Για την ημέρα που διεξάγεται το Athens Pride στις επιλογές βρίσκουμε ένα ελληνικό ντοκιμαντέρ με ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον, ένα χαμηλότονο και ανθρώπινο queer δράμα και μια κωμική ιστορία ενηλικίωσης ενός gay αγοριού
Οι αντιδράσεις για ένα νομοσχέδιο του 1977 γεννούν το πρώτο ελληνικό ΛΟΑΤΚΙ κίνημα
ΑΚΟΕ/ΑΜΦΙ: Η ιστορία μιας επανάστασης (*Να κοιμάμαι στο στήθος του...)
Διαθέσιμο από τη Vodafone TV
Ο σκηνοθέτης Ιωσήφ Βαρδάκης κατάφερε να αφηγηθεί με οικονομία, σαφήνεια και συγκίνηση την ιστορία του ΑΚΟΕ και όλων των κοινωνικών ζυμώσεων που καθόρισαν τη δύσβατη πορεία του ομοφυλοφιλικού κινήματος από τα χρόνια της Χούντας μέχρι και τις αρχές του ’90. Το νήμα για τους σημερινούς αγώνες της νεότερης LGBTQ+ κοινότητας οδηγεί πίσω στον χρόνο, σε ένα υπόγειο στην οδό Ζαλόγγου, στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί ήταν ένα στέκι συνάντησης και ελεύθερης σκέψης που μορφοποιήθηκε σε έδρα για το Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων Ελλάδος (ΑΚΟΕ). Το ντοκιμαντέρ ξεκινάει με τις πρώτες συναντήσεις των ανθρώπων που θα έφτιαχναν τον underground σύλλογο μαζί με όσους ήταν κυνηγημένοι από τον νόμο ή εκδιωγμένοι από την οικογένειά τους και αναζητούσαν καταφύγιο από τη βία. Μέσα από τις βιωματικές αφηγήσεις διαφαίνονται ο τρόμος που έσπειρε, αλλά και οι μάχες που πυροδότησε το νομοσχέδιο της δεξιάς κυβέρνησης, που, με πρόσχημα τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, απειλούσε με φυλάκιση τους ομοφυλόφιλους και τις τρανς της εποχής.
Η ταινία εξετάζει τον κακοποιητικό λόγο στον Τύπο της εποχής, αλλά και την κομβική επιρροή του βιβλίου «Ο Καιάδας» του Λουκά Θεοδωρακόπουλου. Και, φυσικά, ξεδιπλώνεται η ιστορία του ΑΜΦΙ, του περιοδικού που κυκλοφορούσε το ΑΚΟΕ από το 1978 μέχρι και το 1991 περίπου, και στέκεται σε γεγονότα-σταθμούς, όπως η συγκέντρωση στη σκηνή του Λουζιτάνια για την ιστορική έναρξη των αγώνων του ακτιβιστικού κινήματος. Ο ίδιος ο τίτλος του fanzine (ΑΜΦΙ, όπως αμφισβήτηση) αντανακλούσε το επαναστατικό κλίμα του γαλλικού Μάη του ’68 και μέσα από τις σελίδες του αναδύονταν μια κοινότητα και μια υποκουλτούρα που έβγαιναν από το σκοτάδι.
Ο Βαρδάκης δίνει το μικρόφωνο σε ανθρώπους που σήκωσαν ανάστημα μέσα στα άγρια και βίαια χρόνια της δεκαετίας του ’80 και έδωσαν ορατότητα στην queer κοινότητα των λεσβιών και των τραβεστί. Διατηρώντας το χιούμορ του (οι αφηγήσεις του Άγγελου Παπαδημητρίου, της Μαρίας (Cyber) Κατσικαδάκου και της Μπέτυς Βακαλίδου είναι απολαυστικές) και εκμεταλλευόμενος το εξαιρετικά φροντισμένο animation του Στιβ Στιβακτή, που αναπληρώνει με χάρη την έλλειψη υλικού από την εποχή, ο σκηνοθέτης καταφέρνει και χωράει σε 70 λεπτά τους αγώνες απέναντι στην αστυνομική αυθαιρεσία, τη στάση απέναντι στη συντηρητική κοινωνία και την αέναη μάχη κατά των προκαταλήψεων. Αξίζει να το απολαύσετε στην τηλεόρασή σας.
Μια παρέα αναζητά την οικειότητα και την αγάπη
Looking
Διαθέσιμο από τη Vodafone TV
Μπορεί τα πρωτεία της καθαρής queer δραματουργίας να είχαν το «Queer as folk» και το «The L World», όμως το «Looking» του HBO πέτυχε κάτι σημαντικό: Δεν θύμιζε σε τίποτα τηλεοπτικό προϊόν και είχε κάτι από την ευαισθησία των ανεξάρτητων ταινιών του Sundance. Τα επεισόδιά του περιγράφουν την επίπονη αναζήτηση σταθερών σχέσεων και τις προκλήσεις που έχει μια ζωή χωρίς δεσμεύσεις για τρεις φίλους στο Σαν Φρανσίσκο. Ο σκηνοθέτης Andrew Haigh δεν επένδυσε στη σεξουαλική προκλητικότητα που είχαν ποντάρει τα «Girls» της Lena Dunham (οι δύο σειρές ήταν ανταγωνιστικές), αλλά έφτιαξε μια ιστορία με οικουμενική ποιότητα και άξονα τις θυσίες των ανθρώπων προκειμένου να βρουν την καθημερινή ευτυχία, ακόμη κι αν η αναζήτηση γίνεται σε λάθος μέρη.
Το «Looking» δεν ασχολείται με τις προκαταλήψεις και τις μάχες απέναντι στην κοινωνία, αλλά είναι μια μελέτη χαρακτήρων με συναισθηματική αυθεντικότητα. Χαρτογραφεί έναν μικρόκοσμο και στη συνέχεια αφήνει τους χαρακτήρες του να ελίσσονται ελεύθερα μέσα σε αυτόν. Το καστ είναι αξιοσημείωτα ποικιλόμορφο, με αρκετούς Λατινοαμερικανούς ηθοποιούς, που βρίσκονται εκεί πλήρως διαμορφωμένοι και όχι για να συμπληρώσουν τις απαιτούμενες ποσοστώσεις. Η ποικιλομορφία επεκτείνεται και στις ηλικίες των πρωταγωνιστών και η παρουσία διαφορετικών γενιών φέρνει μια επιπλέον δυναμική σε αυτή την παρέα που αντιμετωπίζει προκλήσεις και ματαιώσεις, με την ανάγκη για συντροφικότητα να ορίζει τη συμπεριφορά της.
Μια αθώα ιστορία ενηλικίωσης
Heartstopper
Διαθέσιμο στο Netflix
Η εξερεύνηση της αγάπης μεταξύ δύο μαθητών σε μια αναπάντεχα όμορφη, αθώα και ρετρό δραμεντί με χαρακτηριστικά βρετανικό πνεύμα. Ο Τσάρλι έχει έναν κρυφό κατά κάποιον τρόπο φίλο, τον Μπεν, ο οποίος τον συναντά στη βιβλιοθήκη την ώρα του διαλείμματος. Η σχέση τους περνάει μέσα από τα πειράγματα και την υποτίμηση, μέχρι που ο Νικ έρχεται να τον σώσει. Η φιλία των δύο αγοριών σιγά σιγά θα μετασχηματιστεί και θα προκύψει ένα αξιολάτρευτο εφηβικό ρομάντζο, με γλυκιά αφήγηση που σου αφήνει την αίσθηση ότι είσαι αποδέκτης μιας γερής αγκαλιάς. Δεν υπάρχουν ναρκωτικά, αλκοόλ, σεξ ή βρισιές και το «Heartstopper» μπροστά στο «Euphoria» μοιάζει με το «Μικρό σπίτι στο λιβάδι».
Αυτή η σειρά, αν αφαιρέσεις το queer στοιχείο, ανήκει στα κλασικά sitcom του ’70 και του ’80 και σε πολλά σημεία μοιάζει με οικογενειακό κόμικς. Όμως καταφέρνει και αξιοποιεί αυτή την ανατροπή στα δεδομένα των coming of age ιστοριών και η εκλέπτυνση της αναζήτησης των παιδιών δεν στοχεύει στη συντηρητικοποίηση του θεάματος, αλλά στην εύρεση της αγνότητας της feel good τηλεόρασης. Αξίζει να σημειωθεί η εξαιρετική ερμηνεία της Ολίβια Κόλμαν στον ρόλο μιας μητέρας με μεγάλη καρδιά και κατανόηση.
