Οι Ρεβάνς, το ξεχωριστό συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη, κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό τον τρίτο δίσκο του «Τι συνέβη;» με ακόμα πιο έντονο κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο αλλά και έρεισμα από τους δύο προηγούμενους. Ο ιδρυτικός και δημιουργικός πυρήνας του γκρουπ, ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Αστέρης Κωνσταντίνου, και ο επίσης τραγουδιστής, κλαρινετίστας και σαξοφωνίστας Χρήστος Ελ. Παπαδόπουλος μιλούν για τα τραγούδια τους αλλά και για το τι σημαίνουν για εκείνους και προσπαθούν να εκφράσουν σε μια τόσο δυσχερή διεθνή και ελληνική συγκυρία.
Επειτα από τριετή πολύ στενή συνεργασία θα περιμέναμε η Ρίτα Αντωνοπούλου να ερμήνευε ή έστω να συμμετείχε σε τουλάχιστον ένα τραγούδι του νέου δίσκου. Θεωρήσατε ότι ο κύκλος μαζί της ολοκληρώθηκε;
Η συνεργασία μας με τη Ρίτα ήταν καταλυτική για το αποτέλεσμα που αποτυπώθηκε στο «Τι συνέβη;». Ήταν η πρώτη φορά που παίξαμε σε πολλούς μικρούς και μεγάλους χώρους σε όλη την Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα η Ρίτα πάντα υποστήριζε τις προσπάθειές μας για ηχητικούς πειραματισμούς. Η σχέση μας είναι πολύ ειλικρινής και όμορφη σε ανθρώπινο και μουσικό επίπεδο και ο κύκλος αυτός παραμένει ανοιχτός. Παράλληλα, σκοπεύουμε να κυκλοφορήσουμε σε διπλό βινύλιο την ηχογράφηση του αφιερώματος στον Θάνο Μικρούτσικο που κάναμε μαζί της στο Κύτταρο.
Τι κερδίσατε από την ενασχόλησή σας με τα τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου, εκτός του ότι είχατε την ευκαιρία να ερμηνεύσετε και να παίξετε τόσο υψηλής ποιότητας ρεπερτόριο;
Οι δημιουργίες του Θάνου Μικρούτσικου έχουν στον πυρήνα τους την ελευθερία και το σπάσιμο των κανόνων. Ήταν συνθέτης που αναζητούσε το νέο και συνδύασε πολύ αρμονικά τη λαϊκότητα με την ανανέωση. Αυτά είναι τα αισθητικά στοιχεία που προσπαθήσαμε να χρησιμοποιήσουμε ως πρώτη ύλη στις διασκευές μας προσαρμόζοντας τα τραγούδια του στον επίσης ανανεωτικό ήχο μας.
Θεωρώ ότι σε αυτόν τον δίσκο ακούγεστε σαν ροκ μπάντα πολύ περισσότερο από τους δύο προηγούμενους.
Αυτός ο δίσκος στηρίχθηκε αρκετά στις αιχμηρές ηλεκτρικές κιθάρες και στα ηχητικά εφέ που φτιάξαμε μέσα από την έντονη επεξεργασία του ήχου του κλαρινέτου. Το ροκ είναι ο τρόπος που βλέπεις την Τέχνη, την κοινωνία, τον κόσμο ολόκληρο. Σημαντικό στοιχείο στον ροκ ήχο θεωρούμε ότι προσδίδει η ερμηνεία σε συνδυασμό με τη στόχευση του στίχου. Στον πρώτο δίσκο μας, το «Τσάι στο Παλέρμο», επιλέξαμε να μην «συγκρουστούμε» ιδιαίτερα με τις επιρροές μας, ενώ στο «Οι κύκλοι των πουλιών» ήμασταν έτσι κι αλλιώς στον στιχουργικό και συναισθηματικό κόσμο της Μαρίας Συτμαλίδου, τον οποίο προσπαθήσαμε να σεβαστούμε και να υπηρετήσουμε ηχητικά.
Τι σε κάνει να προτιμάς το κλαρινέτο από τα άλλα πνευστά που παίζεις; Είναι το ηχόχρωμά του ή κάτι άλλο, πιο εσωτερικό;
Στην αρχή η χρήση του κλαρινέτου ήταν αρκετά εμμονική στον τρόπο σκέψης μου. Ήθελα πολύ να «επιβάλλω» αυτόν τον ήχο σε μουσικές και ρεπερτόριο που ο μέσος ακροατής δεν είχε φανταστεί. Τα τελευταία τρία χρόνια, μετά από προσωπική διαδρομή, αναζήτηση και μελέτη και μέσα από τους Ρεβάνς προσπαθώ να βλέπω το όργανο απλώς σαν ένα μέσο παραγωγής ήχου. Ένα σολιστικό όργανο, δηλαδή, που εξυπηρετεί τις ανάγκες κάθε τραγουδιού, είτε με μελωδικές γραμμές είτε με ηχοτοπία. Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε να έχει έναν αντίστοιχο ρόλο στα κομμάτια μας οποιοδήποτε μελωδικό όργανο. Απλώς το κλαρινέτο, έπειτα από τόσα πολλά χρόνια ενασχόλησης, μπορώ να το χειριστώ πολύ καλύτερα από κάθε άλλο.
Αν και τα τρία πρώτα τραγούδια του δίσκου είναι ερωτικά, τα υπόλοιπα έξι τον κάνουν τον πιο κοινωνικό αλλά και αμιγώς πολιτικό. Πώς προέκυψε τέτοια θεματολογία;
Είναι η ανάγκη μας να μιλάμε για γεγονότα που μας συνταράζουν συναισθηματικά και οι κοινωνικές και πολιτικές διεκδικήσεις και κατακτήσεις είναι πάντα ζητήματα τα οποία μας συγκινούν. Μας αρέσει η μελέτη της Ιστορίας και προσπαθούμε να έχουμε τα αυτιά και τα μάτια μας ανοιχτά στις κοινωνικές ζυμώσεις τού σήμερα.
Πώς ξεκίνησε η στενή συνεργασία -υποθέτω και φιλία- με τον Ηλία Βαμβακούση;
Υπάρχει αμοιβαία εκτίμηση με τον Ηλία. Ο Χρήστος παίζει τα τελευταία χρόνια και στο συγκρότημα που έχει σχηματίσει για να παρουσιάζει τα δικά του τραγούδια. Μας βοήθησε πολύ στην τελευταία φάση της ηχογράφησης και έδωσε τα ενορχηστρωτικά στοιχεία που μας έλειπαν.
Έπαιξε ρόλο το ΜeΤoo ή θα γράφατε ούτως ή άλλως ένα τραγούδι για την πατριαρχία; Πιστεύετε ότι είναι θέμα προσωπικής νοοτροπίας ή έχει και πολιτικά αίτια;
«Το ένα της χέρι η εξουσία το έχει βαφτίσει πατριαρχία»... Είμαστε σθεναρά ενάντια σε κάθε εξουσιαστική σχέση είτε ως προς την Τέχνη είτε ως προς την ανθρώπινη υπόστασή μας. Είμαστε πάντα με τα θύματα και στεκόμαστε αλληλέγγυοι και με σεβασμό σε όποιον άνθρωπο αποφασίζει να δημοσιοποιήσει την κακοποίηση που έχει δεχτεί χωρίς συμψηφισμούς και ίσες αποστάσεις. Η κακοποίηση της εξουσίας είναι ένα ξεκάθαρο πολιτικό θέμα, παρότι η αντιμετώπισή της ενέχει σίγουρα και στοιχεία ψυχανάλυσης.
Τι συνέβη τον Σεπτέμβριο του 1831 και τον Ιούνιο του 1945 και πώς συνδέονται αυτές οι δύο ημερομηνίες;
Δυστυχώς, οι χρόνιες παθογένειες που βιώνουμε ως πολίτες του νεοελληνικού κράτους έχουν τις ρίζες τους βαθιά στις απαρχές της ίδρυσής του. Ο Εμφύλιος, οι φυλακίσεις αγωνιστών και οι δολοφονίες ανθρώπων που προσπάθησαν να έρθουν σε ρήξη με τους τσιφλικάδες και τους κεφαλαιούχους φαίνεται να είναι δομικά στοιχεία της συλλογικής ψυχοσύνθεσης και νοοτροπίας. Κατά τα άλλα, «όποιος ψάχνει βρίσκει»...
Αναφέρεστε σε κυριολεκτικά ή μεταφορικά εθνικούς ευεργέτες;
Δεν υπάρχουν εθνικοί ευεργέτες για εμάς. Αναφερόμαστε στο αφήγημα των ανθρώπων που δίνουν απλώς πολλά χρήματα, τα οποία όμως απέκτησαν από την εκμετάλλευση χιλιάδων άλλων ανθρώπων με σκοπό να αποκαταστήσουν την υστεροφημία τους. Μας φαίνεται αδιανόητο να θεωρείται λογικό και αποδεκτό να πουλάει ένα ελεύθερο κράτος ένα κομμάτι, έστω και μικρό, του εδάφους του σε κάποιον που απλώς έχει τα λεφτά και τη διάθεση να το αγοράσει.
Πώς βλέπετε τον κόσμο στη δεύτερη προεδρία του Τραμπ και υπό το πρίσμα της επίθεσης των ΗΠΑ στο Ιράν;
Για μια πιο ουσιαστική πολιτική ανάλυση για αυτό το θέμα χρειάζεται μια χρονική και συναισθηματική απόσταση από τα γεγονότα. Ως γενική θέση μπορούμε να πούμε πως όταν ένα κράτος εισβάλλει με τα όπλα σε ένα άλλο, καταστρέφει και δολοφονεί, ακόμα και απολυταρχικούς ηγέτες, η Ιστορία έχει δείξει ότι δεν ωφελεί ποτέ την ευημερία αλλά και την ελευθερία του λαού του δεύτερου κράτους. Καλλιεργούνται η νοοτροπία και η ρητορική ότι όποιος διαθέτει την ισχύ των όπλων έχει και το δίκαιο με το μέρος του. Το ότι προφανώς αυτό δεν ισχύει δεν έχει καμία πρακτική σημασία. Το σύγχρονο πολιτικό αφήγημα προσπαθεί να πείσει ότι ο δυνατός μπορεί και να επιβάλλει τη θέλησή του δίχως αυτή να επιδέχεται αντίδραση. Η γνώση και η επικέντρωση σε έναν ανθρωπιστικό πολιτισμό μπορεί να είναι μια αρχική μορφή αντίδρασης απέναντι σε όλο αυτό.
Τι έχετε να πείτε για την κατάσταση στη χώρα μας έπειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη και Ν.Δ.;
Σε αυτή την περίοδο καταστράφηκε η συλλογική μας πολιτική αντίληψη και αίσθηση. Δεν πιστεύαμε ότι τόσο λίγος χρόνος είναι αρκετός αλλά αποδεικνύεται ότι πολύ εύκολα η κοινωνία προσαρμόζεται, πάντα με τις κατάλληλες μεθοδεύσεις, στις κατευθύνσεις που θέλει να της δώσει βίαια η εξουσία. Είναι δείγμα μεγάλης παρακμής η καταφανής κλεψιά, το κουκούλωμα και ο καιροσκοπισμός να θεωρούνται εξυπνάδα και ικανότητα. Η σύσταση εγκληματικής οργάνωσης μέσα σε κρατικούς φορείς και οι πρακτικές μαφίας όχι μόνο γίνονται αποδεκτές αλλά θεωρούνται και πρότυπο ευμάρειας για ένα μέρος του πληθυσμού. Θα απαιτηθούν αρκετά χρόνια για να επαναδιατυπώσουμε νέες αξίες στον δημόσιο λόγο και σύγχρονα πρότυπα κοινωνικής αλληλεγγύης και ενσυναίσθησης.
Υπήρχε κάτι διαφορετικό στη συναυλία σας στο Ίλιον Plus σε σχέση με άλλες;
Μετά την επιτυχημένη πρώτη παρουσίαση του άλμπουμ στην ολοκληρία του και με όλους/ες τους/τις συμμετέχοντες/ουσες την προηγούμενη Πέμπτη στο Ίλιον Plus θα ακολουθήσει άλλη μία στις 20 Μαρτίου στη Θεσσαλονίκη, και συγκεκριμένα στο Eightball, και γενικά ό,τι χρειάζεται για να επικοινωνηθεί η νέα εργασία μας.
Αξίζει πραγματικά να την ακούσετε αλλά και να την απολαύσετε σε μια από τις επί σκηνής παρουσιάσεις της.
