είναι μόνο στάχτη στα μάτια του κόσμου και πολύ λίγο μετράνε όταν το ίδιο «ψηφιακό» κράτος σε κατακλέβει με τον πιο παραδοσιακό τρόπο απ’ όπου μπορεί. Είτε με τους αυξημένους λογαριασμούς και τους αμείωτους, παρά την κρίση υψηλότατους φόρους, είτε κανονικά με τις «υπο»λειτουργίες των θεσμών που χρησιμοποιούν τα κυβερνητικά στελέχη και ο πρωθυπουργός για να διαιωνίζει την εξουσία του.
Κράτος αδύναμο για να είναι αδίστακτο. Αυτό αποτελεί μια από τις βασικές αρχές του νεοφιλελευθερισμού. Ένα κέλυφος που οι «ιδιώτες» παντός τύπου θα το απομυζούν ώστε η κυβέρνηση ποτέ να μη φέρει καμία ευθύνη και η λογοδοσία της να περιορίζεται αποκλειστικά στην ώρα των εκλογών, όποτε αυτές έρθουν. Και αυτό, εφόσον, ακόμα το επιτρέπουν οι συνταγματικοί θεσμοί γιατί οι αλλαγές που προανήγγειλε στην συνταγματική αναθεώρηση αν περάσουν θα πριονίσουν όσες ελευθερίες και δικαιώματα έχουν απομείνει εξαιτίας του Συντάγματος, με χαρακτηριστική την περίπτωση του άρθρου 16 και του εκλογικού νόμου που ήδη προανήγγειλε.
Η «φυγή προς τα εμπρός» του Μητσοτάκη δεν είναι άλλη από την παραφθορά, την αλλοίωση και τον περιορισμό των συνταγματικών δικαιωμάτων. Και είναι πολύ πιθανό να τα καταφέρει με μια ακόμα “εξαγορασμένη” θητεία αλά ΟΠΕΚΕΠΕ, ή μια εκβιαζόμενη θητεία διασφαλισμένη με Predator. Γιατί και τα δύο αυτά σκάνδαλα «χτύπησαν» τα θεμέλια του κράτους. Το πρώτο στη βάση της παραγωγής και το δεύτερο σε όλες τις θέσεις κλειδιά και τα κλιμάκια της εξουσίας.
Το πιο ασταθές όμως επιχείρημα που ακούσαμε από τον πρωθυπουργό που διαρκώς επαναφέρει η Ν.Δ. εν είδει «καθαρτηρίου» είναι η «διαχρονικότητα των ευθυνών». Προτιμά έτσι να δηλώνει ένοχη για τα ρουσφέτια, αλλά δια αντιπροσώπου... Αντιπρόσωπος εν προκειμένω το ΠΑΣΟΚ... Δηλαδή, αφού μαζί τα «έφαγαν» (μιας και αναφέρθηκε στον Θεόδωρο Πάγκαλο ο Κυριάκος Μητσοτάκης) είναι και αθώοι γιατί «φάγανε» πολλοί μαζί. Όμως, ο ελληνικός λαός, αυτή την πληγή κλήθηκε να πληρώσει με τη χρεοκοπία και τα μνημόνια... Επειδή έφαγαν πολλοί, και πολλά και τρώνε μέχρι και σήμερα...
Τέλος το περιβόητο «τεκμήριο αθωότητας» που επικαλούνται κάθε φορά που εκτίθενται ως εμπλεκόμενοι είναι μια νομική πρόβλεψη για να προστατεύονται οι πολίτες από λάθη και παραλείψεις που τους εμπλέκουν άδικα με τη Δικαιοσύνη. Όταν όμως αφορά πολιτικά πρόσωπα, η επίκλησή του είναι τουλάχιστον αστεία. Γιατί απλούστατα είναι απαράδεκτο και μόνο που υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν εμπλοκή... Για αυτό άλλωστε και οι σφοδρές επιθέσεις του κ. Γεωργιάδη στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Άλλωστε όταν ένα μέλος της κυβέρνησης επικαλείται το τεκμήριο αθωότητας (φυσικά δικαιούται, και ας το έχουν πάρει κατ’ αποκλειστικότητα και δεν το "δίνουν" σε κανέναν άλλο) μοιάζει όμως λίγο σα να λένε: «Σας κλέψαμε, αλλά αν μπορείτε πιάστε μας». Γιατί συνήθως οι καφκικοί εφιάλτες δεν αφορούν την εξουσία αλλά τους ανυπεράσπιστους ανθρώπους, ή καμιά "κόρη" ή "γιο πολιτικού" για τους οποίους κανένα τεκμήριο αθωότητας δεν ισχύει.
Δεν ξέρω, σε ποια τραπέζια πήγε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ούτε τις νέες ψηφιακές δυνατότητες που έχει η κυβέρνηση του Predator, το βέβαιο όμως είναι ότι στα τραπέζια των λαϊκών οικογενειών, αυτό το Πάσχα ήταν όλα μετρημένα... Και αν έβγαινε να θαυμάσει το Predatorium του, έξω από τη γυάλα του Μαξίμου θα έπιανε εκείνο το «δεν αντέχουμε άλλο», «μας έχουν τσακίσει». Α, και εκείνο το αγωνιώδες «πότε θα φύγουν»;
