Ο δεύτερος ημιτελικός του εθνικού διαγωνισμού για την επιλογή του τραγουδιού που θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στον εφετινό διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στη Βιέννη κύλησε πιο γρήγορα και πιο ομαλά από τον πρώτο, προφανώς τόσο η παραγωγοί όσο και οι συντελεστές και οι συντελέστριες της λειτουργούν καλύτερα όσο περνά ο χρόνος. Αυτό ήταν φανερό πριν από όλα στο τρίο της παρουσίασης που είχε «δεθεί» περισσότερο και καλύτερα. Ειδικά το τόσο προσωπικό και αυτοσαρκαστικό χιούμορ της Κατερίνας Βρανά που αυτή τη φορά είχε τον κεντρικό ρόλο (όπως αντίστοιχα στον πρώτο ημιτελικό τον είχε η Μπέττυ Μαγγίρα και στον τελικό θα τον έχει ο Γιώργος Καπουτζίδης) αναδείχθηκε και αξιοποιήθηκε πολύ πιο αποτελεσματικά.
Αλλά και οι «καρτ ποστάλ», τα σύντομα σκετς σε ιδέες και κείμενα του Γιώργου Καπουτζιδη που «προλόγιζαν» κάθε εμφάνιση, ήταν σε γενικές γραμμές πιο επιτυχημένα και ιδιαίτερα ο ευπρόσδεκτος ελαφρός σουρεαλισμός κάποιων από αυτά. Τέλος στο εναρκτήριο medley με συμμετοχές της χώρας μας στον διαγωνισμό της Eurovision που ξεχώρισαν και το οποίο ερμήνευσαν όλοι και όλες οι διαγωνιζόμενοι/ες της βραδιάς συμπεριλάμβανε όσες από αυτές δεν ακούστηκαν στο αντίστοιχο του πρώτου ημιτελικού, αν και πάλι απουσίαζε το «Άνοιξη» της Σοφίας Βοσσου.
Θετικό ήταν επίσης, αν και μάλλον θα ήταν προτιμότερο να είχε γίνει στην αρχή του πρώτου ημιτελικού, το ότι αποκαλύφθηκαν τα ονόματα των επτά προσώπων τα οποία - με πρόεδρο τον συνθέτη Γιώργο Θεοφάνους - αποτελούσαν την επιτροπή που επέλεξε τα είκοσι οκτώ τραγούδια των δύο ημιτελικών από το σύνολο εκείνων που υποβλήθηκαν για συμμετοχή στο Sing For Greece. Κατά τα άλλα κατανοητή λόγω των πολυεπίπεδων σχέσεων των δύο χωρών και της σημασίας τους η εμφάνιση της Antigoni που με το «Jalla» θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στον διαγωνισμό της Europisiobn. Έχουμε όμως και εμείς το δικαίωμα να πούμε ότι πρόκειται για ένα μετριότατο τραγούδι αλλά αυτό βέβαια αφορά την Κύπρο και πιο συγκεκριμένα το ΡΙΚ.
Αντίθετα την παράσταση κυριολεκτικά έκλεψε η guest της βραδιάς. Η Τάμτα με τη συνοδεία της Ορχήστρας Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ (σε θαυμάσιες, όπως πάντα, ενορχηστρώσεις του Αχιλλέα Γουάστωρ) παρουσίασε ένα άριστο και πάρα πολύ υψηλών προδιαγραφών τηλεοπτικό προϊόν, ικανό να ανταποκριθεί σε όχι απλά ευρωπαϊκά αλλά διεθνή στάνταρ.
Η κλήρωση τα έφερε έτσι ώστε το συνολικό επίπεδο των τραγουδιών του δεύτερου ημιτελικού να ήταν σχετικά ανώτερο του πρώτου. Μια διαπίστωση πάντως αφορά και στους δύο και δεν είναι η πρώτη φορά που θα την κάνω, μάλλον ισχύει διαχρονικά. Αν το «δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα» που είχαν τραγουδήσει κάποτε οι Locomondo πλέον με την κλιματική αλλαγή είναι πάρα πολύ συζητήσιμο είναι σίγουρο ότι οι μπαλάντες, power ή μη, στον διαγωνισμό της Eurovision δεν ταιριάζουν στην Ελλάδα. Το «Αστερομάτα» της Κλαυδίας πέρυσι δεν ήταν μπαλάντα αλλά κάτι πολύ διαφορετικό και συγκεκριμένο.
Από τα δέκα τέσσερα τραγούδια επτά ερμηνευτών και άλλων τόσων ερμηνευτριών προκρίθηκαν για τον τελικό τα «Dark Side of the Moon» με τον Good Job Nicky, «Labyrinth» με την Mikay, «Daughters of the Sun (A, E, I, O, U)» με την Μαρίκα, «Mad About It» με τον D3lta, «SABOTAGE!» με τον leroybroughtflowers, «Bulletproof» με τους KOZA MOSTRA και «ASTEIO» με τον ZAF.
Πέρασαν δηλαδή τα φαβορί, ο Good Job Nicky και πολύ κοντά του ο D3lta ενώ από τα υπόλοιπα πέντε αξίζει να σημειωθεί η περίπτωση των KOZA MOSTRA, δηλαδή του Ηλία Κόζα, ηγετικής φυσιογνωμίας και «ψυχής» τους που δεκατρία χρόνια μετά από την εκπροσώπηση της χώρας μας με το «Alcohol Is Free» μαζί με τον αείμνηστο Αγάθωνα επανέρχεται με ένα καλό μεν αλλά όχι τόσο κατάλληλο όσο εκείνο για τον διαγωνισμό της Eurovision τραγούδι. Από όσους και όσες έμειναν εκτός θα αναφερθώ μόνο στην KIANNA και το «No More Drama», ένα ευπρεπέστατο ποπ τραγούδι με «προδιαγραφές Eurovision» που κατά τη γνώμη μου ήταν ανώτερο από κάποια τα οποία προκρίθηκαν.
Η ώρα της πλήρους και κανονικής αποτίμησης όμως θα είναι φυσικά ο τελικός αύριο το βράδυ. Την Δευτέρα το πρωί θα γνωρίζουμε ποιο από τα δέκα τέσσερα τραγούδια που θα διαγωνιστούν θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στη Βιέννη.
