Του Στρατή Νικολάου*
Η χώρα μας χρειάζεται, όσο τίποτα άλλο, να ξεκινήσει η παραγωγική ανασυγκρότηση του αγροτικού μας τομέα, όμως οι αγρότες, αντί να είναι στα χωράφια τους, βρίσκονται στους δρόμους διαδηλώνοντας ότι αδυνατούν να αγοράσουν τα απαραίτητα καλλιεργητικά εφόδια. Η συγκυβέρνηση του Μνημονίου, αντί να δημιουργήσει χρηματοδοτικά εργαλεία για τις γεωργικές δραστηριότητες και να οικοδομήσει τις προϋποθέσεις ανάπτυξης του αγροτικού μας τομέα, χαρίζει την ΑΤΕ στο ιδιωτικό κεφάλαιο, ξεπουλάει τις αγροτικές εταιρείες (Δωδώνη, ΣΕΚΑΠ κ.ά.), διαλύει τους συνεταιρισμούς, καταστρέφει τις υποδομές τής υπαίθρου και χαρατσώνει με άγριο τρόπο το αγροτικό εισόδημα που δεν επαρκεί πλέον ούτε για μια αξιοπρεπή διαβίωση.
Και επειδή αυτή η αγριότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την προπαγάνδα που θέτει σε λειτουργία τον κοινωνικό αυτοματισμό, η συγκυβέρνηση του Μνημονίου ενισχύει στην κοινή γνώμη την εσφαλμένη άποψη ότι για όλα αυτά υπεύθυνοι είναι οι αγρότες που ζούνε καλά από τις επιδοτήσεις χωρίς να παράγουν, με στόχο να αποκρύψει το γεγονός ότι ο αγροτικός μας τομέας έχει μαραζώσει εξ αιτίας της ανύπαρκτης αγροτικής πολιτικής. Όσο για τις επιδοτήσεις, πέρα από την άδικη και εν πολλοίς ρουσφετολογική και πελατειακή διανομή τους, από το κατεστημένο πολιτικό σύστημα, η αποσύνδεσή τους από την παραγωγή, ήταν αυτή που συνετέλεσε σε μεγάλο βαθμό στην εγκατάλειψη πολλών καλλιεργειών - τακτική όμως που δεν ήταν επιλογή των αγροτών, αλλά επιβλήθηκε από την ΚΑΠ.
Ενοχοποιούν τον αγροτικό κόσμο όταν του λένε ότι για να αποκτήσει ικανοποιητικό εισόδημα πρέπει τα προϊόντα του να είναι ανταγωνιστικά με αυτά που εισάγονται από την Ινδία ή το Μπαγκλαντές και αποκρύπτουν ότι στις χώρες αυτές το πετρέλαιο και τα γεωργικά εφόδια έχουν χαμηλότερο κόστος. Πώς, λοιπόν, οι Έλληνες αγρότες θα ανταγωνιστούν συναδέλφους τους που παράγουν με μικρότερο κόστος; Στο ερώτημα αυτό απαντούν ας μην παράγουν συμβατικά προϊόντα, όπως οι αγρότες του Μπαγκλαντές, αλλά «βιολογικά προϊόντα» υψηλής προστιθέμενης αξίας.
Αν παραβλέψουμε το ανήθικο και καθαρά ταξικό πρόβλημα της παραγωγής βιολογικών τροφίμων για τους έχοντες και συμβατικών για τους μη έχοντες, η επιβεβλημένη παραγωγή πιστοποιημένων και ασφαλών τροφίμων για τις ανάγκες ολόκληρης της κοινωνίας απαιτεί την ύπαρξη γεωργικής τεχνολογίας, έρευνας, γνώσης, καινοτομίας, και στρατηγικής με στόχο κυρίως τον εμπορικό τομέα. Το κύριο πρόβλημα, που πρέπει εδώ να επιλυθεί, σχετίζεται με τη διάρθρωση και τη λειτουργία της αγοράς. Ο αγρότης αγοράζει πανάκριβα τα εφόδιά του, ενώ παίρνει μόλις το 20% της αξίας του προϊόντος που τοποθετείται στο ράφι, με το υπόλοιπο 80% να το παίρνουν οι μεσάζοντες. Το τσάκισμα επομένως των καρτέλ και των ολιγοπωλίων, ο έλεγχος της κοστολόγησης των εφοδίων, η πάταξη της εκτεταμένης νοθείας και τα εναλλακτικά δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης θα έπρεπε να ήταν από τα πρώτα μέτρα για την εξυγίανση της αγοράς.
Οι αγρότες ζητάνε φτηνό πετρέλαιο και εφόδια για να μπορέσουν να μπουν στο χωράφι να οργώσουν, να σπείρουν, να θερίσουν, ώστε να μπορέσουν να παράξουν. Η κυβέρνηση όμως τους αρνείται τα φτηνά καύσιμα και ισχυρίζεται ότι από τον ΕΦΚ πετρελαίου δεν εξαιρείται κανείς. Δεν είναι αλήθεια. Εξαιρούνται οι εφοπλιστές που πληρώνουν λιγότερους φόρους ακόμα και από έναν μετανάστη! Όπως εξαιρούνται και τα ΜΕΓΚΑλα τηλεοπτικά κανάλια από τις τραπεζικές δανειοδοτήσεις που είναι ανύπαρκτες για τις επιχειρήσεις του αγροτικού τομέα.
Όσο για την υποχρεωτική τήρηση λογιστικών βιβλίων από τους αγρότες, η συγκυβέρνηση ισχυρίζεται ότι, με αυτό τον τρόπο, θα αντιμετωπιστεί και θα παταχθεί το φαινόμενο της φοροδιαφυγής και της διόγκωσης των τιμών από τους μεσάζοντες. Όμως, σύμφωνα με τους νόμους που ψηφίζει (Ν. 4015/10), το παραεμπόριο και η φοροδιαφυγή θα αντιμετωπίζονταν με την ανασυγκρότηση των συνεταιρισμών, τα δημοπρατήρια αγροτικών προϊόντων, τα μητρώα εμπόρων, με την καθολική ηλεκτρονική τιμολόγηση, τη σωστή λειτουργία και αναδιάρθρωση των ελεγκτικών μηχανισμών.
Με την ανακόλουθη και ανύπαρκτη πολιτική της, η συγκυβέρνηση δείχνει ότι δεν έχει ούτε σχέδιο, ούτε μπούσουλα για την παραγωγική ανασυγκρότηση του αγροτικού τομέα που (αν ξεκινούσε) θα συνέβαλε άμεσα στην ανάπτυξη της χώρας. Έτσι θα εξασφαλιζόταν το αγροτικό εισόδημα και θα παράγονταν τρόφιμα για τη διατροφική ασφάλεια του πληθυσμού της, πρώτες ύλες για την αγροτική βιομηχανία, εξαγωγικά προϊόντα για την τόνωση του εμπορικού ισοζυγίου και κυρίως θέσεις εργασίας για τους άνεργους. Έτσι, αφού δεν έχει σχέδιο ανάπτυξης και αφού η μόνη πολιτική της είναι η πιστή εφαρμογή του Μνημονίου, περιορίζεται σε μια φορομπηχτική πολιτική, αφαιρώντας από τους αγρότες, που έχουν ήδη χάσει το μισό εισόδημά τους τα τελευταία χρόνια, σχεδόν δύο δισ. ευρώ, όσες περίπου δηλαδή και οι επιδοτήσεις που παίρνουν! Στην πραγματικότητα, με αυτή την πολιτική της τους αφαιρεί το δικαίωμα να παράγουν και να ζήσουν. Γίνεται αντιληπτό ότι η παραγωγική ανασυγκρότηση του αγροτικού μας τομέα «στο πλαίσιο της δημοσιονομικής σταθερότητας», όπως ονομάζει το Μνημόνιο ο κ. Τσαυτάρης, αλλά και των ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών της ΚΑΠ, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί.
* Ο Στρατής Νικολάου είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Λέσβου
