Bokavoy είναι το ψευδώνυμο που επέλεξε ο ντράμερ Σωτήρης Τσόλης για να ηχογραφήσει το ομότιτλο πρώτο album του πριν μετοικήσει για απροσδιόριστο διάστημα από την Αθήνα στο Παρίσι. Το «Bokavoy» που κυκλοφόρησε στις αρχές του μήνα από την ανεξάρτητη εταιρεία της Πάτρας, Inner Ear, είναι ένας οργανικός δίσκος που ισορροπεί υποδειγματικά ανάμεσα στην ένταση του ρυθμού, σε άλλοτε γαλήνιες και άλλοτε αγχώδεις ατμόσφαιρες, με ευρηματικό, πολύ ενδιαφέροντα και κάποιες φορές σαγηνευτικό τρόπο. Ο Σωτήρης Τσόλης μού μίλησε για μετακινήσεις όλων των ειδών με μεγάλες ταχύτητες και για τη σχέση ήχου και εικόνας.
Κατά βάση είσαι jazz ντράμερ, ποια ήταν λοιπόν η μουσική διαδρομή σου μέχρι τον σχηματισμό των Bokavoy και τώρα στο Παρίσι κάνεις κάτι σε σχέση με την jazz;
Δεν ξέρω αν μπορώ να θεωρηθώ αληθινός «jazz» ντράμερ. Η διαδρομή μου ξεκίνησε στη Λάρισα, πέρασε από την Αγγλία, την Αμερική και μετά την Αθήνα όπου δημιουργήθηκε το project Bokavoy. Στο Παρίσι παίζω με διαφορετικά σχήματα τα οποία είναι επηρεασμένα από την jazz.
Σημαίνει κάτι το όνομα Bokavoy;
Bokavoy είναι η αγγλική ονομασία για μια ρωσική τεχνική πάλης που στην κυριολεξία θα μεταφραζόταν «πλάγια είσοδος».
Υπάρχουν επιρροές και στοιχεία από πολλά ιδιώματα στο album αλλά θα έλεγα ότι κυριαρχούν αυτά από το krautrock, συμφωνείς;
Ναι, συμφωνώ. Είναι και λογικό καθώς οι δύο μεγαλύτερες επιρροές του δίσκου (σε βαθμό… κακουργήματος!) είναι το ομότιτλο album των Last Ex και ο πρώτος δίσκος των Beak.
Από την άλλη, θα μπορούσε να είναι και μια πιο σύγχρονη και ηλεκτρονική εκδοχή του post rock των αρχών της δεκαετίας του ’00;
Ίσως το μόνο post rock που είχα στο μυαλό μου όταν δημιουργούσα και ηχογραφούσα τον δίσκο -και αυτό σε μικρές δόσεις- ήταν οι Tortoise, τους οποίους τότε ούτε τους πολυκαταλάβαινα ούτε μου άρεσαν ιδιαίτερα. Σήμερα βέβαια είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες (γέλια).
Έχει σημασία το ποιοι άλλοι μουσικοί συναποτελούν κατά καιρούς τους Bokavoy ή εκτελούν το δικό σου όραμα;
Ισχύουν και τα δύο. Ενώ υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο όραμα και το υλικό παραμένει το ίδιο, ο ήχος είναι εξαιρετικά διαφορετικός από σύνθεση σε σύνθεση. Ορισμένες φορές είναι και αποτέλεσμα… δημιουργικού ατυχήματος.
Γιατί ήταν τόσο σημαντικό το να ολοκληρωθεί το album πριν την αναχώρησή σου για το Παρίσι;
Επενδύσαμε πολύ χρόνο προσπαθώντας να χτίσουμε τον ήχο και την αισθητική του δίσκου οπότε υπήρχε ένα momentum που δεν ήθελα να χαθεί. Επίσης το timing είναι σημαντικό επειδή για εμένα έκλεινε ένας κύκλος και ήθελα να αποτυπωθεί αυτή η συγκυρία.
Σε ενδιαφέρει περισσότερο να αποτυπώνεις με τη μουσική σου εξωτερικά και εσωτερικά τοπία και διαθέσεις παρά συγκεκριμένα συναισθήματα, έτσι δεν είναι;
Με την έννοια τού ότι ο δίσκος θα μπορούσε να λειτουργεί ως soundtrack μιας φανταστικής ταινίας ίσως ναι, αλλά δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι και ούτε πιστεύω ότι το ένα αναιρεί το άλλο.
Είναι επίσης ένας δίσκος για έναν κόσμο συνεχούς μετάβασης και αλλαγής και μάλιστα με μεγάλες ταχύτητες, το «τα πάντα ρει» του Ηράκλειτου;
Ίσως το μεγαλύτερο κοινό μεταξύ εικόνας και ήχου είναι η σημασία της ροής. Με αυτή την έννοια, αν θεωρήσουμε αυτά τα τοπία εικόνες, τότε ναι.
Δεδομένου ότι είσαι ντράμερ ο ρυθμός στα κομμάτια του album δεν είναι για εσένα απλά μια αίσθηση ή ακόμα και μια ώθηση-πρόσκληση για χορό αλλά μέρος της μουσικής «αφήγησης»;
Κάθε στοιχείο της μουσικής, ο ρυθμός ή οποιοδήποτε άλλο, αποτελεί μέρος της αφήγησής της. Από εκεί και πέρα οι επιλογές μου ως ντράμερ θέλω να καθορίζονται από τις ανάγκες της εκάστοτε μουσικής συνθήκης και όχι από κάποια προκατασκευασμένη αντίληψη η οποία συνήθως έχει να κάνει με το «τι μπορώ να κάνω».
Θα σε ενδιέφερε και θα μπορούσες να κάνεις έναν ανάλογο δίσκο για το Παρίσι;
Όχι, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι ο δίσκος αφορά αποκλειστικά στην Αθήνα και όσους και όσες ζουν εκεί, ενώ δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου.
Ζώντας πλέον στο Παρίσι, πόσο εύκολο είναι να υποστηρίξεις το album παρουσιάζοντάς το ζωντανά στην Ελλάδα;
Κάθε χρόνο και χειρότερα (γέλια). Δεν είναι εύκολο αυτή την εποχή καθώς οι μισοί είμαστε στο Παρίσι και οι υπόλοιποι στην Αθήνα. Ασχολούμαστε όλοι με διαφορετικά projects, οπότε και ο διαθέσιμος χρόνος είναι ελάχιστος.
Και τα επόμενα σχέδιά σου για το project Bokavoy;
Πέρυσι κάναμε την πρώτη μας περιοδεία και ελπίζουμε να την επαναλάβουμε την επόμενη χρονιά. Ταυτόχρονα, αν και ομολογουμένως με πολύ αργό ρυθμό, ολοκληρώνω τον επόμενο δίσκο.
Πιστεύοντας ότι αξίζει και με το παραπάνω, εγώ τουλάχιστον θα τον αναμένω όσο και αν καθυστερήσει.
