Οι δύο συνδεόμενες ιστορίες του «Ω, τι μέρες κι αυτές!» διαδραματίζονται στις 9 Οκτωβρίου 2012 και στις 11 Απριλίου 2014 αντίστοιχα. Τις μέρες αυτές η Άνγκελα Μέρκελ επισκέφτηκε την Ελλάδα για να στηρίξει τις τότε κυβερνήσεις της που εφάρμοζαν αντιλαϊκά, πολεμικού χαρακτήρα μνημόνια «δημοσιονομικής προσαρμογής».
Στην πρώτη ιστορία ο κυβερνητικός βουλευτής Πάρις Μαυρέας, παθιασμένο φερέφωνο των δανειστών της χώρας και αγαπημένο παιδί των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, ξημερώνεται στο διαμέρισμά του με το πτώμα της Λάρας Μπέζου, «βοηθού» του Πάω κι Έρχομαι, ο οποίος είναι μέλος του δικτύου λιανικής του μεγαλέμπορου κοκαΐνης Μπαμπάκα, κατ’ οίκον προμηθευτή επιφανών Αθηναίων.
Στη δεύτερη ιστορία δολοφονείται ο Άρης Καίσαρης, υπαρχηγός του Μπαμπάκα. Η δολοφονία συμβαίνει μετά τη συνάντησή του με τον Πάρι Μαυρέα, ο οποίος εργάζεται πλέον σε ελβετική τράπεζα ως περιπλανώμενος Ιουδαίος που «διευθετεί» το ξέπλυμα μαύρου χρήματος από δωροδοκίες ή εγκληματική δραστηριότητα.
Οι δύο υποθέσεις «εξιχνιάζονται» όσο διαρκούν οι επισκέψεις της, με φόντο μια Αθήνα που συνταράσσεται από μαζικές μαχητικές διαδηλώσεις. Στην εξιχνίασή τους εμπλέκονται ένα ασυνήθιστο, ο Ηρακλής Βάρδας ή FBΙ, ένας μορφωμένος, ευέξαπτος αλλά τίμιος αστυνόμος, με επικίνδυνες αντιπάθειες στην ανώτατη ιεραρχία της αστυνομίας, και ο θεοσεβούμενος υπαστυνόμος Μάρκος Βελίδης ή Ακάθιστος, που συνηθίζει να μουρμουρίζει ψαλμούς και απολυτίκια όσο το ερευνητικό μυαλό του δουλεύει σαν κύβος του Ρούμπικ.
Ο Ιερώνυμος Λύκαρης είναι συγγραφέας
Απόσπασμα από την πρώτη πράξη: Ο αστυνόμος Βάρδας συνομιλεί με τον δημοσιογράφο Αργοναύτη στο Σύνταγμα...
[...] Ακούστηκε μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης. Μετά μια δεύτερη και μετά μια τρίτη.
«Έλα. Αρχίσαμε».
«Έναν Μαυρέα τον ξέρεις;»
«Όπα! Μιλάς για αυτόν τον σπαστικό, τον νάρκισσο;»
«Ναι».
«Συνέβη κάτι; Πες μου ότι τον τσάκωσες. Σε εκλιπαρώ. Για ό,τι να ’ναι, δεν με νοιάζει. Κάνε με λίγο να χαρώ».
«Σε ρώτησα τι ξέρεις».
«Τι να ξέρω; Ό,τι ξέρει όλος ο κόσμος. Αμερικάνικο Κολέγιο, σπουδές στο Χάρβαρντ, βουλευτής με την πρώτη στην εκλογική περιφέρεια του μπαμπά του, παθιασμένο φερέφωνο των δανειστών, προαλείφεται για υπουργός. Γιος του Δρακούλη ή Δρακουμέλ Μαυρέα, ιστορικού βαρόνου του κόμματος από πριν από τη Χούντα, αν έχεις ακουστά, που ξεκίνησε κι αυτός την καριέρα του στην Κατοχή. Με τα γνωστά: λάδι και χρυσές λίρες. Τη γλύτωσε, δεν δικάστηκε. Κάτι έχω διαβάσει, αλλά δεν θυμάμαι πώς καθάρισε από τα μαυραγορίτικα νταλαβέρια του. Άμα θες, το ψάχνω. Έχει περάσει από όλα τα υπουργεία. Ο μακροβιότερος ταμίας του κόμματος, αν σου λέει κάτι. Μετρ στη συλλογή και τη σκοτεινή διαχείριση των μυστικών και φανερών κονδυλίων. Μεγάλος παλάντζας, πάντα χρήσιμος στο πλευρό του εκάστοτε αρχηγού».
Ακούστηκε να σκάει ένα τρομαχτικό μπουκέτο, σαν ριπή, από τρεις τέσσερις χειροβομβίδες κρότου-λάμψης.
«Πρέπει να βάλω μάσκα. Οι δικοί σου ψεκάζουν. Θες να ψάξω κάτι;» [...]
Απόσπασμα από τη δεύτερη πράξη: Ο αστυνόμος Βάρδας αναλογίζεται...
[...] Όλα δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με μια επιχείρηση-λαβύρινθο, υψηλού βαθμού πολυπλοκότητας, με φαινομενικά ασύμμετρους στόχους, που ενσωματώνουν προσχεδιασμένες κινήσεις παραπλάνησης και εκτροπής της προσοχής από τις κύριες επιδιώξεις τους... Οι επιμελείς αμέλειες και οι τυφλοί αυτοσχεδιασμοί έτσι φαίνονταν, αλλά έτσι δεν ήταν... Αντιπερισπασμός... Από Δευτέρα θα κάνουμε με τον Βελίδη ό,τι πρέπει να κάνουμε για το φόνο του Καίσαρη... Θα αναπαραστήσουμε στο πεδίο τις τελευταίες κινήσεις του, θα αξιολογήσουμε τις πρώτες καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων, θα τους πάρω καινούργιες, θα τις συνδυάσουμε με το διαθέσιμο οπτικοακουστικό υλικό και τις όποιες παλαιότερες και νεότερες πληροφορίες μάς δώσει ο Νικολάου... Θα συνδέσουμε όποια στοιχεία συνδέονται, και ίσως, αν είμαστε κωλόφαρδοι, θα διακρίνουμε κάποιες ενδείξεις... Το πιθανότερο; Σίγουρη άκρη για το ποιο είναι το νεκρό σημείο της υπόθεσης δεν θα βγάλουμε... σε αυτή τη φάση... Εκτός κι αν κάνουν σύντομα τα μαγικά τους οι απρόσμενες συμπτώσεις... Κάθε ανατροπή ευπρόσδεκτη... Για το γιατί και το ποιος ή ποιοι τον ήθελαν νεκρό... Όσο ψηλά και να ήταν ο Καίσαρης στο θυγατρικό καρτέλ του Μπαμπάκα, ήταν αναλώσιμος. Υπαρχηγός. Όφειλε να το ξέρει, αφού όλοι τον είχαν για έξυπνο και ταλαντούχο... Θα ταλαιπωρήσω με χαρά και τον Μανέλη και τον Μαυρέα... Όσο θα μου επιτρέψει το γράμμα του νόμου... Η δολοφονία του Καίσαρη έχει όλα τα προαπαιτούμενα για να προσγειωθεί η δικογραφία στο αρχείο. Τα υπόλοιπα; Καληνύχτα και καλή τύχη! Θα παραμείνουν στα άβατα των χαλκείων που τη μαγείρεψαν... Για πάντα... Μπορεί και όχι... Μέχρι πότε; Μέχρι όποτε... Εκτός κι αν το σχετικά τυχαίο κουτουλήσει απρόσμενα με το σχετικά αναγκαίο και η συνωμοσία των συμπτώσεων κάνει νωρίτερα το θαύμα της... [...]
