Ο Αντώνης Λιβιεράτος είναι ιατρός με τις ειδικότητες του παθολογοανατόμου και του βελονιστή ως προς το επάγγελμα και ταυτόχρονα μέσα του διαχρονικά αεικίνητος και ανήσυχος μουσικός. Κατά βάση κιμπορντίστας αλλά και κιθαρίστας, συνθέτης, στιχουργός και ενίοτε ερμηνευτής έχει πολύχρονη παρουσία στην ελληνική underground ευρύτερη rock σκηνή ως ιδρυτής των συγκροτημάτων Κεφάλαιο 24 και Dr. Atomik, με εκτενή δισκογραφία με το όνομα του και σαν μέλος των γκρουπ Sigmatropic, Illegal Operation και πιο πρόσφατα των VooeeTone. Το «Τίποτα» είναι το όγδοο προσωπικό album του που κυκλοφόρησε τον περυσινό Νοέμβριο και στο οποίο έχει γράψει την μουσική όλων των κομματιών, τα κείμενα των μη οργανικών συνθέσεων, ερμηνεύει και απαγγέλει και παίζει τα περισσότερα όργανα.
Το «τίποτα» σημαίνει ή συνεπάγεται και άπειρο;
Το άπειρο είναι μια θεωρητική έννοια που μόνο μαθηματικά μπορεί να την προσεγγίσει κανείς. Το τίποτα, από την άλλη πλευρά, αν και συνώνυμο του κενού είναι κάτι χειροπιαστό. Το συναντάμε καθημερινά. Όταν, για παράδειγμα, προσπαθούμε να βρούμε στον λόγο της πλειονότητας των επαγγελματιών της πολιτικής κάποιαν ουσιώδη απάντηση στα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα. Ή, ενίοτε, όταν τσεκάρουμε το υπόλοιπο του τραπεζικού λογαριασμού μας…
Ο χαρακτήρας του «Η σουίτα του ταξιδιώτη» μετακινείται ανάμεσα σε τόπους ή διαθέσεις και καταστάσεις;
Σύμφωνα με την εικόνα που είχα στο μυαλό μου όταν έγραφα αυτό το κείμενο ο ταξιδιώτης μετακινείται ανάμεσα σε τόπους. Έχοντας αποθέσει σε αυτή την διαρκή μετακίνηση την ελπίδα να δεχτεί κάποιο ερέθισμα ικανό να τροποποιήσει τόσο τη διάθεση του όσο και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Βέβαια η εικόνα που έχει στο μυαλό του ο άνθρωπος όταν γράφει ένα λογοτεχνικό κείμενο δεν είναι δεσμευτική για τον αναγνώστη (ή στην προκείμενη περίπτωση, καθώς πρόκειται για ένα spoken word κομμάτι, τον ακροατή). Ο καθένας δικαιούται να επιλέξει την οπτική γωνία από την οποία θα το δει και να το αντιληφθεί με τον δικό του, καθαρά προσωπικό τρόπο.
Αν ο χωροχρόνος είναι ένα σύστημα κάθετων αξόνων ο χρόνος είναι διαδοχικοί ατέρμονοι προορισμοί ή μεταφορικό μέσο που κινείται προς πάσα κατεύθυνση;
Εδώ η διατύπωση σου με μπέρδεψε καταρχάς και με έκανε να αναρωτηθώ μήπως πρόκειται για ερώτηση - παγίδα. Επιλέγω λοιπόν να ξεγλιστρήσω απαντώντας με τον τίτλο ενός τραγουδιού που έγραψα πριν από ένα τέταρτο του αιώνα: «Ο χρόνος δεν με αφορά»…Εντάξει, το στιχούργημα ήταν ειρωνικό, αλλά δικό μου είναι, ό,τι θέλω το κάνω (γέλια).
Κάτω από την άσφαλτο κρύβονται κάθε είδους βρωμιές, όσα θέλουμε να κρύψουμε ή αυτά είναι τελικά οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος;
Εξαρτάται από τον συγκεκριμένο δρόμο, από τις ιδιομορφίες του οδοστρώματος καθώς και από το αν και κατά πόσο έχει κανείς να κρύψει κάτι (βρώμικο ή μη). Όταν έγραφα τους στίχους του «Κάτω απ’ την άσφαλτο» είχα στο νου μου την οδό Καλλιρρόης. Και κάτω απ’ την άσφαλτο της οδού Καλλιρρόης απλά κυλάει, ένα ποτάμι, ο Ιλισός.
Είναι το «Τίποτα» ένας καθαρά αστικός ή…υπεραστικός (με την έννοια ότι προσπαθεί να υπερβεί την πόλη) δίσκος;
Ομολογώ πως δεν κατάφερα ποτέ να φανταστώ τον εαυτό μου να ζει κάπου έξω από την πόλη. Θα ήταν πολύ παράξενο, ως εκ τούτου, να προσπαθήσω να την υπερβώ καθ’ οποιονδήποτε τρόπο.
Ποια είναι αλήθεια η σχέση σου με τους διάφορους τόπους και ιδιαίτερα με την Αθήνα;
Έχω βρεθεί σε τόπους που τους αγάπησα από την πρώτη στιγμή και σε άλλους που, εξίσου ακαριαία, τους μίσησα και με έκαναν να θέλω να φύγω μακριά τους τρέχοντας. Η Αθήνα δεν ανήκει ούτε στους μεν ούτε στους δε. Είναι βλέπεις «το χωριό μου». Και ειδικά το χωριό σου μπορείς να το αγαπάς και να το μισείς ταυτόχρονα…
Με ποια κριτήρια επιλέγεις ποια κομμάτια σου θα γίνουν τραγούδια και ποια θα παραμείνουν οργανικά;
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κάποιο «λογικό» κριτήριο. Απλά από τη στιγμή που έχω μια μουσική ιδέα με κάποιον τρόπο ξέρω αυτόματα αν θα καταλήξει σε τραγούδι ή σε οργανικό κομμάτι.
Τα στερεότυπα διαμορφώνουν τις πεποιθήσεις ή το αντίθετο;
Φυσιολογικά καταλήγει κάποιος σε μια πεποίθηση μετά από λογική επεξεργασία όλων των πληροφοριών που μπορεί να εντοπίσει επί ενός θέματος. Το να υιοθετήσει ένα στερεότυπο και να το προβάλλει ως πεποίθηση του τον γλιτώνει βέβαια από τον κόπο να μπει σε αυτή τη διαδικασία δεν σημαίνει όμως πως όντως απέκτησε και κάποια πεποίθηση. Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα έχουν την ικανότητα και τη δυνατότητα να ανάγουν τις δικές τους προσωπικές πεποιθήσεις σε στερεότυπα διαθέσιμα προς υιοθεσία και αναπαραγωγή.
Αν είσαι αυτοδίδακτος κιμπορντίστας τι είσαι ως κιθαρίστας;
Η αλήθεια είναι πως, αν και ποτέ δεν ολοκλήρωσα κάποιον κύκλο σπουδών, ως κιμπορντίστας δεν είμαι παντελώς αυτοδίδακτος. Αυτοδίδακτος είμαι όντως ως κιθαρίστας. Παρόλα αυτά - και οι εκάστοτε συνεργάτες μου μπορούν να το επιβεβαιώσουν - μπορώ άνετα να αναλάβω τον ρόλο του θορυβοποιού εξίσου αποτελεσματικά, είτε κρατάω μια κιθάρα είτε έχοντας μπροστά μου ένα κλαβιέ.
Πώς θα ήταν ένα κομμάτι σου που θα περιέγραφε ποιος είναι και τι εκφράζει ο Ντόναλντ Τραμπ;
Ένα τέτοιο κομμάτι θα έπρεπε να είναι απίστευτα γελοίο και εξίσου τρομακτικό. Δεν πιστεύω πως έχω την ικανότητα να αποδώσω μουσικά αυτή την ισορροπία.
Σαν άνθρωπος, πολίτης αλλά και με την ιατρική ιδιότητα σου θα έλεγες ότι το πολιτικό σύστημα είναι σύμπτωμα ή η αιτία της νόσου της ελληνικής κοινωνίας;
Θα σου απαντήσω με μια άλλη, αντίστοιχη ερώτηση: Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;
Όπως και αν έχει, υπάρχει θεραπεία γιατρέ μου;
Προφανώς υπάρχει θεραπεία αλλά δεν συνταγογραφείται. Διότι η θεραπεία αυτή ενέχει τον κίνδυνο του θανάτου της φαντασίωσης που κρατάει ζωντανή και τρέφει μία πολύ μεγάλη μερίδα των νεοελλήνων, ότι με λίγη δουλειά, περισσότερη καλή τύχη και, κυρίως, με τις κατάλληλες γνωριμίες και διασυνδέσεις μπορούν να περάσουν στην «άλλη πλευρά». Να πραγματοποιήσουν δηλαδή ένα θεαματικό ταξικό «άλμα» και να ενταχθούν στην προνομιούχα μειονότητα των συμπολιτών τους προς όφελος της οποίας λειτουργεί το πολιτικό σύστημα.
Τέλος θα έλεγες ότι η σύγχρονη ελληνική μουσική χαίρει άκρας υγείας ή θα της έκανε καλό ένα βασικό ή και πλήρες τσεκ απ;
Νομίζω πως για την ελληνική μουσική ισχύει το ίδιο με αυτό που ισχύει για τη σύγχρονη μουσική γενικότερα, ένα μέρος της είναι υγιέστατο αλλά κινδυνεύει να περάσει απαρατήρητο εξαιτίας του θορύβου που δημιουργείται από τον τεράστιο όγκο σαβούρας που διοχετεύεται προς κατανάλωση.
Στο υγιές τμήμα εντάσσεται και το υπερασπίζεται, όχι ρομαντικά αλλά πεισματικά και συνάμα λογικά, ο Αντώνης Λιβιεράτος.
