ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ
Από την Αλεξάνδρας νιώθεις πως κάτι γίνεται. Όμορφη μέρα. Ομάδες ανθρώπων κατεβαίνουν στο Πολυτεχνείο. Μερικοί κρατούν αφίσες, άλλοι κόκκινες σημαίες και άλλοι λουλούδια. Οι νέοι του ΚΚΕ, παρατεταμένοι δεξιά κι αριστερά του δρόμου, δελεάζουν τους περαστικούς με την προοπτική της ανερχόμενης σωτηρίας του τόπου από τους κομμουνιστές. Που χρειάζονται και λίγη οικονομική ενίσχυση. Τα κουπόνια μένουν αχρησιμοποίητα στα χέρια των νεαρών, πλην φιλόδοξων στρατιωτών, που δεν πείθουν, αφού η έκκληση συνοδεύεται από φωτογραφίες και αναφορές σε άτομα που έχουν φύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο από το 1952. Δεν λένε τίποτα για την ανάγκη ένωσης και ταύτισης κάτω από το ίδιο όνειρο της σωτηρίας του τόπου από τα Μνημόνια και τις κακές και εκ του πονηρού οικονομικές συμφωνίες.
Μπροστά στην πύλη, στο προαύλιο και έξω από τα κάγκελα έστησαν τα τραπεζάκια τους οι διάφορες αριστερές οργανώσεις. Βιβλία, φωτογραφίες και αφίσες. Συζητήσεις και διακριτικός τρόπος να σου παρουσιάσουν τις ιδέες και τα όνειρά τους. Αισιόδοξοι και γεμάτοι ελπίδες για τις καινούργιες μορφές του αγώνα ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση. Έτοιμοι να συμβάλουν με θυσίες και διαδηλώσεις. Ειλικρινείς ως προς το όραμα, αμφισβητούμενοι ως προς το αποτέλεσμα. Όλοι εμείς που περάσαμε σήμερα από το Πολυτεχνείο ξέρουμε γιατί δηλώνουμε κάθε χρόνο το "παρών". Δεν γιορτάζουμε τη σφαγή, αλλά μια μέρα μνήμης. Δεν ξεχνάμε τον αγώνα, τη θυσία τόσων ανθρώπων. Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, είναι ανάγκη για τον καθένα από εμάς να παραστούμε σ' αυτή την επέτειο. Δείχνουμε εμπράκτως ότι όχι μόνο δεν τους έχουμε ξεχάσει, αλλά ότι και μετά από τόσα χρόνια ο αγώνας τους άξιζε.
Πηγαίνω κάθε χρόνο. Εκεί, στο Πολυτεχνείο. Βλέπω κάθε φορά τις βρόμικες, από τις μπογιές και τα τσιγάρα, μαρμάρινες σκάλες. Καμαρώνω τα μικρά παιδάκια που, κρατώντας ένα λουλούδι στο χεράκι τους, έρχονται να αποτίσουν φόρο τιμής για κάτι που δεν καταλαβαίνουν πάρα πολύ καλά. Τα όμορφα προσωπάκια τους λάμπουν, η αγνή τους καρδιά και η καθαρή ματιά τους διώχνουν την υποκρισία και τον φαρισαϊσμό των "ευαίσθητων" για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Τα λουλουδάκια τους δίνουν μια ιδιαίτερη ομορφιά στην κατάθεση στεφάνων. Οι πολιτικές δηλώσεις και οι ομιλίες "γεμίζουν" το μάτι των περαστικών. Έξω από τα κάγκελα, οι μικροπωλητές κάνουν σεφτέ με τα κόκκινα γαρίφαλα και τα λευκά τριαντάφυλλα. Σήμερα όλοι αγοράζουν από ένα λουλούδι, τα στεφάνια είναι ειδική παραγγελία από τους επώνυμους πολιτικούς. Από διάφορα σωματεία και οργανώσεις. Που δίνουν το "παρών" κάθε χρόνο. Κατάντησε ρουτίνα...
Η πορεία θα ξεκινήσει μόλις τελειώσουν οι εκδηλώσεις για την 41η επέτειο από τη φοιτητική εξέγερση. Λίγες φορές πήγα στην πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία. Συνήθως περιορίζομαι στη βόλτα και στις σκέψεις για τις θυσίες, για τους άγνωστους ήρωες και κυρίως στο πώς εξαργύρωσαν πολλοί τη νιότη τους. Έβγαλε πολλούς καριερίστες. Ευτυχώς, η γενιά του Πολυτεχνείου δεν πήγε χαμένη και μερικοί τίμησαν πράγματι αυτούς τους αγώνες με συνέπεια στις ιδέες για την ελευθερία και τον θάνατο. Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, έρχονται και θυμούνται. Δεν λένε πολλά. Μόνο η καρδιά τους ξέρει. Μόνο η ψυχούλα τους μετράει τους φίλους που χάθηκαν. Δεν πήγανε άδικα!
