Οι προκλήσεις διαδέχονται η μια την άλλη στην κορεατική κρίση, με τις δύο πλευρές να δοκιμάζουν όλο και περισσότερο τις αντοχές και την αποφασιστικότητα του αντιπάλου. Όλο και περισσότερο "λάδι στη φωτιά", όλο και μεγαλύτερη αβεβαιότητα. Και η θεωρία των παιγνίων δεν βοηθάει και πολύ όταν εκείνοι που έχουν το δάκτυλο στο κουμπί είναι ο Κιμ Γιονγκ Ουν και ο Ντόναλντ Τραμπ.
"Όλες οι επιλογές βρίσκονται στο τραπέζι" διεμήνυσε την προηγούμενη εβδομάδα ο Αμερικανός Πρόεδρος έπειτα από τη νέα πυραυλική δοκιμή της Βόρειας Κορέας. Η δήλωση δεν θα ακουγόταν ίσως τόσο τρομακτική αν στις επιλογές αυτές δεν είχε συμπεριλάβει τις προηγούμενες μέρες και τη "φωτιά και οργή που ο κόσμος δεν έχει ποτέ ξαναδεί", διατύπωση που φυσικά ανακαλεί τον εφιάλτη ενός πυρηνικού πολέμου.
Η σκληρή αμερικανική απάντηση ήταν αναμενόμενη. Ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο όριο, η Πιονγιάνγκ δεν περιορίστηκε αυτή τη φορά στο να εκτοξεύσει έναν πύραυλο προς την κατεύθυνση της Ιαπωνίας. Ο πύραυλος πέρασε πάνω από το ιαπωνικό νησί Χοκάιντο και διαλύθηκε στον Ειρηνικό αφού την προσπέρασε. Αλλά και η πυραυλική δοκιμή της Βόρειας Κορέας ήταν αναμενόμενη. Πριν από λίγες μέρες, ο στρατός των ΗΠΑ και της Νότιας Κορέας άρχισαν τις στρατιωτικές ασκήσεις που πραγματοποιούν κάθε χρόνο στην κορεατική χερσόνησο αγνοώντας τις διεθνείς εκκλήσεις για αποκλιμάκωση της ήδη επικίνδυνης κατάστασης.
Για το καθεστώς της Πιονγιάνγκ άλλωστε τα πράγματα είναι αρκετά απλά. Γνωρίζει ότι απέναντι σε μια ανεξέλεγκτη υπερδύναμη με ηγέτη τον Ντόναλντ Τραμπ, η εγκατάλειψη του πυρηνικού της προγράμματος θα εγγυόταν μόνο την επιτάχυνση της "αλλαγής καθεστώτος" στη χώρα. Τα παραδείγματα δεν λείπουν. Από το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν και τη Λιβύη του Μουαμάρ Καντάφι μέχρι την ιστορική διεθνή συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν που η κυβέρνηση Τραμπ πασχίζει με νύχια και με δόντια να ακυρώσει.
Με δεδομένο ότι και η τακτική των κυρώσεων σε βάρος της Βόρειας Κορέας έχει φτάσει, κατά γενική ομολογία, στα όριά της, η μόνη λογική απάντηση δεν μπορεί παρά να αναζητηθεί στο τραπέζι των συνομιλιών. Και την πιο ουσιαστική συνεισφορά στη συγκεκριμένη κατεύθυνση έκαναν, τον Ιούλιο, η Μόσχα και το Πεκίνο προτείνοντας "το διπλό πάγωμα" των προκλήσεων στην κορεατική χερσόνησο, με άλλα λόγια την αναστολή των πυραυλικών δοκιμών από την Πιονγιάνγκ και την ακύρωση των στρατιωτικών ασκήσεων από την Ουάσιγκτον και τη Σεούλ.
Ρωσία και Κίνα πρότειναν τη διεξαγωγή πολυμερούς συνόδου για την κορεατική κρίση και υποστήριξαν ότι διαθέτουν "γκάμα προτάσεων" που θα μπορούσαν να αποτρέψουν μια από τις "βαθύτερες συγκρούσεις" και μια "κρίση με μεγάλο αριθμό απωλειών". Την πρόταση υποστήριξε λίγο αργότερα εμμέσως και η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δηλώνοντας ότι "δεν υπάρχει στρατιωτική λύση στη σύγκρουση".
Στα μέσα της προηγούμενης εβδομάδας, η υποστήριξη πήρε επίσημο χαρακτήρα, με τον υπουργό Εξωτερικών Σίγκμαρ Γκάμπριελ να σημειώνει ότι η χώρα του "κατανοεί και υποστηρίζει την πρωτοβουλία" και "είναι διατεθειμένη να συνεργαστεί με το Πεκίνο για την ειρηνική διευθέτηση" της κρίσης. Ήταν μια δήλωση με εξαιρετικό ενδιαφέρον με δεδομένες τις συνεχιζόμενες αναταράξεις στις αμερικανογερμανικές σχέσεις και τη διαφαινόμενη "στροφή στην Ασία" του Βερολίνου.
Αν όμως η Κίνα μπορεί να υπολογίζει στη δεδομένη περίπτωση στη Γερμανία, οι ΗΠΑ μπορούν να υπολογίζουν στην Ιαπωνία. Η τελευταία πυραυλική πρόκληση της Πιονγιάνγκ ήταν το καλύτερο δώρο για τον εθνικιστή πρωθυπουργό της, Σίνζο Άμπε που από την άνοδό του στην εξουσία έχει χρησιμοποιήσει τη βορειοκορεατική απειλή για να εκτοξεύσει τις αμυντικές δαπάνες και να ελαχιστοποιήσει τους συνταγματικούς περιορισμούς που είχαν τεθεί μεταπολεμικά για να αποφευχθεί η επιστροφή στο μιλιταριστικό παρελθόν.
Δεν είναι όμως μόνο η Ιαπωνία. Αμέσως μετά την τελευταία πυραυλική δοκιμή της Βόρειας Κορέας, η Αυστραλία διακήρυξε ότι είναι "έτοιμη να συμπαρασταθεί στην Ιαπωνία οποιαδήποτε στιγμή". Η Νότια Κορέα, η Ιαπωνία και η Αυστραλία -οι στενότεροι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή αυτή τη στιγμή- αποτελούν τον πυρήνα ενός "ασιατικού ΝΑΤΟ". Μιας στρατιωτικής συμμαχίας που έχει συγκροτηθεί με πρόσχημα την απειλή της Πιονγιάνγκ αλλά φαίνεται να έχει ως απώτερο στόχο την περικύκλωση της Κίνας.
Στις αρχές του μήνα άλλωστε ο μέχρι πρότινος στενός σύμβουλος του Τραμπ και γκουρού της αμερικανικής Άκρας Δεξιάς στάθηκε αρκετά αποκαλυπτικός όσον αφορά τις προθέσεις του Λευκού Οίκου. Παραδέχτηκε ότι η Κορέα βρίσκεται σε "δεύτερο πλάνο" και ότι η βασική απειλή για την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ πηγάζει αυτή τη στιγμή από την Κίνα. "Έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι βρισκόμαστε σε οικονομικό πόλεμο και ότι μας συντρίβουν" τόνισε. "Ένας από εμάς θα έχει την ηγεμονία σε 25 με 30 χρόνια και θα είναι εκείνοι αν συνεχίσουμε έτσι".
Στη στρατηγική περικύκλωσης της Κίνας φαίνεται να εντάσσεται εξάλλου όχι μόνο η ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στο Αφγανιστάν, που ανακοινώθηκε πρόσφατα από τον Αμερικανό Πρόεδρο, αλλά κυρίως η προσπάθεια προσεταιρισμού της Ινδίας, μιας περιφερειακής δύναμης η στάση της οποίας θα μπορούσε να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην αλλαγή της σημερινής ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή.
Θα μπορούσε όμως η αντιπαράθεση με την Κίνα να αρχίσει πράγματι από έναν νέο πόλεμο στην κορεατική χερσόνησο; Κάποιοι στο Πεντάγωνο φαίνεται να το πιστεύουν. Από το 2015, οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ και της Νότιας Κορέας έχουν υιοθετήσει ένα κοινό σχέδιο επιχειρήσεων. Το λεγόμενο OPLAN προβλέπει μια μεγάλης κλίμακας επίθεση στη Βόρεια Κορέα χωρίς να απαιτείται η συγκέντρωση μεγάλων αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή.
Με λίγα λόγια, σε περίπτωση πολέμου, το Πεντάγωνο αναλαμβάνει την ηγεσία των νοτιοκορεατικών δυνάμεων και θα μπορεί να διατάξει πυραυλικά χτυπήματα σε περισσότερους από 1.000 στόχους στη γειτονική χώρα με στόχο την καταστροφή στρατιωτικών εγκαταστάσεων αλλά και τον "αποκεφαλισμό" του βορειοκορεατικού καθεστώτος.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι στα αμερικανικά κέντρα εξουσίας φαίνεται να κερδίζει έδαφος η αντίληψη ότι το καθεστώς του Κιμ Γιονγκ Ουν μπορεί να ανατραπεί χωρίς "να ανοίξει ρουθούνι" ή τουλάχιστον χωρίς να χρησιμοποιηθούν πυρηνικά. Αλλά δεν είναι μόνο τα πυρηνικά όπλα που θα έπρεπε να τρομάζουν στην περίπτωση της κορεατικής χερσονήσου.
"Όλοι κατανοούν ότι αν η Βόρεια Κορέα ξεκινήσει μια σύγκρουση, αυτό θα καταλήξει στην ολοκληρωτική καταστροφή της εξαιτίας της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος" σημειώνει ο Ρώσος διπλωμάτης Γκεοόργκι Τολοράγια στο δίκτυο RT. "Ωστόσο, οι αμερικανικές προσπάθειες να επιλύσουν το πρόβλημα με στρατιωτικά μέσα θα προκαλέσουν αντίποινα από τη Βόρεια Κορέα που θα μετατρέψουν τη χώρα σε έρημο".
Το βαρύ πυροβολικό της Βόρειας Κορέας είναι σε θέση να πλήξει τη Σεούλ των 10 εκατομμυρίων κατοίκων. Οι πύραυλοι της Πιονγιάνγκ θα μπορούσαν επίσης να πέσουν σε οποιοδήποτε σημείο της νοτιοκορεατικής επικράτειας και να φτάσουν μέχρι την Ιαπωνία. Και όλα αυτά χωρίς να χτυπηθούν κάποιες από τις πυρηνικές εγκαταστάσεις και από τις δύο πλευρές των συνόρων. Θα έπρεπε να είναι κανείς παράφρων για να προκρίνει μια τέτοια επιλογή. Αλλά στον Λευκό Οίκο βρίσκεται πια ο Ντόναλντ Τραμπ. Και στο Πεντάγωνο ο Τζέιμς Μάτις, γνωστός και με το παρατσούκλι "λυσσασμένο σκυλί".
