Τα μέλη των Afasia γνωρίστηκαν όταν φοιτούσαν στο Μουσικό Σχολείο Αθήνας και σχημάτισαν το συγκρότημα το 2023. Αποτελούνται από τον τραγουδιστή και σαξοφωνίστα Άρη Αναστασίου, τον κιθαρίστα Σπυρίδωνα Κατσαρό, την πιανίστρια και κιθαρίστρια Marita Malli, τον μπασίστα SerjKon και τον ντράμερ Νέστορα Ωρολογά. Μετά από δύο ψηφιακά singles, πριν από δύο ημέρες κυκλοφόρησε από την έγκριτη ανεξάρτητη εταιρεία Puzzlemusik το πρώτο album τους «We Will Die Dreaming», που με την πρώτη ακρόαση δείχνει το ήδη κατακτημένο προσωπικό ύφος τους. Καθώς προετοιμάζουν την πρώτη ζωντανή παρουσίαση του δίσκου την 1η Μαρτίου, τα πέντε δεκαοχτάχρονα παιδιά μού μίλησαν για το πώς βλέπουν μέσα από τα τραγούδια τους τον κόσμο γύρω τους.
Ως απόφοιτοι Μουσικού Σχολείου πιστεύετε ότι αυτά συμβάλλουν ουσιαστικά στο μουσικό γίγνεσθαι της χώρας; Δηλαδή, εκτός από το να εκπαιδεύουν εκτελεστές/ιες και ερμηνευτές/ιες, βοηθούν και την εφ’ όλης της ύλης δημιουργία; Και, ευκαιρίας δοθείσης, το Schoolwave εξακολουθεί να συνεισφέρει στο να γίνουν γνωστά νέα συγκροτήματα;
Δυστυχώς, η προσβασιμότητα και η αποτελεσματικότητα της μουσικής εκπαίδευσης στα Μουσικά Σχολεία ποικίλλουν σημαντικά (ανεπάρκεια εκπαιδευτικών, εξοπλισμού και οργάνωσης) και αφήνουν άτυχους/ες μαθητές και μαθήτριες στο έλεος των ελλείψεων του συστήματος. Η προσφορά τους όμως στην εφ’ όλης της ύλης «δημιουργία» είναι αληθινή και σπουδαία. Ναι, το Schoolwave συνεισφέρει ακόμα στην ανάδειξη νέων συγκροτημάτων.
Η επιλογή να είναι ο τραγουδιστής σας ταυτόχρονα και σαξοφωνίστας νιώθετε να σας στερεί σε μικρό ή μεγάλο βαθμό ένα από τα πέντε όργανά σας, το οποίο μάλιστα είναι καθοριστικό για τον ήχο σας;
Απαιτεί μια ιδιαίτερη διαχείριση, αλλά δεν μας έχει περιορίσει σημαντικά.
Έχετε ένα πολύ μεγάλο εύρος επιρροών, αλλά ποια είναι τα έξι-επτά ονόματα που θα λέγατε ότι έχουν διαμορφώσει το ύφος και τον ήχο σας;
Radiohead, Black Country New Road, Royal Blood, Pink Floyd, Jeff Buckley και Shayfer James.
Υπάρχει κάποιο ελληνικό συγκρότημα που εκτός από το ότι σας αρέσει η μουσική του να εκτιμάτε συνολικά τη στάση του απέναντι στα πράγματα;
Αν και εκτιμούμε κλασικές πλέον ελληνικές ροκ μπάντες (όπως Ξύλινα Σπαθιά και Panx Romana) ή μπάντες που συνδυάζουν το παραδοσιακό στοιχείο με τη σύγχρονη μουσική (Villagers of Ioannina City, Usurum), δεν γνωρίζουμε αρκετά για να έχουμε ξεχωρίσει μία από αυτές. Οι Viceroy είναι ένα συγκρότημα που έχουμε γνωρίσει προσωπικά μέσω του Schoolwave και έχουμε αναγνωρίσει κοινές βάσεις.
Έχετε ήδη πραγματοποιήσει αρκετές συναυλίες. Πόσο διαφορετική λοιπόν ήταν σε σχέση με αυτές η εμπειρία του στούντιο και της ηχογράφησης; Αντιμετωπίσατε κάποια δυσκολία ως προς το να μεταφέρετε εκεί την ατμόσφαιρα και την ενέργεια των ζωντανών εμφανίσεών σας;
H ηχογράφηση ήταν μια πολύ διασκεδαστική εμπειρία αλλά και μια ευκαιρία να αφιερωθούμε στη μουσική μας και να αποφορτιστούμε από τα ασφυκτικά μας προγράμματα. Ήταν αρκετά απαιτητική, όμως δεν μας εμπόδισε να πειραματιστούμε, να βελτιωθούμε και να δεθούμε σαν μπάντα.
Ως εκπρόσωποι της Gen Z τι σας κάνει να θεωρείτε ότι ο κόσμος βρίσκεται σε αφασιακή κατάσταση; Ποια είναι τα κυριότερα προβλήματα και τι σας ενοχλεί περισσότερο στην ελληνική, ίσως και στη διεθνή κοινωνία;
Η ταχύτητα με την οποία ξεχνάμε τα εγκλήματα και τις αδικίες που συμβαίνουν γύρω μας. Ο ωχαδερφισμός και η παθητικότητα με τα οποία βιώνουμε τις αλλαγές της καθημερινότητάς μας, είτε οφείλονται σε πολιτικούς, οικονομικούς ή περιβαλλοντικούς παράγοντες. Η αδυναμία συναδέλφωσης και συλλογικής αντίδρασης απέναντι στις συνεχείς παραβιάσεις της Δικαιοσύνης. Καθημερινά, ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται διεθνώς, αλλά είμαστε διχασμένοι και ανίκανοι να αντιδράσουμε.
Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ δεν είναι μόνο ένας πολύ μεγάλος συνθέτης αλλά και εκείνος που θέτοντας τους κανόνες της αρμονίας υπήρξε ο αρχιτέκτονας της δυτικής μουσικής. Γιατί αποφασίσατε να βασίσετε ένα κομμάτι σας σε μια φούγκα του, μετατρέποντάς την μάλιστα στη συνέχεια σε ένα αγχωτικό και λίγο οργισμένο instrumental με τον τίτλο «Dystopia»;
Αγαπήσαμε τη μουσική πρωτίστως παίζοντας έργα του Μπαχ ακόμα και σε όργανα για τα οποία δεν είναι γραμμένη, όπως για παράδειγμα η κλασική κιθάρα, και πάντα μας δυσαρεστούσε το ότι κάποιοι και κάποιες τα «σνόμπαραν». Θελήσαμε να πείσουμε τον κόσμο ότι τα συναισθήματα που εκφράζονται μέσω της μουσικής είναι διαχρονικά. Η Τέχνη μάς θυμίζει ότι οι άνθρωποι σε κάθε στιγμή της Ιστορίας και σε κάθε γωνιά του πλανήτη έχουμε τα ίδια συναισθήματα και τα βιώνουμε με τον ίδιο τρόπο.
Νομίζω ότι η μουσική σας εκφράζεται και ταιριάζει καλύτερα με αγγλικό στίχο. Γιατί υπάρχουν τραγούδια με ελληνικό και σε μία περίπτωση μάλιστα συνυπάρχουν και οι δύο γλώσσες;
Δεν θα λέγαμε ότι στη μουσική μας «ταιριάζει» καλύτερα ο αγγλικός στίχος επειδή δεν είναι επιλογή αλλά σύμπτωμα. Η έκφραση μέσω της μητρικής γλώσσας είναι συχνά δυσπρόσιτη λόγω της ευαλωτότητας που τη συνοδεύει. Η γενιά μας προτιμά την -συνήθως διαδικτυακή- επικοινωνία στα αγγλικά επειδή επιτρέπει μία ατυχή αποστασιοποίηση από τα συναισθήματά μας, εντός όμως ενός δυσεύρετου συλλογικού πλαισίου το οποίο έχουμε ανάγκη. Στο «Dreamers» -όπου συνυπάρχουν και οι δύο γλώσσες- φανερώνεται αυτός ο ψυχικός διχασμός.
Ακριβώς επειδή προσέχετε τόσο και δίνετε έμφαση στους στίχους σας είναι πολύ ενδιαφέρον το ότι έχετε και δύο οργανικές συνθέσεις. Πιστεύετε ότι η μουσική έχει τόση δύναμη ώστε να μπορεί να «πει» ό,τι χρειάζεται δίχως να έχει την ανάγκη του λόγου;
Μία οργανική σύνθεση, με μόνη κοινή αφετηρία τον τίτλο, επιτρέπει έναν συναισθηματικά μοναδικό συνειρμό σε κάθε ακροατή και ακροάτρια έναντι του λογικού συνειρμού που προσφέρουν οι στίχοι οι οποίοι συχνά είναι πιο αυστηροί. Τα οργανικά αφήνουν το album να «αναπνεύσει».
Ποιο τραγούδι του δίσκου εκφράζει καλύτερα το πνεύμα των Afasia;
Κοινή μας άποψη είναι ότι το «Unbalanced» μάς εκφράζει καλύτερα ως μπάντα, καθόλου τυχαία άλλωστε είναι και το πρώτο μας κομμάτι. Από εκεί και πέρα βέβαια υπάρχουν και οι προσωπικές προτιμήσεις κάθε μέλους.
Ο στίχος «μόνο εγώ μπορώ να σώσω τον εαυτό μου» συνδέεται με κάποιον τρόπο με τον αγγλικό τίτλο του album;
Ο στίχος εκφράζει την αδυναμία του ανθρώπου να εκπληρώσει τις επιθυμίες του χωρίς τη βοήθεια κάποιου εξωτερικού παράγοντα. Η σύνδεση με τον αγγλικό τίτλο του δίσκου (και στίχο του «Dreamers») είναι άμεση, εκφράζεται και στις δύο περιπτώσεις η ανάγκη του ανθρώπου να «σωθεί» και να πραγματοποιήσει τα όνειρά του με κάθε κόστος.
Και τα σχέδιά σας μετά την παρουσίαση του album; Υπάρχουν ήδη κάποια τραγούδια για το επόμενο;
Προς το παρόν στο επίκεντρο της προσοχής μας είναι η ζωντανή παρουσίαση του album την Κυριακή 1Μαρτίου στο ΙΛΙΟΝ plus. Δυστυχώς, το εκπαιδευτικό σύστημα των Πανελλαδικών εξετάσεων έχει προσωρινά «παγώσει» τη δημιουργική διαδικασία, όμως έχουμε συζητήσει πιθανές κατευθύνσεις για το μέλλον.
Ένα μέλλον για το οποίο θα αποτολμήσω την πρόβλεψη ότι θα είναι πολύ ενδιαφέρον και με όχι λίγες ευχάριστες εκπλήξεις από τους Afasia.
