Είναι οι Μωζάικ και τους γνωρίσαμε μέσα από την τηλεοπτική εκπομπή «Μουσικό Κουτί» της ΕΡΤ1, όπου μας παρέσυραν με τη δεξιοτεχνία τους και τις μουσικές πινελιές τους πάνω σε αγαπημένα μας τραγούδια σπουδαίων καλλιτεχνών που φιλοξενήθηκαν στην εκπομπή. Και από φανατικούς τηλεοπτικούς ακροατές τους, μας έχουν μετατρέψει σε φανατικούς συνοδοιπόρους τους, αφού χτίζουν υπέροχες ζωντανές βραδιές. Έτσι οι αγαπημένοι μας αυτοί μουσικοί ετοιμάζονται να πατήσουν και πάλι στη σκηνή στο club του Σταυρού του Νότου για το encore τους στις 19 και 26 Ιανουαρίου και 2 και 9 Φεβρουαρίου. Εμείς τους ζητήσαμε να μας μιλήσουν για τις εμφανίσεις και τη μουσική τους αυτή συνύπαρξη λίγο πριν ξεκινήσουν εκ νέου τις ζωντανές εμφανίσεις τους.
Γιάννης Δίσκος (κλαρίνο, σαξόφωνο, φωνητικά)
Τρεις ώρες γεμάτες διαφορετικά συναισθήματα
Λένε ότι οι πρώτες παραστάσεις και εμφανίσεις ενός σχήματος είναι οι πιο αγχωτικές και δύσκολες. Εμένα μου φέρνουν το ακριβώς αντίθετο συναίσθημα. Μόνο χαρά και προσμονή. Σε αντίθεση με τη δεύτερη χρονιά, που θέλεις να είναι καλύτερη από πέρσι, να κάνεις κάτι διαφορετικό, να κερδίσεις καινούργιο κόσμο, να μην χάσεις τον παλιό σου κόσμο. Είναι όπως τα σίκουελ των ταινιών. Σπάνια είναι καλύτερα από το πρώτο (αν και πάντα το βιβλίο είναι καλύτερο). Εμείς αυτό θα προσπαθήσουμε να κάνουμε φέτος: να διατηρήσουμε την ενέργεια, τη γιορτινή μας (όλο τον χρόνο γιορτή δεν έχουμε;) διάθεση και φυσικά να ανανεώσουμε το πρόγραμμά μας. Οι guest μας είναι επιλογή όλων μας και η ερώτηση που κάναμε στον εαυτό μας ήταν «Με ποιους θα θέλαμε να μοιραστούμε τη σκηνή σε αυτό το πάρτι μας; Ποιος θα χαρεί με τη χαρά μας; Ποιος θα πει το “ναι” χωρίς δισταγμό και δεύτερη σκέψη;». Εμείς αυτό που μπορούμε να υποσχεθούμε στον κόσμο είναι ότι θα κάνουμε τα πάντα για να περάσει τρεις ώρες γεμάτες από διαφορετικά συναισθήματα, ώστε αν του άρεσε, να ξαναέρθει. Κι αν δεν του άρεσε, να έρθει πάλι για να δει ότι έκανε λάθος την πρώτη φορά.
Δημήτρης Καζάνης (βιολί, φωνητικά)
Μια γιορτή, ένα showcase της δημιουργικής μας δουλειάς
Ο Γιάννης, ο Λάμπης, ο Θανάσης, ο Βύρωνας, ο Στέλιος κι εγώ είχαμε την πολύ μεγάλη τύχη να βρεθούμε όλοι μαζί σε μια από τις λιγότερο δημιουργικές περιόδους της ζωής, εν μέσω καραντίνας, με στόχο ένα μουσικό όνειρο. Να πειραματιστούμε, να δοκιμάσουμε, να αλλάξουμε και να συνδυάσουμε ετερόκλητα μουσικά είδη χωρίς κανέναν περιορισμό. Και όλα αυτά με την έγκριση των δημιουργών! Σε συνδυασμό με το απαιτητικό πρόγραμμα προβών και γυρισμάτων και με το «Μουσικό Κουτί» να αποτελεί τη μόνη μας δημιουργική και καμια φορά και κοινωνική διέξοδο, αναπόφευκτα έγινε ένα άμεσο και σε βάθος «δέσιμο» αυτής της ομάδας, που υπό άλλες συνθήκες ίσως να χρειαζόταν χρόνια. Τη δεύτερη χρονιά ήμασταν ήδη οικογένεια με όλη τη σημασία της λέξης. Με διαφωνίες, με συμφωνίες, με εκρήξεις, με πολύ γέλιο, με ένα inbox που δεν σώπαινε ποτέ και, κυρίως, όσο κλισέ κι αν ακούγεται, με αγάπη. Οι εμφανίσεις μας στον Σταυρό του Νότου ήταν και πέρσι και θα είναι και φέτος μια γιορτή, ένα showcase της δημιουργικής δουλειάς που προκύπτει όταν έχεις χρόνο και όταν έχεις τη σωστή ομάδα, όταν ο χρόνος πλέον εκλείπει. Όταν ανεβαίνουμε σε αυτή τη σκηνή, υπάρχει συλλογικό άγχος -αφήστε τι λέει ο Γιάννης-, αλλά κυρίως καμάρι για τους ανθρώπους που παίζουν δίπλα μας. Περνάμε καλά στα παρασκήνια και αυτό βγαίνει προς τα έξω, αλλά κυρίως περνάμε καλά πάνω στη σκηνή παίζοντας μουσική. Ελάτε να μας δείτε.
Λάμπης Κουντουρόγιαννης (φωνή, ηλεκτρική κιθάρα)
Παίζουμε τα πάντα, αλλά με έναν δικό μας τρόπο
Ξεκινήσαμε ως έξι διαφορετικοί μουσικοί οργανισμοί από έξι διαφορετικά σημεία εκκίνησης και με έναν μαγικό τρόπο όταν παίζουμε μουσική παρέα συνεχίζει ο καθένας να διατηρεί τον εαυτό του ακέραιο αλλά το τελικό αποτέλεσμα ακούγεται ένα, ενιαίο, με αναπνοές, αρχή μέση και τέλος! Φανταστικό! Παίζουμε τα πάντα, ναι, αλλά με έναν δικό μας τρόπο. Το καλύτερο και το χειρότερο αυτής της μπάντας είναι ότι υπάρχει δημοκρατία. Όλοι ακούμε όλους και αυτό θέλει εμπειρία για να το φιλτράρεις και να φτάνεις εκεί που πρέπει για κάθε τραγούδι. Η σκηνή του Σταυρού του Νότου έχει κάτι το οικείο, το οικογενειακό, όμως ταυτόχρονα ξέρεις ποιοι έχουν ανεβεί σε αυτή την σκηνή και άρα υπάρχει τόσο η όρεξη για παίξιμο όσο και ο σεβασμός, η καύλα της συναυλίας όσο και το ότι όλοι μαζί θα γίνουμε μια παρέα. Μετά από τέσσερα χρόνια σχέσης, μουσικής και στενής, έχουμε έρθει όλοι πιο κοντά και έχουν αναπτυχθεί αυτοματισμοί σε παρά πολλά επίπεδα ουσιαστικής επικοινωνίας. Αυτό που από την αρχή μας έως και σήμερα είχε και έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι το να ακούει πραγματικά ο ένας τον άλλον. Τα υπόλοιπα έρχονται. Στη σκηνή του Σταυρού του Νότου θα δούμε την εξέλιξη αυτής της μουσικής σχέσης. Σαφώς θα υπάρχουν και εκπλήξεις, όμως αν τις μαρτυρήσω από τώρα θα χαθεί το σασπένς. Λίγη υπομονή ακόμη, παρακαλώ. Τίποτα δεν άλλαξε, αλλά ωριμάσαμε προς το καλύτερο κατά κάποιον τρόπο. Θα υπάρξουν εκπληκτικές μουσικές στιγμές. Κρατηθείτε!
Θανάσης Τσακιράκης (ντραμς, φωνητικά)
Η συνήθεια που έγινε λατρεία
Οι Μωζάικ είναι κάπως σαν τη συνήθεια που έγινε λατρεία. Αγαπάμε πολύ το να παίζουμε παρέα, είναι κάτι μεταξύ δουλειάς, καλλιτεχνικής εξερεύνησης και παρέας. Προσπαθούμε να σεβόμαστε τους ανθρώπους που έρχονται να μας ακούσουν και παράλληλα να τους παρουσιάζουμε και κάποιες νέες προτάσεις, να πάρουν λίγη καινούργια μουσική μαζί τους φεύγοντας, χωρίς να τους είναι τελείως άγνωστο το ρεπερτόριο, πράγμα που συχνά πυροδοτεί φιλικές διαφωνίες. Στο τέλος όμως όλοι ξέρουν πότε να κάνουν πίσω και θεωρώ πως το τελικό αποτέλεσμα είναι επαρκώς ισορροπημένο. Ανυπομονούμε να συναντήσουμε παλιούς και νέους φίλους και στη φετινή μας περιπέτεια στο club του Σταυρού του Νότου.
Βύρων Τσουράπης (φωνή, μπάσο)
Αγγίζουμε ελεύθερα όλα τα μουσικά είδη
Οι Μωζάικ είναι η μπάντα που ζυμώθηκε κάτω από τις πολύ απαιτητικές συνθήκες της τηλεοπτικής εκπομπής «Μουσικό Κουτί» του Νίκου Πορτοκάλογλου, παίζοντας και διασκευάζοντας ένα πολύ μεγάλο φάσμα σχεδόν όλων των μουσικών ειδών. Τελικά, μέσα από την προσωπικότητα και τις μουσικές επιρροές όλων μας, διαμορφώθηκε ένας ιδιαίτερος ήχος που χαρακτηρίζει την μπάντα και το πρόγραμμα των ζωντανών μας εμφανίσεων. Αυτή η ελευθερία να αγγίζουμε όλα τα μουσικά είδη είναι «η ευχή και η κατάρα» των Μωζάικ. Ευχή γιατί είναι πολύ λίγα τα είδη που δεν μπορούμε να παίξουμε και αυτό μας δίνει σχεδόν άπειρες επιλογές για το πρόγραμμά μας. Κατάρα γιατί πρέπει να επιλέξουμε μουσικές και τραγούδια από ένα τόσο μεγάλο φάσμα και να τα χωρέσουμε σε 2-3 ώρες. Είναι μεγάλη πρόκληση, αλλά στο τέλος το αποτέλεσμα μας δικαιώνει. Τουλάχιστον αυτό εισπράττουμε από τους φίλους που μας τιμούν με την παρουσία τους στις εμφανίσεις μας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα κινηθούν και οι παραστάσεις μας στον Σταυρό του Νότου κάθε Παρασκευή από 19/1 σε συνδυασμό και με εκλεκτούς καλεσμένους. Σας περιμένουμε λοιπόν να ζήσουμε από κοντά αυτή την εμπειρία με ανανεωμένο πρόγραμμα και εκπλήξεις!
Στέλιος Φραγκούς (φωνή, πλήκτρα)
Μωσαϊκό τραγουδιών και εκπλήξεις
Καλησπέρα και από μένα. Παίζοντας με τα παιδιά περίπου 739.364 μέρες μαζί, έχω να πω το εξής: Θέλουμε να παίξουμε live όσο τίποτε άλλο. Ανυπομονώ να παίξουμε τα καινούργια πράγματα που έχουμε προβάρει και να νιώσουμε τον παλμό του κόσμου όπως και πέρσι στον Σταυρό του Νότου. Μωσαϊκό τραγουδιών από την παράδοση μέχρι τη σύγχρονη ποπ σκηνή, αλλά και εκπλήξεις με καλεσμένους που δεν θα περιμένετε. Μωζάικ και τα μυαλά στα κάγκελα!
