Από τις αρχές Δεκεμβρίου ο Σταμάτης Κραουνάκης βρίσκεται και πάλι στο Θέατρο Άλσος το βράδυ κάθε Κυριακής. Πάντα μαζί με την ομαδάρα του, όπως την αποκαλεί, δηλαδή τους ερμηνευτές Χρήστο Γεροντίδη, Κώστα Μπουγιώτη, Γιώργο Στιβανάκη συν την Πένυ Ξενάκη, με έξι εξαίρετους μουσικούς (πιάνο, μπουζούκι / ισπανικό λαούτο, κιθάρα / μπουζούκι, βιολί, βιολοντσέλο και κοντραμπάσο) σε ενορχηστρώσεις του πιανίστα Δημητρίου Ανδράδη να τους συνοδεύουν και με τον ίδιο να κάνει «τα πάντα όλα» ως πρώτος μεταξύ ίσων. Συγκίνηση, λυτρωτικό χιούμορ, συναίσθημα και πάρα πολλή ανθρωπιά με όχημα πολλά καλά τραγούδια, παλαιά και πιο πρόσφατα, ελληνικά αλλά και κάποια ξένα, δικά του, μα και άλλων αξιόλογων δημιουργών.
Πάντα ακμαίος, εναργής και ευαίσθητος δέκτης των ερεθισμάτων που δέχεται από την κοινωνία, ο Σταμάτης Κραουνάκης επιλέγει μεν να ζει στον δικό του μικρόκοσμο, που ξεκινά από τη Σπείρα Σπείρα και φτάνει στους φίλους και στις φίλες του, αλλά αντιδρά με τον επίσης προσωπικό τρόπο του σε όσα συμβαίνουν στον μεγάλο, στον εξωτερικό. Σκέφτεται πολύ, αλλά εκφράζεται εντελώς αυθόρμητα και μιλά πάντα με πάθος τόσο γι’ αυτά που αγαπά όσο και για εκείνα που τον ενοχλούν ή τον θυμώνουν πολύ, οπότε δεν διστάζει να το δείξει. Sui generis, τόσο ως άνθρωπος όσο και ως σύνθετος και πολυπράγμων δημιουργός
Εδώ και τρεις εβδομάδες είσαι και πάλι στο Θέατρο Άλσος κάθε Κυριακή βράδυ. Φαίνεται ότι η Κυριακή και κατά δεύτερο λόγο η Δευτέρα είναι οι ημέρες που ταιριάζουν περισσότερο με τις εμφανίσεις σου. Είναι μουσικοί-επαγγελματικοί, προσωπικοί ή κάποιοι άλλοι οι λόγοι για το ότι προτιμάς αυτές τις δύο ημέρες;
Πρέπει να θυμίσω ότι στα χέρια μας «ζωντάνεψε» το Άλσος. Προηγήθηκαν ο Σαββόπουλος με τη Λίνα Νικολακοπούλου που το εγκαινίασαν και εμείς το κάναμε «θέμα». Αυτή τη στιγμή είναι πυρήνας καλού ελληνικού τραγουδιού. Μας ταίριαξαν η Κυριακή αλλά και το ωράριο που επιτρέπει σε όλες τις ηλικίες και σε όλα τα βαλάντια να έρθουν νωρίς, καθώς η επόμενη ημέρα είναι εργάσιμη. Όχι, μπορούμε όλες τις ημέρες και παντού. Με το να εμφανιζόμαστε Κυριακή στο Θέατρο Άλσος έχουμε τη δυνατότητα τις υπόλοιπες ημέρες να πάμε όπου μας προσκαλέσουν, εντός και εκτός Αθήνας.
Το σχήμα παρέμεινε ίδιο, με τη σύμπραξη από πέρυσι και της Πένυς Ξενάκη. Το μόνο που παρατήρησα είναι ότι στη θέση της κιθάρας υπάρχει ένα δεύτερο μπουζούκι. Αυτό σημαίνει μια έμφαση σε κυρίως λαϊκά τραγούδια, δικά σου κα άλλων, ή απλώς είναι μια αλλαγή στην ενορχήστρωση;
Η Πένυ ήρθε σαν να ήταν πάντα εκεί, τόσο απλά. Δεν υπάρχει σχήμα, αντιπαθώ πολύ τη λέξη και τον όρο. Είμαστε μια πολύ καλή παρέα που μπορούμε και συνεννοούμαστε με μια ματιά. Η καραντίνα μάς ένωσε τα δύο πρώτα χρόνια με την απειλή της Covid. Μάθαμε να παίζουμε και με απουσίες συνεργατών που ασθενούσαν, αλλά δεν ακυρώσαμε ποτέ. Αυτό μας έδεσε και με τη συγκεκριμένη επιχείρηση, η καλή συνεννόηση. Φροντίσαμε τα φώτα, τον ήχο και πάνω απ’ όλα τα συναισθήματά μας.
Αυτό που λες έχει να κάνει με τον συνεργάτη μας Κοσμά Κοκκόλη που παίζει κιθάρα και μπουζούκι και επίσης τραγουδά σε όλα τα προγράμματά μας, από την αρχή μέχρι τώρα. Ναι, είναι βασικά λαϊκό το πρόγραμμα, αλλά εφέτος ανοίξαμε τη βεντάλια και σε προκλασικά και στη γαλλική Belle Epoque (Reynaldo Nahn), ακόμα και σε σουξέ της Εντίθ Πιάφ! Έβαλα ελληνικούς στίχους σε όλα και μοιάζουν με καινούργια ελληνικά τραγούδια, και αυτό είναι αληθινά υπέροχο.
Αν το τραγούδι σου «Ο Τίγρης» είχε προφητική και συμβολική σημασία όταν κυκλοφόρησε πέρυσι ο ομότιτλος δίσκος, τώρα με όσα συνέβησαν και συμβαίνουν στη Συρία έχει ακόμα μεγαλύτερη. Τι έχεις να πεις για όσα ακολούθησαν την επίθεση της Χαμάς στο φεστιβάλ στο Ισραήλ, τις συνέπειές τους για τους λαούς της Μέσης Ανατολής αλλά και για εμάς στην Ελλάδα;
Ενα έχω να πω, οι πόλεμοι είναι εφεύρημα του καπιταλισμού για να φεύγουν από τη μέση πληθυσμοί, και έτσι ήταν πάντα. Οι λαοί πρέπει να αντιστεκόμαστε όσο μπορούμε και όσο μας το επιτρέπει η βάναυση πραγματικότητα. Ο καπιταλισμός έχει όλα τα εργαλεία στα χέρια του. Εκεί μπορεί πάντα ο Πολιτισμός να δίνει ένα χεράκι, άλλοτε ιαματικό και άλλοτε με διάφορους τρόπους πιο… ενεργό.
Περίμενες την επανεκλογή του Τραμπ και τι πιστεύεις ότι θα σηματοδοτήσει για τις ΗΠΑ κα συνολικά για τον κόσμο;
Είναι αναγκαίοι οι κλόουν στις κυβερνήσεις για να δουλεύουν τα συστήματα ανενόχλητα! Θα πρότεινα να ψάξετε και το πόθεν έσχες της κυρίας που μας στέλνει για πρέσβη με όλες τις λεπτομέρειές του. Εξηγεί πολλά!
Σε εκφράζει η woke ατζέντα ή θεωρείς ότι είναι μια υπερβολική και περιττή ίσως εξειδίκευση σε κάποιες μειονότητες θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ισχύουν παντού και πάντα;
Ανάθεμα και αν έχω καταλάβει τι είναι η woke ατζέντα! Εγώ ξέρω μόνο τη walk ατζέντα (γέλια).
Παρότι με το MeToo οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις και η βία κατά των γυναικών ήρθαν στο προσκήνιο και θα περιμέναμε αυτό να περιορίσει το φαινόμενο, βλέπουμε, αντίθετα, τα περιστατικά κακοποίησης αλλά και τις γυναικοκτονίες να αυξάνονται αλματωδώς κάθε χρόνο. Πώς το εξηγείς αυτό, ποιες νομίζεις ότι είναι οι αιτίες του και κυρίως πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί;
Λάθος σχέσεις! Λάθος γάμοι! Σπίτια που επωάζουν αυτές τις συμπεριφορές. Επίσης, μια ασφυκτική κοινωνία που, μαζί με τα social media, σκοτώνει καθημερινά τον έρωτα, την αισθητική και τη θαλπωρή μιας αληθινής σχέσης. Να παρεμβαίνουμε σε ό,τι πέφτει στην αντίληψή μας αντί να κωφεύουμε στα χαστούκια που ακούμε από δίπλα και να υποκρινόμαστε ότι δεν ήχησαν ποτέ.
Ποια αντίστοιχα είναι η θέση σου για την επίσης συνεχώς αυξανόμενη εφηβική βία; Με την ευκαιρία, σου αρέσει ως ακροατή και μουσικό το trap και κατά πόσο νομίζεις ότι συνδέεται, ίσως και ωθεί στην εφηβική βία;
Οι έφηβοι-ες μεγαλώνουν σε σπίτια, εκπαιδεύονται σε σχολεία και έχουν κοινωνική ζωή. Ας αναζητήσουμε σε όλα αυτά τους παράγοντες για την αύξηση της βίας ανάμεσά τους. Το trap έλκει την καταγωγή του από τον Όμηρο και την τραγωδία, από εκεί ξεκίνησε η ρυθμική απαγγελία του λόγου. Ναι, μου αρέσει πολύ, όταν όμως προσφέρεται με ωραία μελωδία. Κάτι σαν και αυτό που κάνει κάποιες φορές ο Nick Cave, ο οποίος έχει δείξει έναν δρόμο.
Πιστεύεις ότι η πανδημία και κυρίως οι καραντίνες άφησαν ίχνη στην κοινωνία που δεν έχουμε ακόμα δει σε όλη την έκτασή τους;
Φυσικά, ήταν άλλος ένας πόλεμος, ύπουλος, βρόμικος και κατά τη γνώμη μου στημένος. Να φύγουν πληθυσμοί από τη μέση, αυτό ήταν και πάλι ο στόχος. Έμεινε ο φόβος, όσο και αν τον κλείσαμε στην ντουλάπα, Υπάρχει, όμως, ένα γιατρικό, να κοιτάς τον ήλιο κάθε πρωί και να χαιρετίζεις τη νέα ημέρα με αισιοδοξία. Μαζί με φρέσκα ρούχα, κρεμούλες και καθαριότητα… Πάνω απ’ όλα, όμως, να φροντίζουμε να χωράει πάντα μια μεγάλη αγάπη στη μικρή μας ζωή.
Πώς βλέπεις την πολιτικοκοινωνική κατάσταση όπως διαμορφώθηκε μετά τις εκλογές του Ιουνίου του ’23; Και τι θα είχες να πεις ειδικότερα για τις κατακλυσμιαίες αλλαγές που συνέβησαν, ίσως και να μην τελείωσαν ακόμα, στον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς;
Προσωπικά, μετά τον πρώτο θυμό, έκλεισα την πόρτα πίσω μου και επικεντρώθηκα μόνο στην τέχνη μου, στη δουλειά μου. Αυτό με βοήθησε πολύ να δημιουργήσω όμορφα πράγματα, γέννησε ξανά υπέροχες συνεργασίες, όπως με την Τάνια και τη Δήμητρα, και με έφερε σε επαφή με δημιουργούς, όπως ο Άγγελος Φραντζής, που μου άνοιξαν πόρτες τις οποίες δεν είχα φανταστεί. Τώρα η λεγόμενη Αριστερά στο σύνολό της θα έχει τύχη μόνο αν οι δυνάμεις της συνεργαστούν, όπως ακριβώς συνέβη μετά τη δικτατορία. Είμαστε σε ανάλογη φάση.
Είσαι ικανοποιημένος από το πώς οι ομότεχνοί-ές σου και γενικότερα οι άνθρωποι του Πολιτισμού «διαβάζουν» ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία και πώς ανταποκρίνονται σε αυτό;
Παντού, σε όλο τον κόσμο, οι σοβαροί δημιουργοί το κάνουν εξαιρετικά. Με τους «άλλους» δεν έχω κανέναν απολύτως λόγο να ασχοληθώ. Υπάρχει το διαχρονικό, υπάρχει και το εφήμερο, κατά τη γνώμη μου όλα χρειάζονται. Απ’ ό,τι βλέπω ευτυχώς το διαχρονικό τελικά νικά.
Εξακολουθείς να ονειρεύεσαι, για τον εαυτό σου αλλά και συνολικά για τον κόσμο, και άρα να είσαι και αισιόδοξος;
Μου έχουν κάνει ένα δώρο η χώρα μου και οι άνθρωποί της, μου δίνουν κουράγιο να ονειρεύομαι. Με χαιρετούν με το μικρό όνομά μου! Ναι λοιπόν, ονειρεύομαι! Το κάνω κάθε ημέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Αυτό μου φέρνει ιδέες, μουσική και ποιήματα. Επίσης, μου φέρνει καινούργιους και νεότερους στην ηλικία φίλους και αυτό είναι ακόμα ένα δώρο! Έχω τα μάτια, τα αυτιά και την αγκαλιά μου συνεχώς ανοιχτά.
Πες μου δυο λόγια για το soundtrack σου για την ταινία «Ο νόμος του Μέρφι» που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό.
Το χάρηκα πολύ! Κάναμε έξι μήνες προετοιμασία με τον Άγγελο Φραντζή, τον χορογράφο μας και τον συνεργάτη μου Δημήτρη Ανδρεάδη εδώ στο σπίτι, πλάνο-πλάνο και λεπτό με το λεπτό. Θεωρώ ότι η Κάτια Γκουλιώνη παρέδωσε μια ερμηνεία υψηλών προδιαγραφών, αλλά και το υπόλοιπο καστ της ταινίας έδωσε τα ρέστα του. Χαίρομαι πολύ που είχα αυτή την ωραία συνάντηση και μάλιστα μέσα σε αυτή τη λαίλαπα!
Ο κόσμος που θα έρθει στις εορταστικές παραστάσεις σας, πριν από τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, να περιμένει κάτι ιδιαίτερο και διαφορετικό από τις υπόλοιπες ή αυτό που θέλεις να δώσεις παραμένει ίδιο, ανεξάρτητα από την περίσταση;
Επειδή έχω γεννηθεί Χριστούγεννα, πάντα οι παραστάσεις μας έχουν κάτι από τις γιορτές. Άλλωστε σε αυτή την ωραία στρόγγυλη σάλα που έχει ιστορία στη διασκέδαση είναι πολύ απλό, αν είσαι αληθινός, να τους πάρεις όλους αγκαλιά. Ομολογώ ότι αγαπώ και μου αρέσει πάρα πολύ ο εφετινός τίτλος μας «Τα αηδόνια του χειμώνα»!
Αγκαλιά στην πολυθρόνα
Δεν μας πήραν και τα χρόνια
εδώ τραγουδάν τ’ αηδόνια
τα αηδονάκια του χειμώνα
Αγκαλιά στην πολυθρόνα
τρεις λαλούν και δυο χορεύουν
και τ’ αηδόνια του χειμώνα
της αγάπης το φαγάκι μαγειρεύουν
ίδιονε Θεό πιστεύουν
Και ό,τι μοιάζει εχθρικό
σιχαμένο τοξικό
να το πάρει το νερό
και να μείνει ό,τι αγαπάμε
Και, τέλος, υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα σχέδια για το 2025, έστω για το πρώτο μισό του;
Ναι, γράφω μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη τραγούδια πάνω σε ποιήματα ενός μεγάλου ερωτικού ποιητή, δεν αποκαλύπτω ακόμα ποιου. Γράφουμε και οι δυο τη μουσική, όπως επίσης θα τα ερμηνεύσουμε αμφότεροι!
