Η διεθνής προσοχή παραμένει στραμμένη στις πετρελαϊκές αγορές και στην ενεργειακή ασφάλεια, αλλά πολλοί διεθνείς αναλυτές προειδοποιούν ότι ο πραγματικός κίνδυνος της νέας φάσης του πολέμου στη Μέση Ανατολή -εκτός από την περιβαλλοντική καταστροφή που περνά κάτω από τα ραντάρ- βρίσκεται στον κίνδυνο να χρησιμοποιηθεί το νερό ως όπλο.
Ο Αμπάς Αραγτσί, υπουργός Εξωτερικών της Τεχεράνης, κατηγόρησε τους Αμερικανούς ότι έπληξαν την εγκατάσταση στο νησί Κεσμ, η οποία παρέχει νερό σε 30 χωριά. Η κυβέρνηση του Μπαχρέιν απηύθυνε αντίστοιχη κατηγορία στους Ιρανούς, ότι βομβαρδίζουν «αδιακρίτως» τα πηγάδια που ξεδιψούν τους αμάχους.
Μετά τις αμερικανοϊσραηλινές και τις αντίστοιχες ιρανικές επιθέσεις σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, στο στόχαστρο μπήκαν εγκαταστάσεις αφαλάτωσης και τα δίκτυα υδροδότησης, που είναι ζωτικής σημασίας για τις χώρες της περιοχής. Η ανησυχία για πιθανή ανθρωπιστική κρίση μεγάλης κλίμακας αυξάνεται, καθώς το 90% των Κουβεϊτιανών, το 86% των Ομανών, το 70% των Σαουδαράβων και περισσότερο από τους μισούς Ιρανούς ξεδιψούν χάρη στις μονάδες αφαλάτωσης και τα δίκτυα ύδρευσης. Ακόμα και στο Ισραήλ, το 80% του νερού αντλείται από «καθαρισμένο» θαλασσινό νερό. Στην περιοχή του Κόλπου παράγεται περίπου το 40% του παγκόσμιου αποθέματος αφαλατωμένου νερού από εγκαταστάσεις ιδιαιτέρως ευάλωτες.
Σημειωτέον πως η πρόσβαση στο πόσιμο νερό ήταν ήδη εύθραυστη λόγω κλιματικής αλλαγής και υπερκατανάλωσης, οπότε η στοχοποίηση υδροδοτικών εγκαταστάσεων -που παράλληλα κρίνεται ως παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου- θα οδηγούσε σε μαζικές ελλείψεις νερού, καθώς τα περιορισμένα στρατηγικά αποθέματα σε ορισμένες περιπτώσεις επαρκούν μόνο για λίγες εβδομάδες. Η ανθρωπιστική κρίση βρίσκεται προ των πυλών.
