Συναντηθήκαμε με τη Δήμητρα Γαλάνη και την Παυλίνα Βουλγαράκη στα «άδυτα» της μουσικής σκηνής Vox, στο καμαρίνι της Δήμητρας, λίγη ώρα πριν ανέβουν στη σκηνή μαζί για ακόμα μία sold out κοινή τους εμφάνιση (οι Τετάρτες στο Vox συνεχίζονται και τον Φεβρουάριο). Εκεί, βιαστικά και ανάμεσα στα πράγματα που συναντάς σε ένα καμαρίνι, η κουβέντα είχε ξεκινήσει, όπως και οι φωτογραφικές «αιχμαλωτίσεις» του Παύλου Παρασκευά. Αφετηρία, η δισκογραφική συνάντηση και των δύο με τον πολυσχιδή Σεραφείμ Γιαννακόπουλο. Ένας ολόκληρος δίσκος για τη Δήμητρα, αποτέλεσμα αυτής της μουσικής συνάντησης, με τίτλο «Είσοδος κινδύνου», στον οποίο ξεχωρίζουν και αναπνέουν σιγά-σιγά ένα-ένα τα τραγούδια, και από την άλλη το τραγούδι «Σφαίρα», σε μουσική και στίχους Παυλίνας Βουλγαράκη και Σεραφείμ Γιαννακόπουλου, που μας υπόσχεται έναν ολοκληρωμένο δίσκο που θα έρθει. Εξομολογητικές, άνετες μέσα στον πανικό λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή για ακόμα μία Τετάρτη, μας άνοιξαν καρδιά και μυαλό και μας πήγαν πίσω στο παρελθόν, για να μας προσγειώσουν απαλά στο τώρα τους και σε αυτή τους τη συνάντηση. Αυτή είναι η Δήμητρα Γαλάνη. Αυτή είναι η Παυλίνα Βουλγαράκη.
* Ευχαριστούμε το Vox για την ευγενική παραχώρηση
Συνέντευξη στον Χρήστο Τζίφα
Φωτογραφίες για την ΑΥΓΗ: Παύλος Παρασκευάς
Πώς είναι αυτή σας η συνάντηση;
Γαλάνη: Καμία σχέση σαν γενιές ούτε σαν χαρακτήρες, αλλά υπάρχει μια αύρα, κάτι συγγενικό. Έχει να κάνει με το πώς έχουμε μεγαλώσει. Που μας ακολουθεί, θέλουμε δεν θέλουμε. Με την Παυλίνα υπάρχει μια συγγένεια σε αυτό το επίπεδο. Μεγαλώσαμε σε οικογένειες που μας αγάπησαν και μας αποδέχτηκαν. Είμαστε προϊόντα σχέσεων μεγάλου έρωτα και αγάπης. Παιδιά που βγήκαμε από έρωτες και από ανοιχτά σπίτια. Αυτό μας έχει δέσει με έναν τρόπο.
Βουλγαράκη: Στον χαρακτήρα δεν μοιάζουμε, υπάρχει όμως μια προοπτική μου κλεισμένη, που μέσα από τη Δήμητρα μου δίνεται ευκαιρία να την εξωτερικεύσω. Η Δήμητρα έχει πάρα πολλά στοιχεία μου, που εγώ δεν ξέρω πώς να τα τοποθετήσω και να τα εκφράσω, και μέσα από εκείνη πια τα καταλαβαίνω και στην προσωπική μου ζωή.
Βλέπετε πράγματα δικά σας η μία μέσα στην άλλη;
Γαλάνη: Βλέπω στην Παυλίνα στοιχεία της παιδείας μου. Που μπορεί να έχω βάλει κι εγώ το χέρι μου. Το βλέπω και σε όλους τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι εδώ σήμερα. Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων, που καταρχήν γουστάρει ο ένας τον άλλον. Και όταν ερχόμαστε να παίξουμε, έχουμε χαρά. Υπάρχει μια επικοινωνία που θυμίζει γκρουπ. Υπάρχει κάτι κοινό. Επειδή είμαι η μεγαλύτερη και έχω μια πορεία πολλών ετών, 50 και χρόνια, αισθάνομαι ότι για αυτά τα παιδιά έχω στρώσει λίγο χαλάκι, χωρίς να παίρνω πάνω μου τέτοια βάρη. Όπως για μένα έστρωσαν ο Χατζιδάκις, ο Σαββόπουλος, ο Λοΐζος, ο Ξαρχάκος. Αυτοί οι άνθρωποι μου στρώσανε χαλί για να πατήσω. Έστρωσα, λοιπόν, και εγώ το χαλί που μου δώσανε.
Βουλγαράκη: Η Δήμητρα με βοήθησε σε μια φάση που είχα πάθει κρίση ταυτότητας και δεν ήξερα ακριβώς τι να κάνω με τη φωνή μου και τη δημιουργική μου δραστηριότητα. Ήμουν λίγο χαμένη. Όταν είπαμε να δουλέψουμε μαζί, ήρθε ένα χέρι και με έπιασε, και μου θύμισε τι πρέπει να κάνω. Της έχω τεράστια ευγνωμοσύνη. Είναι καθοριστική στη δική μου ζωή ό,τι καριέρα και να κάνω μετά. Κουβαλάει όλη αυτή την εμπειρία, αλλά έχει και μια φλόγα λες και είναι 16 χρόνων και ανακαλύπτει τώρα τη μουσική. Ό,τι καινούργιο υπάρχει το ξέρει, ακούει τα πάντα, έχει συνέχεια ιδέες.
Δήμητρα, έχεις κάνει μια καριέρα χωρίς να βουτήξεις καθόλου σε αυτό που λέμε lifestyle. Τελικά, γίνεται και έτσι;
Γαλάνη: Παλαιότερα γινόντουσαν οι καριέρες μόνο εκτός lifestyle. Τώρα ξαφνικά η ερώτηση είναι: Μπορεί να γίνει καριέρα εκτός; Μα βέβαια. Οι πραγματικές καριέρες είναι εκτός lifestyle. Για μένα. Και θέλω να είμαι απόλυτη. Είμαι συγκεντρωμένη στη ζωή μου. Στους φίλους μου, στο περιβάλλον μου, στη δουλειά μου. Προσωπικά, δεν θα χαλαλίσω ποτέ αυτό που θα ζήσω με τους φίλους μου για να κάνω μια έξοδο show off.
Παυλίνα, τι θα έλεγες σε ένα νέο παιδί που θέλει να ξεκινήσει στο τραγούδι;
Βουλγαράκη: Θα του έλεγα, παρότι η εποχή είναι τόσο περίεργη και η πληροφορία περνάει και χάνεται κάθε 5 δευτερόλεπτα στο TikTok, αν και εφόσον έχει ταλέντο και επιμονή και πίστη στον εαυτό του, να τολμήσει ακόμα και αν υπάρχει ένα χάος. Κάπως θα βρει την άκρη στον λαβύρινθο.
Γαλάνη: Αν πραγματικά αισθάνεσαι ότι αναβλύζει από μέσα σου αυτό που λέγεται Τέχνη, με όποιον τρόπο, πρέπει να επιμείνεις. Λέμε ότι είναι χάρισμα. Άρα το καθήκον σου, μιας και στο χαρίσανε, είναι να το πάρεις, να το κάνεις λίγο καλύτερο και να το ξαναδώσεις πίσω. Για αυτό λέμε χαρισματικός άνθρωπος. Γιατί του δόθηκε η δυνατότητα να έχει μια άλλη ματιά μέσα στα πράγματα και να μπορεί να την εκφράζει με τέχνη. Αυτό όταν το έχεις, ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες, δεν υπάρχει περίπτωση να μην πας μέχρι τέλους. Είναι τόσο δύσκολη η διαδρομή, που δοκιμάζεσαι και με το ίδιο σου το χάρισμα. Σιγά-σιγά καταλαβαίνεις ότι έχεις κάτι το οποίο πρέπει πρωτίστως να διαφυλάξεις και μετά να το εξελίξεις.
Δήμητρα, τι άφησες πίσω για αυτή την καριέρα;
Γαλάνη: Τίποτα δεν άφησα πίσω. Εμένα με έσωσε η ενασχόλησή μου με αυτό που αγαπώ. Μου έσωσε τη ζωή. Από χιλιάδες πράγματα που ήμουν επιρρεπής. Είμαι πολύ ανήσυχος άνθρωπος. Και είχα και ανήσυχη ζωή. Και θα μπορούσε αυτό το πράγμα να με έχει οδηγήσει στην καταστροφή. Και πάντα το τραγούδι με τράβαγε και με έσωνε.
Η νύχτα δεν είναι δύσκολη;
Γαλάνη: Εγώ τη νύχτα αυτή που εννοείς δεν την ξέρω. Αυτά τα μαγαζιά που ξεκινάει ο τραγουδιστής να τραγουδάει στη μία και στις δύο δεν τα ξέρω. Εμείς δουλεύαμε πάντα κάπως εναλλακτικά. Δεν δουλεύαμε τη νύχτα αυτή που εννοείς. Η πρόθεσή μας ήταν να έρθει να μας ακούσει ο κόσμος. Νομίζω ότι είναι άλλο επάγγελμα. Το λέω με ταπεινότητα. Είναι σαν άλλο επάγγελμα. Είναι άλλες η ψυχοσύνθεση και η ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου που μπορεί να το κάνει.
Βουλγαράκη: Εγώ που το έχω ζήσει το επιβεβαιώνω. Είναι άλλο επάγγελμα. Το δοκίμασα ένα φεγγάρι λίγο υπόγεια από περιέργεια. Δοκίμασα να το κάνω χωρίς να προβληθεί. Είχα την περιέργεια να καταλάβω αν αυτό που δεν μου αρέσει καθόλου, όντως δεν μου αρέσει. Πήγα να πεθάνω. Δεν άντεχα. Είναι άλλη δουλειά.
Ως γυναίκες έχετε αντιμετωπίσει δυσκολίες στη δουλειά;
Γαλάνη: Ζούμε σε μια κοινωνία, στην Ελλάδα ειδικά, που είναι πράγματι μια ψευδοπατριαρχική κοινωνία. Έτσι την ονομάζω. Γιατί καμώνονται κάποιοι. Σαφώς υπάρχουν κατά καιρούς διάφορα θέματα. Εγώ δεν στάθηκα εκεί. Σίγουρα είναι λίγο πιο δύσκολα τα πράγματα όταν είσαι γυναίκα. Αλλά δεν κωλώνω. Δεν κώλωσα ποτέ.
Βουλγαράκη: Εγώ το αγνόησα. Όχι γιατί δεν υπάρχει. Μάλλον λόγω χαρακτήρα. Επειδή δεν κάνω τέτοιους διαχωρισμούς στο κεφάλι μου, δεν τους παρατηρώ κιόλας. Και κάποιος να με σνόμπαρε ως γυναίκα μάλλον δεν έδωσα καμία σημασία. Έχω και μια μάνα τόσο δυναμική, πιο δυνατή από κάθε άνδρα που ξέρω. Έτσι με έμαθε. Η μάνα μου όταν μπαίνει σε έναν χώρο, στέκονται όλοι σούζα.
Γαλάνη: Ετσι ήταν και η δική μου μάνα και για αυτό δεν το έχω νιώσει ποτέ όλο αυτό. Να και άλλο κοινό (γέλια).
Δήμητρα, με τόσες συνεργασίες και επιτυχίες ένιωσες ποτέ να καβαλάς το καλάμι που λέμε;
Γαλάνη: Η εποχή που έγιναν όλα αυτά και η σχέση μας με τους δασκάλους αυτούς δεν επέτρεψαν κάτι τέτοιο. Γιατί ήταν καθαρά σχέση μαθητή δασκάλου. Διότι με αυτούς τους ανθρώπους κάθε σταγόνα της αύρας τους είχε νόημα. Έτσι έμαθα. Έμαθα να βλέπω ανθρώπους που θαυμάζω την προσωπικότητά τους, την παιδεία τους και το παρελθόν τους, να παίρνω από αυτούς και να γεμίζω καινούργια πράγματα. Και αυτά έμεναν στο μυαλό. Και ξαφνικά γινόντουσαν και ιστορία με έναν περίεργο τρόπο. Έτσι έγινε και με τον Τσιτσάνη, ξαφνικά. Με φώναξε να πω ένα τραγούδι και μετά έγραψε τραγούδια για μένα, και συνειδητοποιώ ξαφνικά πως είμαι η μοναδική της γενιάς μου που έχω πει πρώτη εκτέλεση Τσιτσάνη. Γίνεσαι ξαφνικά κομμάτι της Ιστορίας χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι. Κοίτα, μια μικρή υπεροψία σε σχέση με το πώς ζεις μπορεί και να εμφανίστηκε. Ήμουν πολύ νέα και είχα χρήματα σε σχέση με τους συμμαθητές και τους φίλους μου. Φαντάσου στα 18 είχα γίνει ήδη γνωστή. Λίγο εκεί κλονίζεσαι. Τρως μετά διάφορα στη μάπα, τα τρίβεις στη μούρη σου και καταλαβαίνεις. Από τα λάθη καταλαβαίνουμε. Από αυτή την άποψη, ναι. Αλλά έφαγα ξύλο. Και υπήρξαν, βέβαια, και γύρω μου άνθρωποι που μου τραβήξανε το χαλάκι μόλις άρχισε να ίπταται.
Φιλίες από τον χώρο αυτόν έχετε; Μουσικές συγγένειες;
Γαλάνη: Εχω σχέσεις αιώνιες και ιερές. Έτσι τις νιώθω. Συνήθως με συναδέλφισσες. Δούλεψα περισσότερο με γυναίκες παρά με άνδρες πάνω στη σκηνή
Ανταγωνισμό δεν έχετε βιώσει;
Γαλάνη: Κατ’ αρχάς, έχε υπ’ όψιν σου ότι οι άνδρες είναι πολύ πιο ανταγωνιστικοί από εμάς. Γενικά πιο ανταγωνιστικοί. Το ’χουν στο αίμα τους. Οι γυναίκες δεν τραβάνε κανένα ζόρι. Ειδικά στη δουλειά, ποτέ!
Αλλο ένα κοινό σας είναι ότι συναντιέστε δισκογραφικά και οι δυο με τον Σεραφείμ Γιαννακόπουλο.
Γαλάνη: Η σχέση μας με τον Σεραφείμ μετράει ήδη δεκατέσσερα χρόνια. Ήταν να συμβεί. Από την πρώτη στιγμή δέσαμε, παρά τη διαφορά ηλικίας. Δέσαμε και σε αισθητικό επίπεδο. Είναι από αυτούς που λέγαμε πριν. Άμα γίνει φίλος σου ο Σεραφείμ, είναι για πάντα. Είναι σφαιρικά χαρισματικός. Εκτός ότι γράφει φοβερά, παίζει και είναι και υψηλού επιπέδου παραγωγός. Είναι το τώρα με ένα άρωμα από τα παλιά.
Βουλγαράκη: Είναι brilliant ο Σεραφείμ. Εγώ δεν έχω φίλους από τον χώρο. Μόνο όσους έχω γράψει μαζί τραγούδια. Ο Σεραφείμ είναι σε αυτούς τους πέντε ανθρώπους, μαζί με τα αδέρφια μου, που τους αγαπώ και τους λατρεύω. Είναι πολύ σημαντικός για μένα. Με έχει καταλάβει και έχει αλλάξει τον χαρακτήρα μου.
Εχετε την αγωνία της επιτυχίας;
Βουλγαράκη: Δεν έχω ποτέ αγωνία μην δεν πετύχει κάτι. Η μεγαλύτερή μου αγωνία είναι να βρω τον δρόμο που μου ταιριάζει. Στις παραστάσεις αυτές είμαι τόσο προστατευμένη, είναι το πρόγραμμα τόσο καλά δομημένο και τόσο ωραία αυτή ιδέα, πάμε σε εποχές μπουάτ που δεν το κάνει αυτή τη στιγμή κανείς, οπότε νιώθω τρελή ασφάλεια και συγκίνηση.
Γαλάνη: Δεν έχω αγωνία για την επιτυχία. Έχω ανάγκη αυτό που σκέφτομαι και αισθάνομαι να «κουμπώσει» με τον κόσμο. Όταν συμβαίνει αυτό, είμαι χαρούμενη. Όχι για την επιτυχία. Αλλά γιατί αισθάνεσαι ότι συνομιλείς και ότι υπάρχει διάλογος. Δεν βγαίνεις μόνος σου και λες δοξάστε με, έχω τις επιτυχίες μου και τέλος. Παρατηρώ ότι έχει χαθεί λιγάκι αυτός ο διάλογος. Βγαίνει ο καθένας άξια, δεν λέω, μέσα σε αυτό που κάνει, αλλά μόνος του. Μια μοναχικότητα που εμένα δεν μου πάει. Η μουσική και το τραγούδι μας δόθηκαν για να επικοινωνούμε.
Δήμητρα, έχεις φανταστεί τη ζωή σου χωρίς το τραγούδι;
Γαλάνη: Κάθε μέρα το σκέφτομαι. Όχι χωρίς τη μουσική. Χωρίς το τραγούδι. Δεν με τρομάζει καθόλου. Γιατί είμαι πλήρης. Άμα πρέπει να σταματήσω, θα σταματήσω. Είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό. Αυτό που δεν θα σταματήσει είναι η σχέση μου με τη μουσική και να γράφω μουσική. Και να σταματήσω να τραγουδάω, θα είμαι μέσα σε αυτά τα τραγούδια που θα γράφω.
Βουλγαράκη: Εγώ δεν νιώθω καθόλου πλήρης. Με σώζει η μουσική. Θα ήμουν τελείως ανισόρροπη ψυχικά γιατί είμαι και ένας ακραία κλειστός άνθρωπος. Δεν κάνω κρακ. Κάνω κρακ μόνο όταν τραγουδάω. Ήμουν ψυχολογικά πολύ χειρότερα πέρυσι γιατί δεν είχα βρει τον τρόπο να τραγουδάω, να εκφράζω συναισθήματα που δεν τα εκφράζω στην καθημερινότητά μου. Τώρα τα ανακαλύπτω, μαζί με τη Δήμητρα.
Γαλάνη: Ολους τους πραγματικούς καλλιτέχνες τους σώζει η τέχνη τους. Είναι πολύ ωραίο αυτό που ακούω. Που τυχαίνει να είμαι εγώ αυτή τη στιγμή κοντά της. Τυχαίνει. Η πορεία ενός ανθρώπου είναι προδιαγεγραμμένη. Αυτός που θα βρεθεί στον δρόμο σου πρέπει απλώς να ρίξει έναν προβολέα. Αυτό που μου αρέσει στην Παυλίνα είναι ότι αρχίζεις να βλέπεις τα ίχνη της. Τα πατήματά της. Τη χαίρομαι, την καμαρώνω.
