Πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ στις εγκαταστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών στην Πειραιώς 260 ο πρώτος ημιτελικός που - σε συνδυασμό με τον δεύτερο την Παρασκευή - θα οδηγήσει την Κυριακή στην τελική φάση της ανάδειξης του τραγουδιού το οποίο θα εκπροσωπήσει την χώρα μας στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.
Από πλευράς οργάνωσης και παραγωγής ο εσωτερικός διαγωνισμός για την επιλογή του τραγουδιού που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα ομολογουμένως γίνεται κάθε χρόνο καλύτερος πλησιάζοντας ή και φτάνοντας πολύ υψηλά ευρωπαϊκά στάνταρ. Όπως ήταν μάλλον αναμενόμενο η βραδιά ξεκίνησε με την Κλαυδία που ερμήνευσε το «Αστερομάτα» το οποίο έδωσε στη χώρα μας μια καλή θέση, την πέμπτη, στον περυσινό διαγωνισμό της Eurovision. Η ίδια επανήλθε μετά την ολοκλήρωση των εμφανίσεων των συμμετεχόντων και συμμετεχουσών ερμηνεύοντας λίγα ακόμα τραγούδια.
Το εισαγωγικό medley κάποιων από τις πλέον επιτυχημένες συμμετοχές της χώρας μας στον διαγωνισμό της Eurovision που ερμήνευσαν όλοι/ες οι διαγωνιζόμενοι/ες ήταν σωστό εκτελεσμένο και εντυπωσιακό αν και προσωπικά πιστεύω ότι κάποτε πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να ανακυκλώνουμε παρελθούσες «δόξες» μας στον διαγωνισμό και να επικεντρωθούμε στο παρόν και, ίσως ακόμα περισσότερο, στο μέλλον. Και γιατί αλήθεια τα τραγούδια που συμπεριλήφθηκαν σταματούσαν περίπου στο 2000 με αποτέλεσμα να μείνουν εκτός πολύ καλές συμμετοχές μας όπως το ιστορικό «Μάθημα Σολφέζ» ή το «Άνοιξη» της Σοφίας Βόσσου; Όταν μάλιστα υπήρχε το «S.A.G.AP.Ο.» του Μιχάλη Ρακιντζή που δεν το λες επιτυχημένο από οποιαδήποτε πλευρά…
Το τρίο της παρουσίασης των δύο ημιτελικών και του τελικού είναι επαρκέστατο και υψηλών προδιαγραφών. Ο Γιώργος Καπουτζίδης έχει πολύ μεγάλη πείρα από τον διαγωνισμό της Eurovision και τον αγαπά πραγματικά, η Μπέττυ Μαγγίρα διαθέτει εξίσου επαγγελματισμό και αυθορμητισμό και επίσης έχει αρκετή πείρα από παρουσιάσεις του εν λόγω διαγωνισμού και η Κατερίνα Βρανά αποπνέει την ίδια δύναμη και θέληση οι οποίες χαρακτηρίζουν και τις παραστάσεις της ως stand up κωμικού και ταυτόχρονα στέλνει ένα πολύ ισχυρό - και όχι μόνο συμβολικό - μήνυμα συμπερίληψης. Όμως οι «καρτ ποστάλ» όπως λέγονται στον διαγωνισμό της Eurovision, σύντομα σκετς δηλαδή (ιδέες και σε κείμενα του Γιώργου Καπουτζίδη) που «προλόγιζαν» κάθε εμφάνιση, κάποιες φορές ήταν λίγο αμήχανα δείχνοντας ότι προσπαθούσαν να «εκβιάσουν» το γέλιο αντί να το αποσπάσουν αυθόρμητα.
Δεκατέσσερα τραγούδια από εννέα ερμηνεύτριες και πέντε ερμηνευτές διαγωνίστηκαν για τις επτά θέσεις που οδηγούν στον τελικό και το ίδιο θα συμβεί και στον δεύτερο ημιτελικό. Ο πολύ έμπειρος στον διαγωνισμό της Eurovision και όχι μόνο φυσικά Φωκάς Ευαγγελινός έχοντας να αντιμετωπίσει είκοσι οκτώ πολύ διαφορετικά μεταξύ τους τραγούδια και με ακόμα πιο διαφορετικές ερμηνείες έκανε με τις χορογραφίες και τη σκηνοθεσία του ό,τι καλύτερο μπορούσε για να τα αναδείξει όλα, χωρίς εξαίρεση και σε ίσο βαθμό και σε γενικές γραμμές το κατάφερε.
Το κοινό που ψήφιζε τηλεφωνικά αρκεί να είχε ελληνικό αριθμό και διαδικτυακά από οποιαδήποτε σημείο του πλανήτη προέκρινε για τον τελικό τα τραγούδια
«Άλμα» με τη Rosanna Mailan, «Europa» με τη STEFI, «Paréa»με την Evangelia, «Χάνομαι» με τη Marseaux, «Ferto»με τον Akylas, «The Other Side» με την Alexandra Sieti και «YOU & I» με τον STYLIANOS. Θα έλεγα ότι το κριτήριο και αισθητήριο του κοινού ήταν σε μεγάλο βαθμό σωστό αλλά μέχρι ενός σημείου. Ας μου επιτραπεί να προσθέσω ότι εξαρχής θεωρούσα φαβορί όχι μόνο για τον τελικό αλλά και για την πρώτη θέση σε αυτόν τον Ακύλλα και το ευφυέστατο από κάθε πλευρά τραγούδι του, όπως επίσης και την Rosanna Mailan ενώ αντίστοιχα μου προξένησε το ότι το κοινό άφησε εκτός τελικού το «Chaos» των Dinamiss που τις αποτελούν δύο αδελφές οι οποίες είχαν συμμετάσχει και στον περυσινό εθνικό διαγωνισμό με άλλο τραγούδι.
Όχι άλλα σχόλια όμως προς το παρόν. Θα παρακολουθήσουμε και θα κάνουμε τις παρατηρήσεις μας και στον δεύτερο ημιτελικό αν και τα συμπεράσματα θα εξαχθούν και θα καταγραφούν μετά το πέρας του τελικού την Κυριακή.
