Ο Νικόλας Ευαντινός γεννήθηκε στην Κρήτη, όπου σπούδασε Νεοελληνική Φιλολογία και ζει μέχρι σήμερα. Άρχισε να γράφει ποίηση από νεαρή ηλικία και παράλληλα ασχολήθηκε με τη μουσική, κυκλοφορώντας τον πρώτο δίσκο με δικά του τραγούδια το 2010. Στη συνέχεια σχημάτισε μαζί με τους κιθαρίστες Γιώργο Λαμπράκη και Χρίστο Κριτσωταλάκη, τον μπασίστα Γιώργο Τσαγκαράκη και τον ντράμερ Θοδωρή Σπανοδήμο τους Φέρ’ το Φόκο. Τον Απρίλιο κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος τους «Σκανταλόπετρα» και ο Νικόλας Ευαντινός μού μίλησε για το τι κινητοποιεί την τραγουδοποιία του αλλά και για το πώς λειτουργεί ένα σύγχρονο συγκρότημα από την περιφέρεια που δεν έχει καμία πρόθεση να μετοικήσει από εκεί
Αν δεν κάνω λάθος, αυτός είναι ο τρίτος δίσκος σου. Γιατί μεσολάβησαν τόσο μεγάλα διαστήματα από τον έναν στον άλλο;
Η προσωπική μου διαδρομή έληξε με τον πρώτο δίσκο. Στη δεκαετία των Φέρ’ το Φόκο (2015-2025) έχουμε στο ενεργητικό μας δύο δίσκους και κάποια singles, συνολικά περίπου είκοσι επτά τραγούδια. Για τα δικά μας δεδομένα είναι μια καλή πρώτη σοδειά.
Τι έχεις να πεις συγκρίνοντας ο ίδιος τη «Σκανταλόπετρα» με το «Απών» δεκαπέντε χρόνια μετά;
Αυτές τις δύο εργασίες τις χωρίζει άβυσσος. Ο πρώτος δίσκος ενός ανώριμου νέου που δοκιμάζει τις πρώτες του συνθέσεις με πλήρη άγνοια κινδύνου δεν συγκρίνεται με μια ομαδική δουλειά που έχει σαφή χαρακτηριστικά και συγκεκριμένη απεύθυνση. Η «Σκανταλόπετρα» είναι ο δίσκος με τον οποίο οι Φέρ’ το Φόκο κατάφεραν να σχηματοποιήσουν την ταυτότητά τους, όποια κι αν είναι αυτή.
Οι Φέρ’ το Φόκο είναι ένα τυπικό rock κουαρτέτο με δύο κιθάρες, ενίοτε και τρεις μαζί με τη δική σου, ενώ απουσιάζουν σχεδόν παντελώς οι αναφορές στην κρητική μουσική που υπήρχαν σε προηγούμενες εργασίες σου. Ποιες διαπιστώνεις ότι είναι οι κυριότερες επιρροές σου σήμερα;
Δεν θεωρώ ότι είμαστε μια τυπική ροκ μπάντα. Ο ήχος μας διαμορφώνεται συνεχώς μέσα από προσμείξεις διάφορων στοιχείων. Υπάρχουν τζουράδες, ιρλανδέζικο μπουζούκι, hip-hop στοιχεία, electro ατμόσφαιρες. Οι ρυθμοί πολλές φορές έρχονται από την παράδοση. Ακόμα και μελωδίες όπως στα «Λέρι» και «Ντούρου» έρχονται από το παρελθόν. Γενικά νιώθω και θέλω να πιστεύω ότι κάνουμε κάτι ιδιαίτερο, με τα δικά του χαρακτηριστικά, και χαίρομαι γι’ αυτό.
Η πολιτική διάσταση των στίχων σου δείχνει ότι έχει αντικατασταθεί από μια, με την ευρύτερη έννοια, υπαρξιακή ή μήπως συχνά ενυπάρχει σε ένα δεύτερο επίπεδο;
Το αντίθετο, νιώθω ότι οι στίχοι μου αυτή την περίοδο είναι πιο πολιτικοί και καυστικοί από ποτέ, δίχως βέβαια να γίνονται συνθήματα. «Να ’μουνα περικοκλάδα στου εργάτη τη λιακάδα» λέω στο «Λέρι». Για εμένα η ύπαρξη και η πολιτική διάσταση του ανθρώπου είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Ο πολιτικός στίχος δίχως υπαρξιακό υπόβαθρο είναι τσιτάτο. Ο υπαρξιακός στίχος χωρίς αναφορά στο κοινωνικό γίγνεσθαι μπορεί να υποβιβαστεί σε κούφιο, μελό παραλήρημα.
Ποιο είναι το περιεχόμενο αλλά και το νόημα του ομότιτλου του δίσκου τραγουδιού;
Αυτό που μας βυθίζει σε σημείο ασφυξίας πρέπει να το αντιμετωπίσουμε για να βγούμε στο φως. Η συνειδητοποίηση μιας πνιγερής κατάστασης είναι το πρώτο βήμα ώστε να δραπετεύσουμε από τους σκοτεινούς βυθούς και να πάρουμε τις ανάσες που αξίζουμε. Αυτό συμβολοποιείται μέσα από τη «Σκανταλόπετρα».
Πώς θα σχολίαζες όσα έχουν συμβεί στη χώρα τα τελευταία έξι χρόνια;
Σε διεθνές επίπεδο υπάρχει μια βαθιά υποχώρηση των κοινωνικών κατακτήσεων, μια άνοδος του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας. Ο ανταγωνισμός των μεγάλων συμφερόντων συνθλίβει ζωές και ξεριζώνει ανθρώπους. Ο δυτικός κόσμος μοιάζει να οδεύει προς μια μεγάλη ηθική χρεοκοπία. Η χώρα μας ακολουθεί αυτό το μονοπάτι σχεδόν τυφλά.
Ποιες αλλαγές βλέπεις ότι υπάρχουν στην κοινωνία της Κρήτης την ίδια περίοδο με την επίδραση, εκτός των άλλων, του υπερτουρισμού;
Ζώντας στην Κρήτη, βλέπουμε διάφορα πράγματα καθημερινά. Πάνω-κάτω συμβαίνουν τα ίδια με αυτά που συμβαίνουν και σε οποιοδήποτε μέρος έχει τις αντικειμενικές δυνατότητες για «ανάπτυξη»: υποβάθμιση της φύσης, κέρδη για λίγους κ.ά. Υπάρχει, βέβαια, πάντα και η άλλη Κρήτη, των ανθρώπων που αρνούνται να καταναλωθούν, έχουν την αξιοπρέπεια να ζουν, παρά τις δυσκολίες, όρθιοι και όχι σκυφτοί.
Σίγουρα εξακολουθείς να γράφεις ποίηση, αλλά συνεχίζεις επίσης να εκδίδεις και συλλογές σου;
Το 2021 εκδόθηκε το τελευταίο ποιητικό βιβλίο με τίτλο «Κωμωδία», δημιουργημένο από κοινού με τον σπουδαίο φίλο ποιητή Γιάννη Στίγκα. Πρόσφατα εκδόθηκε και η πρώτη συλλογή διηγημάτων μου με τίτλο «Τράνταγμα». Το να αφιερώσει κάποιος τη ζωή του στην ποίηση φαντάζει στις ημέρες μας τρέλα. Για εμένα είναι εγχειρίδιο επιβίωσης.
Πόσο εύκολο είναι για ένα συγκρότημα σαν και εσάς, που ζει και κάνει μουσική στην Κρήτη, να βρίσκει χώρους και συνθήκες για ζωντανές εμφανίσεις και πόσο συχνά συμβαίνει αυτό;
Είναι εξαιρετικά δύσκολο. Οι χώροι είναι ελάχιστοι, οι ευκαιρίες πολύ συγκεκριμένες και η απόσταση δυσχεραίνει κατά πολύ τις εμφανίσεις μας. Ειδικά στην εποχή μας το περιβάλλον δεν είναι καθόλου φιλικό όταν παρουσιάζεις πρωτότυπη δημιουργία. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει κόσμος που μας έχει ανακαλύψει ή μας ανακαλύπτει και ρωτάει για εμάς, και αυτό μας δίνει δύναμη.
Και τα προσωπικά σχέδιά σου καθώς και αυτά της μπάντας για τη χειμερινή σεζόν και ίσως και λίγο πιο μακροπρόθεσμα;
Η λύση είναι πάντα η δημιουργία. Φτιάχνουμε τα νέα μας τραγούδια και προγραμματίζουμε κάποιες εμφανίσεις στην Αθήνα. Στο επόμενο διάστημα θα κάνουμε τα βίντεο κάποιων τραγουδιών και επικεντρωνόμαστε στο επόμενο καλοκαίρι και στη συμμετοχή μας σε ορισμένα φεστιβάλ.
Ο Νικόλας Ευαντινός και οι Φέρ’ το Φόκο θα συνεχίσουν να γράφουν τραγούδια για την αληθινή πραγματικότητα και όχι εκείνη την οποία κάποιοι θέλουν να φιλοτεχνήσουν για εμάς, αλλά και για την απόφαση και τη θέλησή τους να την αλλάξουν προς το καλύτερο στον βαθμό που μπορούν.
