ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΝΤΑΖΙΔΗ
Η Εθνική μας ομάδα μπάσκετ των Εφήβων κατέκτησε την πρώτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, που πραγματοποιήθηκε στον Βόλο και το μπάσκετ, ως άθλημα, έδειξε πως είναι ό,τι πιο συνεπές διαθέτει την τελευταία 30ετία ο ελληνικός αθλητισμός. Η... σπορά μετά την απροσδόκητη κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ το 1987 έχει δώσει διαδοχικούς καρπούς, αφού το "δένδρο" του αθλήματος στην Ελλάδα έχει βαθιές ρίζες και οι επιτυχίες σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο μας φέρνουν ίσως στην κορυφή του κόσμου με βάση τον πληθυσμό.
Η αλήθεια είναι ότι η αρχή έγινε με αρκετή δόση τύχης. Αν ο Νίκος Γκάλης δεν ερχόταν στην Ελλάδα για να ενταχθεί στον Άρη, δεν θα είχαμε ποτέ την επιτυχία του 1987. Βέβαια είχε κατακτήσει κι η ΑΕΚ το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1969, αλλά κάτω από ειδικές συνθήκες, καθώς αντί για δύο αναμετρήσεις (εντός - εκτός) είχε γίνει μόνο μια στο Παναθηναϊκό Στάδιο, με τη συμφωνία οι Τσέχοι της Σλάβια Πράγας να έχουν σημαντικό μερίδιο από τις εισπράξεις των 60.000 εισιτηρίων!
Η παρουσία του Νίκου Γκάλη, δίπλα σ' αυτές των Γιαννάκη, Φασούλα, Χριστοδούλου, Καμπούρη, Ανδρίτσου, Ιωάννου κ.λπ. ανέβασε τουλάχιστον ένα επίπεδο την Εθνική μας ομάδα, ενώ ο επαγγελματισμός του "γκάνγκστερ", όπως ήταν τότε το "παρατσούκλι" του Γκάλη, παρέσυρε και όλο το υπόλοιπο μπάσκετ, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση την ομάδα του Άρη, την ομάδα "όλων των Ελλήνων".
Θυμόμαστε τότε τα λόγια του Παναγιώτη Γιαννάκη, να ζητάει μια μπάλα μπάσκετ για κάθε... παιδί, κι η επιθυμία του αυτή έγινε πραγματικότητα, αφού χιλιάδες μπάλες έφθασαν σε παιδικά χέρια, ένα ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ "ξεφύτρωνε" σε κάθε γειτονιά, για να ακολουθήσουν με την πάροδο των χρόνων και τα εκατοντάδες κλειστά γυμναστήρια σε όλη την Ελλάδα.
Παράλληλα, αυτό που αναπτύχθηκε σε υπερθετικό βαθμό ήταν η εμβάθυνση σε θέματα μπάσκετ, καθώς το εβδομαδιαίο περιοδικό "Τρίποντο" έγινε "ευαγγέλιο" για κάθε "μπασκετικό" στην Ελλάδα και παράλληλα δημιουργήθηκε μια σπουδαία "σχολή" προπονητών, που σε πιο σωστές βάσεις καθοδήγησαν τους επόμενους "Γκάληδες".
Από το 1995 και μέχρι τον Βόλο η Ελλάδα έχει κατακτήσει έξι χρυσά μετάλλια σε μεγάλες διοργανώσεις του μπάσκετ: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων (1995), Ευρωμπάσκετ Νέων Ανδρών (2002), Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανδρών (2005), Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων (2008), Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών (2009) και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων (2015).
Κάνοντας μια αναδρομή στις πρωτιές του ελληνικού μπάσκετ στις μικρές ηλικίες, διαπιστώνουμε ότι οι περισσότεροι από τους παίκτες που μετείχαν εν συνεχεία διέπρεψαν και στη "μεγάλη" Εθνική Ανδρών, αλλά και με τους συλλόγους τους.
Πριν 20 χρόνια είχαμε στο ΟΑΚΑ τα "μωρά του Προεστού" να κατακτούν την πρώτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων, με στυλοβάτες τους Ευθύμη Ρετζιά, Μιχάλη Κακιούζη, Δημήτρη Παπανικολάου, Νίκο Χατζή και Γιώργο Καλαϊτζή. Το 2002 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων ήταν η σειρά του Βασίλη Σπανούλη, του Νίκου Ζήση, του Κώστα Καϊμακόγλου και του Γιάννη Μπουρούση να ανέβουν στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου.
Οι Εθνικές ομάδες Εφήβων του 2008 και Νέων του 2009 ουσιαστικά στηρίχθηκαν στην ίδια "φουρνιά", αυτή των 90άρηδων (Νίκος Παππάς, Κώστας Παπανικολάου, Κώστας Σλούκας, Βαγγέλης Μάντζαρης, Βλάντο Γιάνκοβιτς, Ζήσης Σαρικόπουλος, Γιώργος Μπόγρης), που σήμερα αποτελούν τη βάση και της Εθνικής μας ομάδας ανδρών.
"Αποτυχία" η 4η θέση...
Η Εθνική μας ομάδα που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο την περασμένη Κυριακή ήταν κατά τα 5/12 (και κατά τα 3/5 στη βασική πεντάδα), η ομάδα που πήρε την 4η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων (U19), που έγινε πριν ένα περίπου μήνα στο Ηράκλειο της Κρήτης. Οι Γιώργος Παπαγιάννης, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Διονύσης Σκουλίδας, Μιχάλης Λούτζης και Βασίλης Μουράτος πήγαν από τη μια διοργάνωση στην άλλη "απνευστί", όπως κι ο ομοσπονδιακός τεχνικός Ηλίας Παπαθεοδώρου και το υπόλοιπο τεχνικό τιμ.
Η τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα θεωρήθηκε -αν είναι δυνατόν!- αποτυχία. Το χάλκινο μετάλλιο χάθηκε τότε από την Τουρκία, με την Εθνική μας ομάδα να πληρώνει την κούραση από την υπερπροσπάθεια κόντρα στις ΗΠΑ στον ημιτελικό, όπου η ελληνική ομάδα κόντραρε για τρία δεκάλεπτα "στα ίσα" τους Αμερικανούς, αλλά και τον σοβαρό τραυματισμό του Χαραλαμπόπουλου, που δεν αγωνίστηκε καθόλου στο β' ημίχρονο του μικρού τελικού.
Στον Βόλο η Εθνική μας ομάδα Εφήβων γνώρισε δύο ήττες στην πρώτη φάση, αλλά συνέχισε "τρένο" με έξι νίκες μέχρι τον τελικό! Οι δύο ήττες από τη Βοσνία και τη Λιθουανία κατέταξαν την Ελλάδα στην 4η θέση του ομίλου της β' φάσης, αλλά η "χιαστί" αντιμετώπιση της Γαλλίας, που είχε πάρει την πρώτη θέση στον άλλο όμιλο, δεν αποτέλεσε πρόβλημα στα προημιτελικά. Η Εθνική μας νίκησε 67-69 τους "τρικολόρ" και στη συνέχεια 68-58 τους Λιθουανούς για να πάρει το "εισιτήριο" στον τελικό.
Στο κρίσιμο τελικό "ραντεβού" η απόδοση της ελληνικής ομάδας δεν ήταν καλή για περισσότερο από ένα ημίχρονο (σκορ 25-39 στο 21'), αλλά με αντεπίθεση (41-48 στο 30') και από την στιγμή που ισοφάρισε 48-48, όλα ξεκίνησαν "από το μηδέν" και με την ψυχολογία υπέρ της Ελλάδας, που είχε και τη συμπαράσταση του κοινού στο κλειστό της Νέας Ιωνίας. Στο φινάλε, με πολύ ψύχραιμο στις βολές τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, επικράτησε με 64-61, νικώντας για δεύτερη φορά μέσα σε μια βδομάδα την Τουρκία (77-54 στην β' φάση των ομίλων).
Έλληνας και ο ΜVP...
Πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, που ήταν κι ο πρώτος σκόρερ του τελικού με 23 πόντους και -καθ' υπερβολήν- ήταν ο "Γκάλης" της ελληνικής ομάδας στο μερίδιο της επιτυχίας. Οι επιδόσεις του όχι μόνο στο σκοράρισμα, αλλά και όλα τα άλλα στοιχεία του παιχνιδιού είναι αποκαλυπτικές: "Triple Double" στον προημιτελικό με τη Γαλλία (13π., 11ρ., 10ασ. σε 37') και ανάλογες εμφανίσεις στον ημιτελικό με τη Λιθουανία (22π., 14ρ., 7ασ. σε 37') και στον τελικό με την Τουρκία (23π., 8ρ., 4ασ., παίζοντας και στα 40 λεπτά του αγώνα!). Συνολικά στους εννέα αγώνες είχε μέσον όρο 16.6 πόντους, 8.1 ριμπάουντ και 5.2 ασίστ σε 33 λεπτά συμμετοχής!
Στην ιδανική πεντάδα της διοργάνωσης ψηφίστηκε κι ο ύψους 2.17μ. Γιώργος Παπαγιάννης, που κι αυτός είναι μπασκετμπολίστας πολύ υψηλών προδιαγραφών. Οι δύο άσοι του Παναθηναϊκού πλαισιώθηκαν στην καλύτερη πεντάδα από τους Φουρκάν Κορκμάζ (Τουρκία), τον Έντιν Άτιτς (Βοσνία) και Μαρτίνας Βάρνας (Λιθουανία).
Η τελική κατάταξη: 1. Ελλάδα, 2. Τουρκία, 3. Λιθουανία, 4. Βοσνία / Ερζεγοβίνη, 5. Σερβία, 6. Γαλλία, 7. Ισπανία, 8. Γερμανία, 9. Ρωσία, 10. Λετονία, 11. Ιταλία, 12. Κροατία, 13. Φινλανδία, 14. Μαυροβούνιο, 15. Ουκρανία, 16. Τσεχία.
