Παιδί Έλληνα πατέρα και Γαλλίδας μητέρας, ο Gautier (Βελισσάρης) εμφανίστηκε στη μουσική σκηνή με το «Babylon», έναν όμορφο δίσκο εναλλακτικής pop (με αγγλικό στίχο) το 2013, τον οποίο ακολούθησε ο σαφώς ωριμότερος «Pink cinnamon» τρία χρόνια αργότερα. Στη συνέχεια όμως υπήρξε μια ασυνήθιστα μακρά περίοδος σχεδόν πλήρους απουσίας, που έληξε πριν από λίγο καιρό με την κυκλοφορία του τρίτου άλμπουμ του «In limbo». Ανανεωμένος, με πολύ σύγχρονο ήχο αλλά και με πιο στέρεα δομημένη γραφή και ερμηνεία βαθύτερη και εμπλουτισμένη από το πέρασμα του χρόνου και την εμπειρία, στον δίσκο αυτόν ο Gautier είναι ταυτόχρονα ευάλωτος και εσωτερικά ενδυναμωμένος, ανοιχτός στα όνειρα και απόλυτα ρεαλιστής. Αντίστοιχα, μιλά σεμνά και αυθόρμητα αλλά και με αυτοπεποίθηση και πίστη στις συγκροτημένες απόψεις του.
Η μέχρι τώρα διαδρομή σου είναι ομολογουμένως αρκετά ασυνήθιστη. Πρώτο άλμπουμ, το δεύτερο τρία χρόνια μετά και στη συνέχεια ένα διάστημα κάπου ανάμεσα σε απουσία και μερικές συνεργασίες και τώρα, οκτώ χρόνια μετά το δεύτερο, το τρίτο άλμπουμ. Τελικά τι ακριβώς έκανες όλα αυτά τα χρόνια που ήσουν ωσεί παρών στη μουσική σκηνή;
Ήμουν αρκετά δραστήριος για κάποια χρόνια μετά το δεύτερο άλμπουμ. Συμπρωταγωνίστησα στο μιούζικαλ «Ερωτόκριτος» του Δημήτρη Μαραμή σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου, που ήταν παραγωγή της ΕΛΣ, ενώ παράλληλα έγραφα πολλή μουσική. Επίσης, συνεργάστηκα με άλλους σε τρία-τέσσερα singles. Μετά χωρίσαμε με την τότε σύντροφό μου και το κόστος ήταν αυτό, η μακρόχρονη απουσία. Παράλληλα δούλευα, είχα τη μικρή κόρη μου… Δεν είχα κάτι να επικοινωνήσω στον κόσμο και προτίμησα τη σιωπή μέχρι να επιστρέψουν τόσο η έμπνευση όσο και η ανάγκη να τη μοιραστώ με τον κόσμο.
Έγραψες τη μουσική σε κάποια από τα τραγούδια του πολυσυλλεκτικού δίσκου «Της ομορφιάς το άγριο φιλί» σε στίχους του Παρασκευά Καρασούλου. Πώς ήταν το να γράψεις για πρώτη και μοναδική φορά, αν δεν κάνω λάθος, πάνω σε ελληνικό στίχο; Έπειτα από αυτή τη δοκιμή τελικά διαπίστωσες ότι ο αγγλικός στόχος ταιριάζει πολύ περισσότερο στη μουσική γραφή σου;
Στο διάστημα της δισκογραφικής απουσίας μου έγραφα πολύ στο πιάνο. Κάποιες από αυτές τις συνθέσεις έγιναν τραγούδια σε στίχους του Παρασκευά Καρασούλου και κάποιες άλλες τραγούδια για μια γνωστή ερμηνεύτρια, τα οποία δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα. Έχω πειραματιστεί ουκ ολίγες φορές με την ελληνική γλώσσα και μου αρέσει, ιδιαίτερα ο λυρισμός της.
Ισχύει αυτό που έλεγαν παλαιότερα για το «σύνδρομο του δύσκολου τρίτου άλμπουμ» ή στη δική σου περίπτωση είναι συμπτωματικό;
Δεν μου πέρασε από το μυαλό, αλλά ομολογώ ότι έπρεπε να μαζέψω όσο κουράγια είχα και δεν είχα για να βγει ο δίσκος. Το είδα λίγο σαν το κύκνειο άσμα μου. Έπειτα από τόσα χρόνια πάντως είναι σαν να ξεκινώ από το μηδέν κι αυτό είναι μια πρόκληση που εμπεριέχει και γοητεία.
Έχω την αίσθηση πως, ενώ ο πρώτος δίσκος σου ήταν συγκρατημένα, έλλογα ίσως, αισιόδοξος και ο δεύτερος λίγο περισσότερο, αυτός είναι μάλλον το αντίθετο. Είναι σωστή;
Ενδιαφέρουσα παρατήρηση… Ούτε αυτό μου έχει περάσει από το μυαλό. Αντίθετα, θεώρησα πως σ’ αυτόν τον δίσκο τα κομμάτια ήταν κατ’ επιλογήν «ελαφρύτερα» υπό την έννοια ότι δεν αποτελούσαν καταθέσεις ψυχής, όπως στους δύο πρώτους μου. Τα μηνύματα είναι πιο συγκρατημένα και τα συναισθήματα λιγότερο πολύπλοκα. Είναι εντελώς διαφορετική όμως η αίσθηση, ακόμα και η πρόθεση του δημιουργού από την πρόσληψη του κάθε δέκτη.
Οι στίχοι των τραγουδιών σου ήταν και είναι προσωπικοί, αυτοβιογραφικοί ίσως ή κάποιες φορές αφηγείσαι κάποιες ιστορίες που επινοείς;
Είναι κατά περίπτωση και τα τρία. Αληθινές ιστορίες αποτελούν συχνά την αφετηρία για να επινοηθούν συνέχειες που γίνονται εντέλει τραγούδια. Ένα μείγμα πραγματικού και φανταστικού με μεταβαλλόμενη αναλογία. Σε κάποια περνώ βαθύτερα μηνύματα, που συχνά έχουν να κάνουν με την προσωπική εξέλιξη.
Η θεματολογία σου φαίνεται να είναι μόνιμα ερωτική. Είναι όντως έτσι ή μερικές φορές το ερωτικό συναίσθημα είναι μια πολύ καλή μεταφορά για να μιλήσεις για διαφορετικές και βαθύτερες καταστάσεις;
Μέσα από το απόγειο του έρωτα και το αναπόφευκτο πιθανότατα τέλος του βρίσκω αναρίθμητες εκφάνσεις και τρόπους για να εκφράσω καταστάσεις που πιστεύω ότι αφορούν όλους τους ανθρώπους. Ο έρωτας και οι πολλές διαστάσεις και αποχρώσεις του αποτελούν διαχρονικά την κυριότερη πηγή έμπνευσής μου.
Αν οι δύο πρώτοι δίσκοι σου θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν εναλλακτική pop, ο καινούργιος είναι εξολοκλήρου ηλεκτρονικός και με έμφαση στον ρυθμό, ακόμα και χορευτικός κάποιες στιγμές. Πώς και γιατί συνέβη αυτή η αλλαγή; Η αιτία της ήταν για να συνάδει το ύφος του με την εποχή ή όχι μόνο;
Το έθεσες πολύ σωστά. Πάντα δυσκολευόμουν με τη φύση και τα όρια των ιδιωμάτων, εναλλακτική pop, pop-rock, folk, ηλεκτρονική pop, ίσως και άλλα. Σίγουρα πάντως με το πέρασμα του χρόνου άλλαξαν τα ακούσματά μου, ενώ ταυτόχρονα εξελίχθηκε η προσωπικότητά μου τόσο ως ανθρώπου όσο και ως μουσικού, κάτι που αποτυπώνεται στον δίσκο. Οι εποχές αλλάζουν, ο κόσμος προχωρά και εξελίσσεται και ακολουθώ κι εγώ.
Ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι από τον δίσκο και γιατί;
Δύσκολο να πω ποιο αγαπώ περισσότερο… Αν μου πεις να παίξω κάτι, αυτομάτως θα παίξω το «Is it just me», το τελευταίο τραγούδι του δίσκου, μια πιανιστική μπαλάντα στο ύφος του Elton John και του Sam Smith από τους νεότερους. Οφείλω βέβαια να πω ότι πολύ θα ήθελα να γράφω και να ερμηνεύω όπως αυτοί!
Ποιες είναι οι πέντε λέξεις με τις οποίες θα περιέγραφες συνοπτικά το άλμπουμ;
Πολυσχιδές, εναλλακτικό, πλούσιο, σύγχρονο και… blue eyed pop, όπως το αποκάλεσε κάποιος.
Πιστεύεις ότι υπάρχει κοινό για μια τέτοια εργασία σήμερα στην Ελλάδα ή, χωρίς να το διατυμπανίζεις, στοχεύεις περισσότερο στην Ευρώπη;
Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι πολύ περιορισμένα γι’ αυτό το ύφος. Ο δίσκος απευθύνεται πολύ περισσότερο στο εξωτερικό όχι επειδή το επιδίωξα, αλλά γιατί αυτό που κάνω έχει μια διεθνή διάσταση. Ελπίζω και πιστεύω να επικοινωνηθεί στο εξωτερικό ως μια εργασία που δεν έχει «εθνική» απόχρωση.
Είναι ένας δίσκος που μπορεί να παρουσιαστεί ζωντανά και σκοπεύεις να το κάνεις ή τον έφτιαξες συνειδητά μόνο για κατ’ ιδίαν ακρόαση;
Δίσκος που δεν παρουσιάζεται ζωντανά δεν ξέρω αν ολοκληρώνεται ποτέ πραγματικά ως δημιούργημα. Τον δεύτερο δίσκο τον παρουσίασα ζωντανά μόλις μία-δύο φορές και δεν σκοπεύω να κάνω το ίδιο με αυτόν. Έχω μια καταπληκτική μπάντα, η οποία αποτελείται από εξαίρετους μουσικούς και τα τραγούδια στις συναυλίες μας είναι καλύτερα απ’ ό,τι στον δίσκο. Ανυπομονώ να έρθει κόσμος να μας ακούσει!
Είσαι ένας Ελληνογάλλος που ζει στην Ελλάδα και τα τραγούδια του έχουν αγγλικό στίχο. Υπάρχει κάποια εθνική ταυτότητα που να σε καλύπτει ή αισθάνεσαι και δηλώνεις πολίτης του κόσμου ή έστω της Ευρώπης;
Θα μπορούσα ακόμα και να σε ευχαριστήσω γι’ αυτή την ερώτηση! Στην Ελλάδα δεν είμαι αρκετά Έλληνας, στη Γαλλία δεν είμαι αρκετά Γάλλος και στην Αγγλία νιώθω ξένος, αν και η lingua franca μου είναι τα αγγλικά. Ως άνθρωπος δεν ανήκω πουθενά και ως δημιουργός και μουσικός ανήκω σε όσους και όσες μου κάνουν την τιμή να ακούν αυτό που κάνω.
Η κοινωνικοπολιτική κατάσταση στην Ελλάδα ευνοεί την ανάπτυξη και την εξέλιξη της μουσικής και συνολικά τον Πολιτισμό;
Υπάρχει ανάπτυξη, ειδικά του hip-hop ή και του trap, που καλώς ή κακώς εκφράζει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του νεότερου ηλικιακά κοινού. Κατά την άποψή μου όμως, τα περισσότερα άλλα ιδιώματα έχουν μικρότερη απήχηση απ’ όση στο παρελθόν. Την αιτία δεν τη γνωρίζω… Άραγε έχει να κάνει με την κοινωνία και τις πολλές αλλαγές και σε αρκετά επίπεδα σ’ αυτή; Ευτυχώς πάντως ξεκινoύν δειλά και σιγά-σιγά μεμονωμένες αλλά πολύ σημαντικές ενέργειες μιας ποικιλίας φορέων, οι οποίοι χρηματοδοτούν τη δημιουργία και την παραγωγή νέας μουσικής.
Είσαι αισιόδοξος ή μη, εντός της χώρας μας αλλά και γενικότερα στον πλανήτη, για το μέλλον σου αλλά και των άλλων ανθρώπων;
Το μέλλον κανείς δεν το γνωρίζει. Άλλωστε, όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός ή το σύμπαν γελάει! Μπορώ να σκεφτώ μόνο το άμεσο μέλλον, τα επόμενα ένα-δύο χρόνια. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κοιτάζω προς ένα μεγαλύτερο βάθος χρόνου. Προσπαθώ να κάνω ό,τι χρειάζεται για να το προετοιμάσω, γνωρίζοντας όμως πολύ καλά ότι τα πάντα και κάθε στιγμή είναι ευμετάβλητα.
Και τα σχέδιά σου για τη χειμερινή σεζόν, ίσως και λίγο πιο μακροπρόθεσμα;
Αυτό που θέλω περισσότερο απ’ όλα αυτή τη στιγμή είναι να παίξουμε ζωντανά τα τραγούδια του δίσκου. Προσωπικά το αποτέλεσμα με ενθουσιάζει και πιστεύω ότι παίρνει μαζί του και «ταξιδεύει» όποιον το ακούει. Ελπίζω να προγραμματιστούν μερικές συναυλίες σύντομα. Από την άλλη, υπάρχει και η οικονομική διάσταση, καθώς αν δεν μπορείς να επιβιώσεις, δεν είναι δυνατό φυσικά να δημιουργείς οτιδήποτε. Έτσι συνεχίζουμε με υπομονή και επιμονή, ελπίζοντας και επιδιώκοντας το καλύτερο.
Η αγάπη του Gautier για τη μουσική είναι τόση πολλή, ώστε δεν τον αφήνει να την εγκαταλείψει ποτέ κι αυτό εντέλει είναι και η κινητήρια δύναμή του.
