Παρίσι, ανταπόκριση της Αλίκης Παπαδομιχελάκη
Την Κυριακή ολοκληρώθηκε ο δεύτερος γύρος των δημοτικών εκλογών στη Γαλλία. Από τη Δευτέρα έχουμε στην Ελλάδα τη συνάντηση του Ecofin (επί ελληνικής προεδρίας) και τις προτάσεις που φιλοδοξεί να εφαρμόσει σε χρηματοπιστωτικό και εργασιακό επίπεδο, με πρόσχημα την αύξηση της ανταγωνιστικότητας στην Ευρωζώνη και την υπό οικονομική καθίζηση Ε.Ε. Η μόνη χώρα που προς το παρόν βρίσκεται εκτός των τειχών της ευρωπαϊκής κρίσης είναι η Γερμανία, για λόγους που έχουν συχνά αναλυθεί από την εφημερίδα, με ερμηνείες που δεν συμπίπτουν πάντα.
Το πολιτικό αποτέλεσμα των γαλλικών εκλογών καταγράφει αρχικά μια άνοδο της Δεξιάς και της Άκρας Δεξιάς, συνοδευόμενη από μια κατακόρυφη πτώση του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Αυτό είναι χονδρικά το πρώτο συμπέρασμα. Παρά τον εξέχοντα τοπικό χαρακτήρα των δημοτικών εκλογών, τούτη τη φορά το εκλογικό σώμα ψήφισε περισσότερο με ευρύτερα πολιτικά πανεθνικά κριτήρια.
Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, σε σύγκριση με την Ελλάδα, η τοπική αυτοδιοίκηση στη Γαλλία είναι ακόμα πιο αποκεντρωμένη και με πολύ περισσότερες δικαιοδοσίες ως προς τη διαχείριση των πόρων. Έτσι, όπου δεν υπήρχε μεγάλη διαπλοκή και οικονομικά σκάνδαλα (άφθονα και στα δύο μεγάλα νεοφιλελεύθερα κόμματα), οι τοπικοί άρχοντες είχαν μια μεγαλύτερη ευχέρεια να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των πολιτών του τόπου τους.
Στη Γαλλία, λοιπόν, μια σειρά από βιομηχανικές πόλεις στον Νότο, όπως η Λιμόζ, η Μασσαλία, το Μπρεζιέ, η Τουλούζη, αλλά και ευρύτερες περιοχές του Βορρά «βάφτηκαν» στο μπλε και το βαθύ μπλε (Άκρα Δεξιά). Ακόμα και παραδοσιακά σοσιαλδημοκρατικές και κόκκινες περιοχές του ευρύτερου Παρισιού (Ile de France) άλλαξαν χέρια. Συνολικά 152 πόλεις 10.000 κατοίκων και άνω πέρασαν στη Δεξιά. Το δε κόμμα της Λεπέν κέρδισε 12 δήμους ανάμεσα στους οποίους και το 17ο διαμέρισμα της Μασσαλίας.
Η αποχή ήταν μεγάλη (36,6%), πλήττοντας την αλλοιωμένη πολιτικά και κοινωνικά σοσιαλδημοκρατία του Ολάντ. Το Παρίσι και η Λιλ κράτησαν τις επάλξεις. Στην πρώτη περίπτωση ή νίκη οφείλεται στην επιλογή της Αριστεράς (αυτής που στη Γαλλία ονομάζουν Άκρα Αριστερά), δηλαδή στη βούληση του Κ.Κ. Γαλλίας και των Πράσινων να στηρίξουν οι πρώτοι από τον πρώτο γύρο και οι δεύτεροι στον δεύτερο γύρο την υποψηφιότητα της Αν Ιδάλγκο. Η προαναφερόμενη παρουσίασε στην καμπάνια της ένα αρκετά αριστερό προφίλ (ανήκοντας στην αριστερή πτέρυγα του Σ.Κ.), αλλά και στη στόχευση να διατηρήσει συνολικά η Αριστερά τον Δήμο του Παρισιού.
Το ίδιο συνέβη και στον δεύτερο γύρο στη Λιλ, υπέρ της Μαρτίν Ομπρί. Τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί ο κυβερνητικός μετασχηματισμός από τον Φ. Ολάντ. Πιθανολογείται η πρωθυπουργία του δεξιόστροφου Μανουέλ Βαλς.
Και η δική μας Αριστερά, του Αριστερού Μετώπου; Παρά τις κάποιες εσωτερικές διαφορές ως προς τα στρατηγικά και τακτικά διακυβεύματα (κυρίως μεταξύ Ζαν Λικ Μελανσόν και ΚΚΓ), κατόρθωσε να διατηρήσει την ηγεμονία της σε 100 δήμους. Σε κάποιες μάλιστα περιοχές αύξησε σημαντικά τα ποσοστά της και την αναλογική συμμετοχή της στα δημοτικά συμβούλια. Να σημειώσουμε ότι ο εκλογικός νόμος είναι η απλή αναλογική, διευκολύνοντας ή επιβάλλοντας συμμαχίες.
Λαμπρό παράδειγμα η νίκη της πρασινοκόκκινης Αριστεράς στην Γκρενόμπλ, ανάδειξη οικολόγου δημάρχου σε ενωτικό ψηφοδέλτιο των Πράσινων και του Αριστερού Μετώπου απέναντι στα ψηφοδέλτια Δεξιάς και Σοσιαλδημοκρατίας.
Ένας επίσης από τους παραδοσιακούς κόκκινους δήμους, στις παρυφές του Παρισιού, το Μαλακόφ (όπου έχω την τύχη να κατοικώ) διατηρεί εδώ και ογδόντα χρόνια την πολιτική και κοινωνική ηγεμονία, χάρη στην κοινωνική, οικιστική και πολιτιστική του πρακτική. Δήμος 30.000 κατοίκων, εξασφαλίζει στους ευρωπαϊκής, αφρικανικής, ασιατικής και λατινοαμερικανικής καταγωγής πολίτες τους ισότιμη αντιμετώπιση και δικαιώματα. Δεν ακούστηκε δε ποτέ κουβέντα για ατασθαλίες, νεποτισμούς και φαγοπότια ακόμα κι από τους πολιτικούς του ανταγωνιστές. Στο ψηφοδέλτιο συμμετείχαν, πλην των κομμουνιστών, πράσινοι, σοσιαλιστές και ανεξάρτητοι. Το ψηφοδέλτιο αύξησε τα ποσοστά του κατά 3%, κερδίζοντας τους 36 από τους 40 δημοτικούς συμβούλους.
Έτσι κερδίζονται από την ανιδιοτελή Αριστερά οι δήμοι. Με πολιτικό πρόγραμμα, κοινωνικό προσανατολισμό στην πράξη και διαφανή διαχείριση.
Για να κάνουμε όμως μια βαθύτερη, εσωτερικής γεωπολιτικής, ανάλυση, χρειάζεται να πάρουμε υπόψη την κοινωνική διαστρωμάτωση του πληθυσμού και τις αναπαραστάσεις του σε κάθε περιοχή. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε μια μακροσκελή ανάλυση. Η οικονομία του χώρου μού επιτρέπει μόνο να επισημάνω μερικά στοιχεία.
Σε περιοχές με μεγαλύτερη πυκνότητα φτωχότερων, συχνά αποκλεισμένων στρωμάτων, π.χ. στο Μπομπινί, έχουμε συντηρητικοποίηση του εκλογικού σώματος. Αντίθετα, σε πιο εύπορες, οικολογικά ευαίσθητες περιοχές, όπως η Γκρενόμπλ, το Παρίσι και αλλού, τα εκλογικά αποτελέσματα ήταν θετικότερα.
Θα τολμήσω και μια τελευταία διαπίστωση. Η κρίση στην οποία μπαίνει με γοργούς ρυθμούς η Γαλλία (λόγω των νεοφιλελεύθερων επιλογών της και του αδηφάγου συμφέροντος των κεφαλαίων που την ηγεμονεύουν) θα γνωρίσει πολλούς κλυδωνισμούς. Η νίκη της Δεξιάς είναι προσωρινή και εύθραυστη. Η «Συμφωνία Υπευθυνότητας» (Pacte de responsabilite), που προωθεί ο νεοφιλελευθερισμός, δεξιός και «σοσιαλδημοκρατικός», δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των πολιτών. Σύντομα θα φανεί ότι οι πολίτες επιθυμούν δικαιότερη ανακατανομή του πλούτου και συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων. Για τον λόγο αυτό η δύναμη των συνδικάτων ανεβαίνει σε πείσμα των καιρών. Οι απεργίες ανθίζουν και οι δρόμοι της πρωτεύουσας γεμίζουν από εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που ζητούν εργασία, πρόσβαση στην Υγεία και άλλες κοινωνικές παροχές για τα φτωχότερα στρώματα. Μονιμότητα στη δουλειά, κοινωνικές παροχές για τα παιδιά, τα μονογονεϊκά νοικοκυριά, τους αγρότες και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Οι αγώνες συνεχίζονται. Οι συνεπείς δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς θα σταθούν στο πλευρό των συμφερόντων πολιτών και λαών.
