THEY MIGHT BE GIANTS
GLEAN
Rocckarolla
Η αύρα των κολεγιακών nerds, που καταγίνονται με περίεργα πειράματα στο εργαστήριό τους, συνόδευε εξ αρχής το ντουέτο των John Flansburgh, John Linnell. 33 χρόνια αργότερα, δεν τους έχει εγκαταλείψει. Παρόμοια δεν τους έχει εγκαταλείψει και η έμπνευση. «Ανατροπές» (τι εκχυδαϊσμένη λέξη...) δεν έχει νόημα να περιμένει κανείς σε ένα μουσικό σύμπαν όπως το δικό τους, άπειρα εκτατό, συνώνυμο της χρυσής, αληθινά εναλλακτικής ποπ. O μελωδικός πλούτος, oι ξαφνιαστικές αλλαγές, το νευρώδες παίξιμο, το σαρδόνιο χιούμορ των TMBG, όλα είναι εδώ. Τα πάντα μπορούν να συμβούν και... εξακολουθούν να συμβαίνουν με απολαυστική φυσικότητα. Έτσι έχουμε εδώ power pop («Erase»), swing («Let me tell you...»), funk («Underwater woman»), ντίσκο οριενταλισμούς («Music jail») κ.ο.κ.
Το Glean είναι εντυπωσιακά καλό, για την ακρίβεια το καλύτερό τους άλμπουμ από την εποχή του John Henry (1994). Ακούγεται μονορούφι, μια ζωογόνα δόση ενέργειας και δημιουργικότητας.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ
ALABAMA SHAKES
SOUND & COLOUR
Feelgood
Διάσημοι πλέον από τον πρώτο τους ήδη δίσκο –με την πληθωρική Brittany Howard, ερμηνεύτρια, κιθαρίστρια και συνθέτιδα του γκρουπ–, επιβεβαιώνουν εδώ τις μεγάλες δυνατότητές τους: εκεί που το πρωτόλειο τους έπαιζε μοντέρνες εκδοχές Memphis - soul και μελωδικές ατάκες φανκ-ροκ, το Sound & color διαλέγει διαφορετικό δρόμο – ναι μεν από την ιστορία του ροκ εν ρολ, της σόουλ και του φανκ, αλλά μεταλλαγμένες, θα λέγαμε, εκδοχές τους. Το φαλτσέτο της Howard δίνει ταυτότητα αλλά είναι επίσης η Janis Joplin και η Nina Simone ακόμη και ο David Bowie που στοιχειώνουν το αισθητικό της βίωμα. Είναι και οι ανορθόδοξες ενορχηστρώσεις των κομματιών – χαοτικές φορές-φορές, αλλά γεμάτες ψυχεδελικά ηχοχρώματα, χαρακτηριστικό της έντονης ανανεωτικής διάθεσης των Αμερικανών Alabama Shakes.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
COURTNEY BARNETT
SOMETIMES I SIT AND THINK, AND SOMETIMES I JUST SIT
Mom + Pop
Από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες γυναικείες φωνές που κατάφεραν να φτάσουν τελευταία στ' αυτιά μας από τη μακρινή Αυστραλία, η Courtney Barnett παρουσιάζει εδώ το πρώτο της κανονικό άλμπουμ, μετά από μια συλλογή τραγουδιών που προέρχονταν από δύο ep, η οποία κυκλοφόρησε πέρυσι. Με έναν παιχνιδιάρικο τίτλο, προσφέρει ένα σύνολο από ροκ συνθέσεις που φανερώνουν ότι πίσω από μια άνευρη φαινομενικά φωνητική ερμηνεία (Cat Power, για πόσα θα πρέπει ίσως να λογοδοτήσεις...), κρύβει μια ζωηρή ροκ καρδιά που πατάει δυνατά το γκάζι όταν χρειάζεται (στο «Pedestrian at heart», για παράδειγμα, που ξεχώρισε γρήγορα ανάμεσα στα υπόλοιπα του δίσκου). Το άλμπουμ διατρέχει ολόκληρη την γκάμα των ανθρώπινων διαθέσεων, με πειστική ηχητική επένδυση, δίνοντας υποσχέσεις για κάτι ακόμα καλύτερο στο μέλλον.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
CARL BARAT AND THE JACKALS
LET IT REIGN
Cooking Vinyl / Feelgood
O Carl Barat υπήρξε το ένα εκ των δύο μισών των Libertines, που στα ‘00s καθόρισαν το κιθαριστικό τοπίο στην πατρίδα τους Μεγάλη Βρετανία. Ίσως να ήταν και ο ταλαντούχος του διδύμου, έτσι κι αλλιώς ο Pete Doherty ήταν πολύ βυθισμένος σε εξαρτήσεις για να επιτύχει κάτι δισκογραφικά. Βέβαια, ούτε ο Barat δεν έχει καταφέρει κάτι ιδιαίτερο, πέρα από κάποιους καλούς δίσκους, όπως και αυτός εδώ. Με νέα μπάντα να τον πλαισιώνει, γυρίζει στα ίδια ηχητικά λημέρια παίζοντας αγνό και ειλικρινές ροκ, με λυρικό οίστρο και ηχητικές φορτίσεις, σε ήπια όμως κλίμακα. Τυπικά αξιοπρεπές υλικό, που μιλάει στην καρδιά και το μυαλό, χωρίς το σθένος να ακουστεί ζωτικό για τον ακροατή του. Έτσι, τελικά γλιστράει και χάνεται στον σωρό με τα υπόλοιπα πονήματα του χώρου.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
ΕMILE HAYNIE
WE FALL BY EMILE HAYNIE
Universal
Το ντεμπούτο του Αμερικάνου παραγωγού Emile Haynie περικλείει αρκετές εκπλήξεις ως προς τις συμμετοχές καλλιτεχνών. Ο Haynie ξεκίνησε ηχογραφώντας χιπ-χοπ φιγούρες και ύστερα από δυο σχεδόν δεκαετίες ηχογράφησε το πρώτο του άλμπουμ, καλώντας πλείστους όσους μουσικούς και τραγουδιστές να λάβουν μέρος: Rufus Wainwright, Lana Del Rey, Charlotte Gainsbourg, Brian Wilson - Colin Blunstone, Lykke Li, Randy Newman, Father John Misty, Julia Holter, κ.ά.. Ετσι, το We fall συνδέει επιτυχημένα παλιά και νέα γενιά σε ένα υφολογικό πλαίσιο που έχει σοβαρές αναφορές στα '70s και συγκεκριμένα στις μπαρόκ-ποπ μπαλάντες της εποχής. Ένα εντελώς προσωπικό εγχείρημα, μουσική επένδυση για ένα ερωτικά δράμα.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
I SAW 43 SUNSETS
NOW WE ARE INFINITE
Ανεξάρτητη κυκλοφορία
Με ένα minimal artwork και λίγα λόγια οι I Saw 43 Sunsets παρουσιάζουν τον πρώτο τους δίσκο και δηλώνουν Now we are infinite. Πρόκειται για μια DIY παραγωγή, μετά από πολύ κόπο και συνεχείς διαλόγους των μελών με τα ίδια τα κομμάτια, που διήρκεσαν περίπου τέσσερα χρόνια. Ενώ είχαν ήδη κερδίσει τις εντυπώσεις με τις ιδιαίτερα αγαπητές από το κοινό διασκευές τους, σήμερα παρουσιάζουν ένα δίσκο με 11 πρωτότυπα κομμάτια σε indie rock ήχους με πολύ πλούσιες ενορχηστρώσεις και τα φωνητικά του Σπύρου Δημητρόπουλου να δίνουν πάντα αυτό το κάτι παραπάνω στα κομμάτια των 43 ηλιοβασιλεμάτων. Αν μη τι άλλο, μιλάμε για μια νέα μπάντα, με μια από τις πιο αξιοπρεπείς παρουσίες σε ό, τι κι αν κάνει.
ΠΕΝΝΥ ΓΕΡΟΥ
JOSE JAMES
YESTERDAY I HAD THE BLUES
Blue Note
Το να αναμετρηθεί με το υλικό της πλέον ξεχωριστής γυναικείας φωνής της jazz, της Billie Holiday, είναι τρομερά δύσκολο ακόμα και για τις πιο αξιόλογες ανάλογές της, πώς θα μπορούσε λοιπόν να το καταφέρει ένας... άντρας; Μόνον αν είναι κι ίδιος μια τόσο ξεχωριστή περίπτωση όσο ο τριανταεπτάχρονος Jose James, o οποίος, από αυτοδίδακτος στον Παναμά όπου γεννήθηκε, έκανε μουσικές σπουδές στην Αμερική, στην οποία μετοίκισε πολύ μικρός. Αν και παίζει διάφορα όργανα και συνθέτει, κύριο πεδίο του είναι η ερμηνεία και αυτήν αξιοποιεί εδώ, με αποτέλεσμα έναν αληθινά θαυμάσιο δίσκο. Η ευφυέστατη παραγωγή του Don Was χρησιμοποιεί τα λιτότερα των μέσων, ένα κλασικότατο πιάνο τρίο που αποτελείται από κορυφαίους μουσικούς, δίνοντας χώρο στον James να μεγαλουργήσει προσεγγίζοντας τα τραγούδια της Lady Day με τον δικό του, προσωπικότατο τρόπο. Και βέβαια αποδίδοντας μοναδικά ακόμα και «ύμνους» της, όπως τα «Strange fruit» και «God bless the child».
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
NILS LANDGREN
RED HORN COLLECTION
ACT MUSIC
Από τους πιο αναγνωρίσιμους τρομπετίστες στο κόσμο του φανκ και της τζαζ, ο πενηνταεννιάχρονος πλέον Σουηδός φτάνει σε αυτήν την ανακεφαλαιωτική κυκλοφορία, επαρκές δείγμα της πολύχρονης και ουσιαστικής καριέρας του. Ο «άνθρωπος με την κόκκινη τρομπέτα» και τις φοβερές του φανκ εκρήξεις μας δίνει στο Red horn collection ένα πλούσιο μενού με κομμάτια των σόλο άλμπουμ του και των δίσκων με την μπάντα-δημιούργημα του, τους Funk Unit, στο πρώτο cd, και μια σειρά επιλεγμένες συνεργασίες του σε διασκευές στο δεύτερο. Τι να ξεχωρίσει κανείς, τους φανκ δυναμίτες Simple Life και You Dig ή τις συνεργασίες του με τον Esbjorn Svenson στο «Song from the valley» και στο «I will survive»;
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΜΑΚΑΡΙΟΣ
MINSK
THE CRASH AND THE DRAW
Relapse Records
Μπάντες σαν τους Minsk είναι αδικημένες από τη συγκυρία στην οποία κλήθηκαν να δημιουργήσουν. Είναι ένα από τα σύνολα με μπόλικες ιδέες, εμφανή πίστη στη μουσική τους, αλλά λίγη τύχη, αφού η «μόδα» πάντα μοιάζει να τους αφήνει στην «απ' έξω». Και επειδή πάντοτε, όταν κάποιος θα προσπαθεί να τους περιγράψει, θα χρησιμοποιείται εκείνος ο βλακώδης όρος «post metal», μια κολυμβήθρα που χωράει ταλαντούχους και ατάλαντους, μια ετικέτα που εξισώνει τον αξιόλογο με τον μπλαζέ. Τέλος πάντων, το εν λόγω πέμπτο άλμπουμ έχει πολύ καλύτερη παραγωγή από όλα τα προηγούμενά τους, μεγαλεπήβολα σχέδια και μια εγγενή λατρεία στο ανέφικτο. Οι Minsk τιμούν τον τόπο τους, το Σικάγο, και πρέπει να κλίνουμε το γόνυ σε σπουδαίους εργάτες του ήχου σαν δαύτους. Ακόμα και αν ρέπουν στην επανάληψη μερικές φορές...
ΝΙΚΟΣ ΣΒΕΡΚΟΣ
MOSTER!
INNER EARTH
Hubro
Ο δεύτερος δίσκος των Møster! είναι και ο πρώτος τους σε στούντιο. Ο σαξοφωνίστας και ιδρυτής του γκρουπ, Kjetil Møster, συνεργάζεται με μέλη των γνωστών σε εμάς Motorpsycho καθώς και άλλων νορβηγικών συγκροτημάτων όπως οι Elephant 9 και Grand General για τη δημιουργία ενός ήχου που αναφέρεται περισσότερο σε ένα ακραίο progressive ροκ, χωρίς όμως να αφήνει κατά μέρος ούτε μια στιγμή τους αυτοσχεδιασμούς με ψυχεδελικές προεκτάσεις. Με τρεις μεγάλης διάρκειας συνθέσεις διαμορφώνουν ένα μάλλον χαλαρό μουσικό κλίμα περίπλοκων δομών, όπου το στοιχείο της απρόβλεπτης ηχητικής εξέλιξης είναι ο κανόνας. Βεβαίως, δεν μπορούμε να μην βρούμε σε τούτο το παράξενο μουσικό υβρίδιο την καταγωγή του, που δεν είναι άλλη από τη μεγάλη παράδοση του τζαζίστικου αυτοσχεδιασμού.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
MUMFORD & SONS
WILDER MIND
UNiversal
Το τρίτο άλμπουμ των Άγγλων Mumford & Sons τους μεταφέρει ολοκληρωτικά στον ηλεκτρικό, ήχο ρίχνοντας οριστικά αυλαία στη φολκ - ροκ περίοδό τους. Το κουαρτέτο του Marcus Mumford δείχνει τώρα έτοιμο να εισχωρήσει στο κλαμπ των μεγάλων συνόλων, καθώς δεν έχει και πολλά να ζηλέψει από το καλό mainstream rock. Τα τραγούδια των Μ&S –καλοφτιαγμένα και μελωδικότατα– έχουν συνοχή μεταξύ τους, στέρεες ενορχηστρώσεις, είναι ευχάριστα στο πρώτο άκουσμα, αλλά και με απαιτήσεις για περαιτέρω ακρόαση. Είναι το ώριμο τραγούδισμα του Mumford και τα στιχάκια που μιλάνε με κυνισμό για τον πληγωμένο έρωτα και άλλα τέτοια, και είναι πάνω από όλα το πώς γράφει τραγούδια, φτιαγμένα από παλιά, καλά υλικά.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
PALMA VIOLETS
DANGER IN THE CLUB
Rough Trade / Feelgood
Οι Libertines καθόρισαν τα πράγματα την προηγούμενη δεκαετία, στη Μεγάλη Βρετανία (και μόνο), στον χώρο του ανεξάρτητου κιθαριστικού ήχου, αναπληρώνοντας το κενό που έχουν αφήσει οι Clash και οι όμοιοί τους. Οι Palma Violets είναι ομόσταυλοι των προαναφερθέντων και δοκιμάζουν τη δύναμή τους σ' αυτό ακριβώς, στην επιστροφή μιας σχηματικά αλήτικης, «βρόμικης» παρέας, που χρησιμοποιεί τη μουσική σαν όχημα για μια «διασκέδαση δίχως αύριο», ή ακόμη και για την πολυπόθητη επανάσταση. Ό,τι ακούσετε στο Danger in the club, παρ' ότι παιγμένο με ενθουσιασμό και νεανική φούρια, δεν παύει ποτέ να θυμίζει έντονα κάτι που έρχεται από τα τέλη των '70ς (Jam, Eddie & The Hot Rods), με ρεφρέν φτιαγμένα για παμπ της εργατικής τάξης. Τίμια πράγματα δηλαδή...
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
REMI & THE ROAD
MUSIC FOR WOLVES
Ανεξάρτητη κυκλοφορία
Μόλις ένα χρόνο μετά το album The road not taken, ο Remi μετονομάζεται σε Remi & the road και κυκλοφορεί τον τέταρτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο Music for wolves, ο οποίος αποτελεί και το original soundtrack της πρώτης του ταινίας για τη μουσική και τον δρόμο, I dreamt about this, που επίσης θα κυκλοφορήσει σύντομα. Πολύ συχνά αναφερόμαστε σε «προσωπικούς» δίσκους, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση είμαστε πιο ακριβείς από κάθε άλλη φορά. Ο Άγγελος Κυπριανός ηχογράφησε τα φωνητικά (με εξαίρεση τη συμμετοχή της Σοφίας Φίλωνος) και όλα τα όργανα μόνος του, συνθέτοντας τον πιο ακουστικό και μοναχικό δίσκο που κυκλοφόρησε ποτέ. Με folk και bluegrass χρώματα, ο δίσκος αυτός ακούγεται μετά τα μεσάνυχτα, με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.
ΠΕΝΝΥ ΓΕΡΟΥ
NADINE SHAH
FAST FOOD
Apollo
Υπάρχει μια λέξη που αναφέρεται σε κάθε νέο βήμα της Βρετανίδας Nadine Shah και, τελικά, την χαρακτηρίζει: κλασάτη. Ίσως να έχει να κάνει με τον ελαφρά αποστασιοποιημένο τρόπο που ερμηνεύει την κάθε λέξη από τους στίχους της. Πιθανώς να έχει να κάνει με τη θεατρική διάσταση της, ροκ κατά βάση, μουσικής της, με την ανάγκη το εσωτερικό της πάθος να αναχθεί αδιαπραγμάτευτα σε Τέχνη κι όχι σε απλά τραγούδια για διασκέδαση. Βαδίζει στα χνάρια μιας PJ Harvey ή –ασφαλώς– ενός θηλυκού Nick Cave, ο δεύτερός της αυτός δίσκος τη βρίσκει να τελειοποιεί τη δεξιότητά της να αφηγείται συναρπαστικές μουσικές ιστορίες σαγηνεύοντας το ακροατήριο με σκοτεινές ατμόσφαιρες, από τις οποίες αναδύεται μυστηριώδης και θελκτική.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
SPEAKEASIES SWING BAND
LAND OF PLENTY
Είναι εφικτή η πρωτοτυπία σε έναν κορεσμένο μουσικά χώρο, όπως το swing; Tην απάντηση δίνουν οι Θεσσαλονικείς Speakeasies με το δεύτερο album τους Land of plenty (2015). Δέκα κομμάτια σε ρυθμούς jazz, swing, blues και dixieland ανοίγουν ένα μυστικό πέρασμα στον χρόνο, απευθείας στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης. Με αδυναμία στα στοιχειά του κάτω κόσμου («Deal with the devil») και μυστηριακούς στίχους, μας δείχνουν ακόμη μια φορά την προτίμηση τους στη σκοτεινή πλευρά του είδους. Το περίσσιο ιταλικό ταμπεραμέντο της Σισίννι (φωνή) απογειώνει το μουσικό θέμα του Νονού σε μια ενδιαφέρουσα διασκευή, ενώ η συμμετοχή του Α. Μπακιρτζή δίνει μια εναλλακτική νότα σε ένα άκρως επίκαιρο κομμάτι («Το δάνειο»). O δίσκος είναι ανεξάρτητη παραγωγή και βρίσκεται σε επιλεγμένα δισκοπωλεία στη συμπρωτεύουσα και στο διαδίκτυο.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
AGGELIKI TOUBANAKI & THE BUZZ BASTARDZ
Μετρονόμος
Η Αγγελική Τουμπανάκη είναι μια από τις καλύτερες νέες ερμηνεύτριες, κυρίως στον χώρο της jazz, όμως στον πρώτο προσωπικό της δίσκο κυριολεκτικά υπερβαίνει τον εαυτό της. Η δουλειά αυτή ξεκίνησε σαν δικό της μόνο project το '07 και άρχισε να διαμορφώνεται όταν ξεκίνησε και η συνεργασία της με το σύνολο των έξι εκπληκτικών μουσικών (τρομπέτα, σαξόφωνο, κιθάρα, μπάσο, ντραμς αλλά και ένα πλήθος άλλων κρουστών!) και όλοι μαζί πλέον πήραν το όνομα Toubanaki & The Buzz Bastardz. Τραγούδια ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, πορτογαλικά, ισπανικά, ακόμα και στη γλώσσα των Ρομά, παιγμένα και ερμηνευμένα με ένα μοναδικά προσωπικό τρόπο, ο οποίος περιλαμβάνει στοιχεία από όλες τις προαναφερθείσες μουσικές παραδόσεις αλλά και πολλά άλλα, ώς και latin. Αν και εκκινεί από την jazz και η τεχνική της είναι πολύ διαφορετική, η «ολιστική» προσέγγιση στην ερμηνεία τής Α. Τουμπανάκη θυμίζει όλο και περισσότερο εκείνη της Σαβίνας Γιαννάτου, ενώ αντίστοιχα αυτό που κάνουν οι Buzz Bastarsz τελικά πολύ λίγο απέχει από εκείνο που επιχειρούν για την αμερικανική μουσική οι... Calexico!
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΑΧΑΝΑΣ
MURDERESS
Re-Define productions
O μουσικός Μιχάλης Καταχανάς παρουσιάζει την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τον τίτλο Murderess (Φόνισσα). Ενας δίσκος που περιέχει πέντε πρωτότυπες συνθέσεις του ιδίου, εμπνευσμένες από ρεμπέτικα τραγούδια του '20 και του '30, και θα μπορούσε να περιγραφεί σαν μια μίξη της ρεμπέτικης μουσικής με τον ήχο της σύγχρονης τζαζ, που πάει αβίαστα παρακάτω το όλο πράγμα με βάση τις παραπάνω προσλαμβάνουσες. Ηχογραφήθηκε στην Αμερική κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών του σπουδών και ξεκάθαρα αποτελεί μια ηχητική διάθεση για δημιουργία καινούργιας μουσικής η οποία αποδέχεται τις ρίζες και το παρελθόν της φέρνοντας τα όμως όλα αυτά στο σήμερα και στη σύγχρονη έκφραση. Παίζουν οι μουσικοί: Μιχάλης Καταχανάς: βιόλα, Λευτέρης Κορδής: πιάνο, Jamies Wylie: κλαρίνο/άλτο σαξόφωνο, Austin McMahon: τύμπανα, Oliver Watkinson: κοντραμπάσο.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ
ΚΑΙΤΗ ΚΟΥΛΛΙΑ
ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΠΗΓΕΣ
Μελωδικό καράβι
Ολοκαίνουργια δουλειά από την Καίτη Κουλλιά, η οποία επιστρέφει στη δισκογραφία τέσσερα περίπου χρόνια μετά το Γαλάζιο στον ορίζοντα (Μικρός Ηρωας). Αυτή τη φορά με νέο υλικό επιχειρεί να φέρει έναν φρέσκο αέρα στον χώρο του ελληνόφωνου τραγουδιού και, πιστέψτε με, χωρίς φανφάρες και επιτήδευση το κάνει πολύ καλά. Τους στίχους και τη μουσική των τραγουδιών υπογράφουν οι Παντελής Θαλασσινός, Δημήτρης Ιωαννίδης, Κατερίνα Κοτάρελα, Πόλυς Κυριάκου, Ιωάννης Πάττας, Σταύρος Σιόλας, Μαρία Τσιμά, Γιώργος Φραντζολάς (μόνιμος συνεργάτης της από το ξεκίνημά της) και η ίδια η Καίτη Κουλλιά. Ο δίσκος χρήζει πολλαπλής ακρόασης και δεν σε αφήνει αδιάφορο σε κανένα σημείο του, το αντίθετο μάλιστα. Κάλλιστα μπορεί να μπει σε ένα ράφι με τις αγαπημένες έθνικ μουσικές από ολόκληρο τον κόσμο.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ
ΛΩΛΑΜΑ ΔΥΟ
ΣΧΕΔΟΝ ΕΤΟΙΜΟΡΡΟΠΑ
Labyrinth Of Thoughts
Οι Θεσσαλονικείς Λώλαμα ήταν μια από εκείνες τις cult περιπτώσεις του ελληνικού rock που έδωσαν πολλές υποσχέσεις αλλά διαλύθηκαν το '87 χωρίς καν να κυκλοφορήσουν το ντεμπούτο album το οποίο είχαν ηχογραφήσει. Δέκα οκτώ χρόνια αργότερα, το ιδρυτικό δίδυμό τους, ο τραγουδιστής Χρήστος Τζιώκος και ο κιθαρίστας και συνθέτης Στέλιος Εμμανουηλίδης, μαζί με μερικούς ακόμα φίλους τους, ηχογράφησαν τρία από τα παλαιά και άλλα τόσα νέα τραγούδια και πλέον ως Λώλαμα Δύο. Ένας όμορφος και ενδιαφέρων πράγματι συνδυασμός «εσωτερικής» τραγουδοποιίας με rock αλλά και ελληνικά παραδοσιακά στοιχεία, που μάλλον όμως επίσης θα παραμείνει cult, καθώς αυτό το mini LP κυκλοφορεί σε μόλις διακόσια πενήντα αριθμημένα αντίτυπα.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΙΔΗΣ & Β MOVIES
ΣΤΟ ΔΙΠΛΑΝΟ ΟΥΡΑΝΟ
Σε πιο χαλαρούς ρυθμούς φαίνεται να κινείται ο Π. Παυλίδης στον νέο του δίσκο Στο διπλανό ουρανό (2015). Δυο χρόνια μετά το άλμπουμ Ιστορίες που έχουν συμβεί, η νέα δισκογραφική απόπειρα έρχεται να επισφραγιστεί από τη φρέσκια συνεργασία του με τον παραγωγό Coti K., στον οποίο ίσως και να ευθύνεται η διαφοροποίηση της μουσικής του Παυλίδη. Έντεκα κομμάτια σε στίχους και μουσική δική του, εκτός του «Μέχρι τα χαράματα», στο οποίο συνεργάστηκε με τον Θ. Τζίνγκοβιτς, μελωδικά, σε αργούς ρυθμούς και με εσωστρεφή προσανατολισμό. Η νέα δουλειά του Παυλίδη και των B Movies είναι γεμάτη από συναισθήματα και εικόνες, χωρίς να ξεχωρίζει κάποιο πιο δυναμικό κομμάτι, τουλάχιστον στο πρώτο άκουσμα. Ένα μουσικό ψυχογράφημα με διπλή αφετηρία, από τον εαυτό του στον ακροατή και τούμπαλιν.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑΣ
ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ
MINOS EMI
Είμαι από εκείνους που συμπαθούν αρκετά τον Φίλιππο Πλιάτσικα, ως μέλος των Πυξ Λαξ πρώτιστα αλλά και στην προσωπική του διαδρομή στη συνέχεια. Φοβάμαι όμως ότι αυτή η περυσινή συναυλία του στο Ηρώδειο πρέπει να ήταν φοβερά πληκτική, αν όχι απλώς μάταιη... Ποιος ο λόγος να χρησιμοποιήσεις μιαν ορχήστρα (τη Φιλαρμονική Της Πράγας) όταν δεν την εντάσσεις δημιουργικά στην εκτέλεση της μουσικής σου αλλά την περιορίζεις στον ρόλο του «ηχητικού όγκου»; Και γιατί άραγε να κάνεις ντουέτο με την τραγουδίστρια των Nouvelle Vague –ας μην σχολιάσω καν το «διαδικτυακό» με τον Rudolf Schenker των Scorpions!– όταν τα καλύτερα τραγούδια που έχεις γράψει παραμένουν έτσι και αλλιώς τέτοια («Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς») και εξακολουθείς να κάνεις φινάλε με το «Έπαψες αγάπη να θυμίζεις» των Πυξ Λαξ;
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΑ ΒΕΛΟΥΔΑ
ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΟΥΖΟΥ ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΧΡΟΝΟΥ
Απόπειρα
Στην εγχώρια μουσική υπάρχει μεγάλη παράδοση στις μελοποιήσεις ποιητών. Ο Καρούζος, βέβαια, δεν πρέπει να είναι από τους συχνά μελοποιημένους. Από 17 του ποιήματα για τη μικρή Μαρία Καράλογλου, ο Σαράντης Κωστάκης και η μπάντα του επέλεξαν 12, τα οποία μελοποίησαν και έπαιξαν σε ροκ δρόμους και αισθητική. Τον λόγο δεν θα τον αποκαλύψουμε, θα τον μάθουν όσοι αποκτήσουν το cd από τις εκδόσεις Απόπειρα. Όσοι έχουν μελοποιήσει ποίηση αντιμετωπίζουν πάντα το ερώτημα του πώς να αντιμετωπίσουν μουσικά το υλικό τους. Το παρόν άλμπουμ απαντά κινούμενο σε αφηγηματικό στυλ, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις. Προφανώς το συγκρότημα πιστεύει ότι με αυτό τον τρόπο υπηρετείται καλύτερα η ποίηση του Καρούζου. Ο δίσκος αφήνει μια γλυκιά αίσθηση, αν και προσωπικά θα ήθελα πιο ανεβασμένες τις δυναμικές του.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΜΑΚΑΡΙΟΣ
OLAFUR ARNALDS, ALICE SARA OTT
THE CHOPIN PROJECT
EMI
Ο βραβευμένος Ισλανδός «συνθέτης» Olafur Arnalds αποφασίζει να δώσει τη δική του εκδοχή για το πώς πρέπει να ηχογραφείται ο Chopin. Το κάνει με ηχητικά εφέ (ανάσες, εξωτερικοί θόρυβοι κ.λπ.), «επεμβάσεις» στον ήχο του πιάνου, ambient έγχορδα εκεί που δεν προβλέπονται (!), και παρεισφρήσεις ασχέτων κομματιών. Την εκτελεστική επάρκεια εξασφαλίζει η βιρτουόζος Alice Sara Ott. Όμως αυτός ο «διαφορετικός» τρόπος προσέγγισης του Chopin απευθύνεται σ' εκείνους που... δεν τον ξέρουν. Και είναι βέβαιο ότι ο γνώστης θα διαρρήξει τα ιμάτιά του, όσο και το ότι ο ανυποψίαστος θα νιώσει ικανοποίηση... Άσχετα αν συνειδητοποιεί από πού αυτή προέρχεται.
Εννοώ ότι, αν απολαμβάνεις κάτι εδώ, είναι εκείνο που διασώζεται από μια αποδόμηση εξωκαλλιτεχνικών σκοπιμοτήτων. Οι στιγμές που επιπλέουν, σε πείσμα της προσπάθειας του OA να «κάνει τη διαφορά», είναι εκείνες όπου το πιάνο μιλάει απερίσπαστο, όπως μόνο ο Chopin ήξερε να το κάνει να μιλάει.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ
THE WHO
WHO 'S NEXT
Μετά τους Beatles και τους Rolling Stones, οι Who αποτελούν το τρίτο σπουδαιότερο συγκρότημα που εμφανίστηκε στη Μεγάλη Βρετανία στα '60s! Στην απαρχή όμως της επόμενης δεκαετίας το μόνο που απασχολούσε τον κιθαρίστα και ιθύνοντα νου του κουαρτέτου Pete Townshend ήταν το τι αντάξιο της rock όπερας Tommy [ Μάιος ‘69] θα μπορούσε να σκαρώσει...
Αρχικά καταπιάστηκε με ένα δαπανηρό ανακάτεμα από ταινίες επιστημονικής φαντασίας, προ-ηχογραφημένες ταινίες και ζωντανές εμφανίσεις με τίτλο εργασίας Lifehouse. Μετά από λίγο όμως απογοητεύτηκε και εγκατέλειψε το σχέδιο, με αποτέλεσμα οι Who να μπουν στο στούντιο την άνοιξη του '71 και να βγουν λίγο μετά με ό,τι καλύτερο έχουν κάνει στην καριέρα τους!
Τόσο διαφορετικό από οτιδήποτε είχαν παρουσιάσει στο παρελθόν λες και το είχε κυκλοφορήσει κάποιο… άλλο συγκρότημα, το Who's next αποτελεί την πρώτη σοβαρή απόπειρα ενσωμάτωσης των synthesizers στο hard rock – με την αμέριστη βοήθεια μάλιστα του χαρισματικού παραγωγού Glyn Johns! Για πρώτη φορά η μπάντα κατορθώνει να μεταφέρει στο στούντιο την ενέργεια των ζωντανών εμφανίσεων και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από εκρηκτικό! Ο Townshend χρησιμοποιεί την παραμόρφωση και τις συχνότητες με φοβερή οικειότητα, ο μπασίστας John Entwistle είναι περισσότερο αποτελεσματικός από ποτέ πριν, ο ντραμίστας Keith Moon αμείλικτος… ως συνήθως ενώ ο τραγουδιστής Roger Daltrey προσφέρει τον καλύτερό του εαυτό! Όσον αφορά στα highlights, ουκ ολίγα: «Baba O' Riley» –τίτλος φτιαγμένος από τα ονόματα των Meher Baba και Terry Riley, πνευματικού και μουσικού μέντορα αντίστοιχα του Townshend, ενώ στο βιολί συμμετέχει ο Dave Arbus των προοδευτικών East Of Eden–, «Won't get fooled again» –η κραυγή του Daltrey στο φινάλε αποτελεί μια από τις κορυφαίες στιγμές της rock δραματουργίας–, «Bargain», «My wife» (σύνθεση του Entwistle), «Going mobile» και φυσικά η αποθέωση του λυρισμού στο «Behind blue eyes»!
Και με ένα πανούργο εξώφυλλο έδιναν οι ίδιοι την απάντηση στο ερώτημα «ποιος έχει σειρά;»: «Απλώς κανείς!»
ΝΙΚΟΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗΣ
