Του Γιουσούφ Κανλί
Ο έχων πάντα δίκαιο, απόλυτος άρχων της Τουρκίας, αποφάσισε ότι ήρθε ο καιρός να κυνηγήσει το μπλε πουλί. Ίσως δεν γνωρίζει ότι η τουρκική κοινωνία, τουλάχιστον η πλειοψηφία της, δεν έχει πια εκείνη τη διάθεση της ηττοπαθούς στάσης στη οποία τόσο πολύ τον έχει συνηθίσει: "Πες το εσύ αφεντικό και 'μεις θα πάμε στο φεγγάρι"...
Για τον γράφοντα, χρειάστηκαν περίπου δύο λεπτά για να ξαναρυθμίσει τη σύνδεσή του και στη συνέχεια, μαζί με τ' άλλα μέλη του "έθνους των tweet", ήμασταν και πάλι on line. Σύντομα, τα μηνύματα των Τούρκων τριπλασιάστηκαν, στέλνοντας ένα ισχυρό μήνυμα στον ψηλό, φαλακρό, αλαζονικό και πάντα θυμωμένο άνδρα ότι αυτό δεν είναι πια ένα έθνος που υποκύπτει στις προσταγές του.
Ακόμα χειρότερα, ο πρόεδρος της χώρας, καθώς και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, που στις συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου κάθονται δίπλα στον ψηλό, φαλακρό, αλαζονικό και πάντα θυμωμένο άνδρα, ήταν μεταξύ των χιλιάδων Τούρκων "παπαγάλων" του twitter, τους οποίους απασχολεί το κυβερνών κόμμα, οι οποίοι έσπασαν την απαγόρευση.
Εξοργισμένη από το μαζικό σπάσιμο της απαγόρευσης του twitter, η κυβέρνηση έλαβε πρόσθετα μέτρα και το όργανο λογοκρισίας της, το Διοικητικό Συμβούλιο Τηλεπικοινωνιών (ΤΙΒ), επέβαλε απαγόρευση με βάση τις διευθύνσεις IP, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη την πρόσβαση στο twitter, ρυθμίζοντας μόνο τις αριθμητικές τιμές στα πεδία των διευθύνσεων DNS. Έτσι, οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν υπηρεσίες VDN και να μπαίνουν στο twitter μέσω proxy servers, παραπλανώντας το τουρκικό δίκτυο, σαν να ήταν κάτοικοι εξωτερικού. Για παράδειγμα, η υπηρεσία VDN που χρησιμοποιώ εγώ "δείχνει" ότι είμαι συνδεδεμένος από τη Σιγκαπούρη...
Δικαίωμα στο "όχι"
Σ' αυτή την εποχή της τεχνολογίας των τηλεπικοινωνιών, ανεξάρτητα από τις οποιεσδήποτε μεθόδους ή τα μέσα που χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις των αδίστακτων κρατών, οι άνθρωποι θα βρίσκουν έναν τρόπο να παραμένουν on line και να συνδέονται με τη διεθνή κοινότητα. Μάλιστα, όσο πιο καταπιεστικό γίνεται ένα καθεστώς "προχωρημένης δημοκρατίας", ή ένα κράτος παρίας, τόσο σε μεγαλύτερη επαγρύπνηση και πιο αποφασισμένη γίνεται η κοινωνία των πολιτών, ώστε να μην παραχωρήσει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες της. Η κυβέρνηση του άνδρα που θέλει να γίνει ο απόλυτος άρχοντας αυτής της χώρας θα πρέπει να έχει συνειδητοποιήσει απ' τον Ιούνιο του περασμένου χρόνου το ύψος του τιμήματος που αυτό το έθνος είναι έτοιμο να πληρώσει για να υπερασπιστεί το δικαίωμά του να λέει "όχι" και για να μην υποκύψει στη δικτατορία. Χάσαμε οκτώ πολύ αγαπημένους νέους ανθρώπους για το τίποτα;
Απ' τα γεγονότα στο πάρκο Γκεζί ο πρωθυπουργός δεν έχει αλλάξει τη ρητορική του. Νομίζει ακόμα ότι θα διατάξει -ανεξάρτητα πόσο αντιδραστική μπορεί να είναι η διαταγή του- ολόκληρο το κράτος και ολόκληρο το έθνος να υποκύψει στο θέλημά του, επειδή "αντιπροσωπεύει την εθνική βούληση", όπως το κόμμα του αντιλαμβάνεται το γεγονός ότι ένας στους δύο Τούρκους το ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές. Αυτό δεν είναι δημοκρατία, είναι το λιγότερο, ας πούμε, "πλειοψηφιοκρατία", η οποία όμως δεν έχει σχέση με την έννοια της δημοκρατίας. Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να είναι ο απόλυτος ιθύνων των πολιτικών αποφάσεων εξ ονόματος του έθνους, ακόμα κι αν το κόμμα του συγκεντρώνει πάνω απ' τα δύο τρίτα της εθνικής ψήφου;
Αδιάλλακτη απληστία
Προφανώς το πρόβλημα είναι η νοοτροπία. Αν ένας πολιτικός θεωρεί τη δημοκρατία σαν ένα τρένο για να ταξιδέψει μέχρι να φτάσει σ' έναν συγκεκριμένο προορισμό, αν πιστεύει πως αυτά που λέει είναι ιερά και πρέπει να εφαρμοστούν χωρίς αμφισβήτηση, αν δεν μπορεί να ανεχθεί την κριτική, μπορεί αυτό το άτομο να είναι δημοκράτης; Ή μήπως μπορεί ένας άνθρωπος αυτής της νοοτροπίας να προσφέρει ελπίδα σε οποιονδήποτε;
Θα βρίσκονταν σήμερα η Τουρκία σ' αυτή την πολωμένη κατάσταση, αν ο ψηλός, φαλακρός, αλαζονικός και πάντα θυμωμένος άνδρας και η εύθυμη συμμορία του επέλεγαν να ακούσουν τους λιγοστούς νέους ανθρώπους που διαφωνούσαν με την κοπή μερικών δένδρων στο πάρκο Γκεζί τον περασμένο Ιούνιο, αντί να έλεγαν "εμείς δεν υποχωρούμε, εμείς παίρνουμε αποφάσεις, τελεία και παύλα";
Είναι δυνατόν τώρα αυτό το έθνος να ξεχάσει τους γιους και τις κόρες που έπεσαν θύματα της αδιάλλακτης απληστίας και της απέραντης εκδίκησης αυτής της πολιτικής νοοτροπίας, δίχως να δεχθούν μια σωστή συγγνώμη και να δουν ένα ειλικρινές βήμα υποχώρησης; Αν αυτά είχαν γίνει, ίσως να μην είχαμε φτάσει σήμερα σ' αυτό το σημείο και να μην είχαν κοπεί όλες οι γέφυρες.
Στο τέλος της ημέρας, τα άπλυτα του ψηλού άνδρα και του πολιτικού συναφιού του εξακολουθούν να εκτίθενται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρ' όλες τις προσπάθειες της λογοκρισίας, οι άνθρωποι συνεχίζουν να συνδέονται στα μέσα αυτά και ο καθένας αρχίζει να φωνάζει "ο βασιλιάς είναι γυμνός", ενώ το μπλε πουλί του twitter συνεχίζει να πετάει ψηλά...
(μετάφραση: Νίκος Κυριακίδης)
