Δύο συγκροτήματα που έχουν λατρευτεί στη χώρα μας αλλά και σε κάθε γωνιά του κόσμου κυκλοφόρησαν νέο δίσκο μέσα στην ίδια εβδομάδα. Οι U2 από την Ιρλανδία και οι Depeche Mode από την Αγγλία, που ξεκίνησαν με μικρή χρονική διαφορά στις αρχές της δεκαετίας του ’80, κυκλοφόρησαν αμφότεροι τον 15ο στουντιακό δίσκο τους. Μια σπάνια χρονική συνάντηση δύο μεγάλων συγκροτημάτων με 43 χρόνια παράλληλης πορείας που, αν και δεν
τέμνονται πουθενά και μοιράζονται ελάχιστα κοινά στοιχεία (τους φωτογράφιζε και τους δύο ο Άντον Κόρμπιν), φημίζονται εξίσου για τη σκηνική τους παρουσία στις θριαμβευτικές περιοδείες τους
Depeche Mode - «Memento Mori»
Τον 15ο δίσκο των Depeche Mode επισκιάζει μοιραία ο άδικος χαμός του Andy Fletcher, ο οποίος έφυγε πρόσφατα, στα 60 του χρόνια. Ο Fletcher ήταν ο συνδετικός κρίκος που γεφύρωνε τις διαφορές ανάμεσα στον Dave Gahan και τον Martin Gore, ιδίως μετά την αποχώρηση του τέταρτου μέλους του συγκροτήματος, του Alan Wilder, το 1995. Ο θρήνος για την απώλεια του Fletcher ανάγκασε τον Gahan να αναμοχλεύσει αυτά που τους κράτησαν αδρανείς ώστε να τα ξορκίσει μουσικά και να ξαναγίνει ο φυσικός εκφραστής της μουσικής αρχιτεκτονικής του Gore, ο οποίος με τη σειρά του αφοσιώθηκε στην υπηρεσία της μελωδίας και τον δυναμισμό των τραγουδιών του. Πολλά από τα νέα τους τραγούδια ανταγωνίζονται το ένδοξο παρελθόν τους. Το δυναμικό «My Favorite Stranger» θα μπορούσε να είναι βγαλμένο από το «Exciter» και το «Caroline’s monkey» θα μπορούσε να είναι single από τον δίσκο «Songs of gaith and devotion», ενώ τα κολασμένα πλήκτρα του «People are good» θα μπορούσαν να κοσμούν το «Music for the Masses». Συχνά, το τραγουδιστικό ύφος του Gahan μοιάζει να αναθερμαίνει τη σημειολογία του ασπρόμαυρου φόντου, με τα καουμπόικα καπέλα και τα κρόσσια στην έρημο, ενώ τα αναπτύγματα του Gore μας γυρνούν θριαμβευτικά στον ήχο που τους άνδρωσε, με τον σκοτεινό φετιχισμό να κοσμεί την ατμόσφαιρα. Υπάρχει και η παραδοσιακή ντελικάτη καντάδα «Soul with me» που μας θυμίζει τον ιδιοφυή τρόπο με τον οποίο η μπάντα έδινε ηλεκτρονικό σχήμα σε συναισθήματα. Ο δίσκος, πάντως, χωρίς να διεκδικεί δάφνες αριστουργήματος, διαθέτει μερικά ωφέλιμα συστατικά, τα οποία απουσίαζαν από τα τελευταία τρία άλμπουμ των Depeche Mode: την αυθεντικότητα στις προθέσεις, τη φρεσκάδα, το βρόμικο kraut στοιχείο και τον εμπνευσμένο βιομηχανικό ήχο. Τελικά μας είχαν λείψει πολύ και δεν το ξέραμε.
U2 - «Songs of Surrender»
Μετά τα τραγούδια αθωότητας και τα τραγούδια εμπειρίας, ήρθαν τα τραγούδια της παράδοσης, σε ένα σερί τίτλων όπου οι Ιρλανδοί σούπερσταρ συνδυάζουν την ποίηση του Ουίλιαμ Μπλέικ με τα λεκτικά τρικ του Λέοναρντ Κοέν (Songs from a room). O Bono είχε δηλώσει κάποτε πως «όταν δοξάζεις το παρελθόν, σημαίνει ότι το μέλλον σου στερεύει». Αυτή η πεποίθηση έρχεται να τον στοιχειώσει τη στιγμή που, έξι χρόνια μετά το «Songs of experience», ο 15ος δίσκος των U2 αποτελείται από διασκευές μέσα από τον μακρύ κατάλογό τους. Το «Songs of Surrender» αποτελείται από 16 ακουστικές (υπάρχει και μια ειδική έκδοση με 40), οριακά απογυμνωμένες εκδοχές τραγουδιών τους. Σχεδόν ζωντανά στο studio (όπως περίπου θα ακούγονταν αν εμφανίζονταν στο «MTV Unplugged») ο Bono και ο Edge λειτουργούν περισσότερο σαν ντουέτο, καθώς το μπάσο του Άνταμ και τα κρουστά του Λάρι απουσιάζουν σε πολλά τραγούδια. Επιπλέον ο Λάρι Μάλεν υποφέρει από έναν σοβαρό τραυματισμό στο χέρι που θα τον αφήσει εκτός ηχογραφήσεων και συναυλιών και οι U2 έρχονται αντιμέτωποι με την αδιανόητη εκδοχή να στερηθούν ένα ιδρυτικό μέλος. Σε αυτές τις επανεκτελέσεις η παραγωγή του Edge δεν προκρίνει την καινοτομία αλλά την αμεσότητα και παρά ορισμένες ηχογραφήσεις που λησμονούνται γρήγορα, το «Where the streets have no name» απογειώνεται με μερικές νότες, το «I still haven't found what I'm looking for» αποκτά νέο παλμό, το «The fly» αποδομείται υπέροχα και το πρωτόλειο «Stories for boys» ανυψώνεται αφοπλιστικά. Αν και τους τριγυρίζουν οι παγίδες της αγκύλωσης στο μεσόκοπο ροκ. Οι U2 καταφέρνουν να σε κάνουν ξανά, ύστερα από πολλά χρόνια, να νιώθεις ότι είσαι μαζί τους, δίπλα τους, στο ίδιο δωμάτιο και δεν τους κοιτάς από χαμηλά να μεγαλουργούν στην κορυφή του βουνού. Δεν πρόκειται για στεγνή ανακύκλωση λοιπόν, ούτε για δοξασία του παρελθόντος, αλλά μια βαθύτερη μουσική ενδοσκόπηση, που ήταν απαραίτητη για τις δημιουργικές και υπαρξιακές τους ισορροπίες.
Milestones
Boy: Ένα ντεμπούτο βγαλμένο από τις εμφύλιες ταραχές στο Bόρειο Δουβλίνο, με εμφανείς επιρροές από Clash και Television. Με το post punk τραγούδι «I will follow» να δίνει το στίγμα ενός φιλόδοξου νέου γκρουπ.
Unforgettable fire: Μετά τον θρίαμβο του δίσκου «War» με το οργισμένο «Sunday bloody sunday», ήρθε το αναπόφευκτο πέρασμα στην Αμερική με τον 4ο δίσκο τους, που περιείχε το ανθεμικό «Pride». Η πρώτη τους συνεργασία με τον παραγωγό Brian Eno.
Joshua Tree: Το πιο εμβληματικό τους album. Ατενίζοντας τα αχανή τοπία της αμερικάνικης ερήμου, οι U2 έγραψαν έναν δίσκο-ορόσημο για το παγκόσμιο ροκ, ισορροπώντας τον ακέραιο επαγγελματισμό με τις καλλιτεχνικές χίμαιρες. Το «With or without you» τους καθιερώνει για πάντα.
Achtung baby: Η στιγμή που αφήνουν πίσω τη σοβαρότητα του ’80 και αγκαλιάζουν τον ηχητικό πειραματισμό τον ηδονισμό και την ειρωνεία. Ηχογραφημένο στο Βερολίνο, αυτό είναι το αριστούργημα που στέλνει το συγκρότημα στη στρατόσφαιρα. Περιέχει το συγκλονιστικό «One».
Songs Of Innocence: Σε μια φιέστα της Apple, οι U2, σαν τεχνοκράτες διασκεδαστές προς ενοικίαση, στέλνουν δωρεάν τον δίσκο τους σε κάθε iPhone. Μια κίνηση απύθμενης αλαζονείας στην απελπισία τους να κρατηθούν επίκαιροι. Και πόσο υποκριτικό να τραγουδάς για τον Joe Ramone ενώ είσαι αγκαλιά με τον Τζορτζ Μπους.
Speak and Spell: Το συγκρότημα από το Έσεξ του Λονδίνου εμπνέεται από τον ρομαντισμό του Gary Numan, τον φουτουρισμό των Kraftwerk αλλά και την ευρω-ντίσκο. Το υποσχόμενο ντεμπούτο τους περιέχει το «Just can't get enough».
Some Great Reward: Μετά από μια σειρά υπέροχων synth pop δίσκων νεορομαντικής αισθητικής, περνούν και στο αμερικανικό κοινό με τον 4ο δίσκο τους, που περιείχε τα κλασικά πλέον «Master and servant» και «People are people».
Black Celebration: Με αυτό το αξεπέραστο σκοτεινό αριστούργημα, ο Gahan απογειώνει τη ρομαντική χροιά του μετάλλου του και την άψογη σωματική του κίνηση, ενώ ο Gore δαμάζει τις goth εμμονές του με τη δαιμόνια μουσική αρχιτεκτονική των τραγουδιών του.
Violator: Είναι τόσο σπουδαίο το Violator, που άλλα συγκροτήματα το ανταγωνίζονται μόνο με ένα greatest hits ολόκληρης της καριέρας τους. Στο «Enjoy the silence» και το «Personal Jesus» αναδεικνύεται όλη η καταραμένη τους μεγαλοπρέπεια και το αψεγάδιαστο μαζικό τους εκτόπισμα επί σκηνής.
Delta Machine: Αναμφίβολα το καλλιτεχνικό τους ναδίρ. Ένα αμήχανο συνονθύλευμα άνισων ιδεών που δεν καταφέρνει να δικαιώσει τις προσδοκίες των θαυμαστών τους. Φτωχή συγκομιδή μελωδικών ιδεών και έλλειψη γνησιότητας στη θεματολογία.
