Η Ρίτα Αντωνοπούλου ετοιμάζεται να πατήσει στη σκηνή του Σταυρού του Νότου την Παρασκευή 10 Μαρτίου και το Σάββατο 22 Απριλίου. Όχι μόνη της, αλλά με τους Ρεβάνς. Εμείς τη συναντήσαμε και μιλήσαμε για όλα.
Θέλω να ξεκινήσουμε από τις εμφανίσεις σου στον Σταυρό του Νότου. Τι θα γίνει στη σκηνή αυτή τη φορά;
Χαμός! Χα... Να σας πω, αυτό που θέλω κάθε φορά να συμβαίνει είναι να ξεπερνάμε όλα τα προηγούμενα που έχουμε καταφέρει. Θέλω πάντα να γίνομαι καλύτερη και να ανακαλύπτω νέες πτυχές του εαυτού μου και των δυνατοτήτων μου. Αυτό είναι το στοίχημα. Η μουσική που διαλέγουμε και τα τραγούδια είναι έτσι κι αλλιώς μαγικά και τώρα, που έχω δίπλα μου και τους Ρεβάνς, νιώθω ότι ο ήχος που βγάζουμε με βοηθάει πολύ στο να εξελιχθώ.
Πες μου για τη συνάντησή σου με τους Ρεβάνς. Πώς προέκυψε και τι σας δένει;
Τον Αστέρη τον γνωρίζω από παλιά. Είχε έρθει πριν από χρόνια σε μια συναυλία που κάναμε πιάνο-φωνή με τον Θάνο Μικρούτσικο στη Λάρισα και μας είχε δώσει από ένα CD με τα τραγούδια του. Από τότε μου είχε κάνει εντύπωση αυτό το παιδί για τον τρόπο του, αυτό που εξέπεμπε, και όταν άκουσα και τη δουλειά του, κατάλαβα ότι δεν ήταν τυχαίο αυτό που κατάλαβα όταν τον είδα. Είχαμε επαφή μέσα στα χρόνια, συνεργαστήκαμε και στα μαθήματα τραγουδιού που κάνω γιατί συνόδευε τους μαθητές, που τον έχουν λατρέψει όλοι, είπα ένα τραγούδι των Ρεβάνς το οποίο το θεωρώ σπουδαίο και αφού γνώρισα και τον Χρήστο Παπαδόπουλο και κατάλαβα ότι είναι επίσης ένας ξεχωριστός, υπέροχος, ταλαντούχος άνθρωπος, το μόνο που έμενε ήταν να κάνουμε το βήμα. Όλη η μπάντα αποτελείται από παιδιά πραγματικά σπάνια κι αυτό εμένα με συγκινεί και με κινητοποιεί. Μιλάμε την ίδια γλώσσα, έχουμε την ίδια αγάπη γι’ αυτό που κάνουμε και για τους ανθρώπους. Τι πιο όμορφο;
Πώς κατάλαβες ότι το τραγούδι θα είναι ο δρόμος σου;
Εγώ άργησα να το καταλάβω. Ο Θάνος Μικρούτσικος ήταν αυτός που χτύπησε το χέρι στο τραπέζι... Γιατί με είχε ρωτήσει τότε που γνωριστήκαμε τι θα έκανα αν εκείνος για κάποιον λόγο μου έλεγε όχι στη συνεργασία και του είχα απαντήσει ότι θα επέστρεφα στην πρωινή δουλειά μου, όπως πάντα, και θα συνέχιζα να τραγουδάω σαν χόμπι. Εκεί κάπου νομίζω νευρίασε και χτύπησε όντως το χέρι του στο τραπέζι και μου είπε «Αυτό δεν θα το ξανακάνεις ποτέ. Είσαι γεννημένη τραγουδίστρια. Μην σε ξανακούσω να λες κάτι τέτοιο». Ομολογώ ότι με σόκαρε, αλλά και τον πίστεψα. Εκείνη τη μέρα λοιπόν μέσα μου έγινε αυτή η υπέροχη αλλαγή πλεύσης και πάρθηκε η απόφαση.
Υπήρξαν στιγμές που θέλησες να τα παρατήσεις;
Ποτέ. Από τη στιγμή που πήρα την απόφαση και μετά εννοώ. Πιο πριν, ήταν όλα τα σενάρια ανοιχτά στο μυαλό μου.
Αν σε αναγκάσω να κοιτάξεις για λίγο πίσω, ποια είναι τα σημεία που θεωρείς πως καθόρισαν την πορεία σου καλλιτεχνικά;
Είναι πολλά. Είναι όλες μου οι συναντήσεις με τους μεγάλους συνθέτες και δημιουργούς αυτής της χώρας. Κάπως νιώθω και περίεργα να τα λέω και να τα απαριθμώ, γιατί καμιά φορά κι εγώ λέω «κοίτα τώρα πραγματικά τι μου έχει συμβεί σ’ αυτή τη ζωή και πόσο τυχερή είμαι που κατάφερα να βρεθώ δίπλα σε όλους αυτούς που θαύμαζα σαν παιδάκι»! Πρώτα, φυσικά, θα βάλω τη συνεργασία με τον Θάνο και μετά με τον Σταμάτη τον Κραουνάκη, γιατί η εμπειρία εκείνη στη Σπείρα Σπείρα είναι πάντα μέσα μου και έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε ό,τι έκανα μετά. Υπήρξαν όμως και παραστάσεις που με σημάδεψαν και με άλλαξαν, όπως, π.χ., η παράσταση καμπαρέ στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη αλλά και η συνεργασία με τον Θοδωρή Οικονόμου, που βγήκε σε διπλό βινίλιο πριν από τρία χρόνια. Να, τώρα τα λέω και επειδή θέλω να μιλήσω για όλους μου τους συνεργάτες, νιώθω περίεργα να αφήσω κάποιον απέξω. Για παράδειγμα, τόσα χρόνια με τον Μανόλη Ανδρουλιδάκη πιστεύω έχουν λειτουργήσει καθοριστικά και καταλυτικά και για τους δυο μας. Ό,τι κάνω νιώθω ότι με προχωράει κι αυτός είναι ο στόχος.
Είναι δύσκολα τα πράγματα για μια γυναίκα τραγουδίστρια; Είναι δύσκολη η νύχτα;
Οσο δύσκολη είναι και η μέρα. Δεν αλλάζει κάτι. Τουλάχιστον, στη δική μας την περίπτωση έχουμε το καλό ότι αν, π.χ., κάτι δεν πάει σωστά σε μια συνεργασία και υπάρχει πρόβλημα, είτε τη διαλύεις είτε δεν ξανασυνεργάζεσαι... Το πρωί όμως; Τι κάνεις αν το πρόβλημα είναι εκεί, στην καθημερινότητά σου, και δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό γιατί, ας πούμε, αυτή είναι η δουλειά σου στην τάδε υπηρεσία που έχεις διοριστεί; Εξάλλου, εγώ δεν είμαι στη νύχτα όπως την εννοούμε τη λέξη όταν τη λέμε σε σχέση με το επάγγελμα και επίσης είχα και την τύχη να είμαι προστατευμένη είτε λόγω της συνεργασίας με τον Θάνο είτε γιατί είχα δίπλα μου πάντα και δικούς μου ανθρώπους. Οπότε πιο δύσκολα είχα περάσει όσο δούλευα πρωί για να είμαι ειλικρινής.
Βρέθηκες κι εσύ στο Τσίλλερ, στην κατάληψη, και τραγούδησες με πάθος και αλληλεγγύη. Τι σε πήγε εκεί;
Ο,τι πήγε όλους μας εκεί. Η αδικία, το αίσχος των αποφάσεων και η ανάγκη για δικαίωση. Είμαστε όλοι ένα και θα συνεχίσω να είμαι εκεί όπου με χρειαστούν και θα βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορώ.
Θα έχεις δει ότι οι ανοιχτές πολιτικές τοποθετήσεις κάποιων συναδελφισσών σου έχουν προκαλέσει σχόλια άσχημα. Δεν σε φοβίζει εσένα όλο αυτό;
Ολα έχουν να κάνουν με το ποιος λέει τι. Αν εγώ δεν σε έχω, π.χ., σε εκτίμηση για κάποιους λόγους, το να με κρίνεις ή να πεις κάτι άσχημο για μένα καταλαβαίνεις ότι δεν μπορεί να έχει το ίδιο βάρος με το να το πει κάποιος που τον θαυμάζω. Οι απόψεις μου είναι γνωστές και τις κάνω σαφείς πάντα μέσα από τη δουλειά μου. Δεν έχω κρυφτεί ποτέ. Δεν με αφορούν τα σχόλια ανθρώπων με τους οποίους δεν θα ήθελα να έχω κάποια σχέση στη ζωή αυτή. Θα ήθελα βέβαια από κοινωνιολογική και ψυχολογική άποψη να τους γνωρίσω, να καταλάβω από πού προέρχεται όλη αυτή η στρέβλωση που κουβαλάνε, τι δεν πήγε καλά στον τρόπο που μεγάλωσαν. Για κάποιους μπορούμε να το φανταστούμε έτσι κι αλλιώς… Αλλά όχι, δεν με φοβίζει. Πρέπει να παίρνουμε θέση και ο καθένας μπορεί και οφείλει να το κάνει με τον τρόπο που επιλέγει. Ότι θα δεχτείς επίθεση είναι το μόνο βέβαιο.
Θέλω να μου πεις και για τον ρόλο σου ως δασκάλα. Είσαι καλή δασκάλα;
Θα ήθελα να ρωτούσες τους μαθητές μου κι έτσι θα καταλάβαινες, αλλά νομίζω θα με σκότωναν αν δεν έλεγα με περηφάνια ότι, ναι, είμαι πολύ καλή δασκάλα. Είμαι, και είναι ένα παράσημο που με μεγάλη συγκίνηση έχω πάνω μου τα τελευταία χρόνια και ευχαριστώ όλους τους ανθρώπους που με έχουν εμπιστευτεί και με εμπιστεύονται με τόση απέραντη αγάπη.
Τι ακολουθεί μετά;
Παραστάσεις σε Θεσσαλονίκη, Κρήτη και σε άλλα μέρη και μετά σιγά-σιγά θα έρθει το καλοκαίρι, οπότε και θα πάρουμε τις βαλίτσες στο χέρι με τους Ρεβάνς και θα βρεθούμε σε όσα περισσότερα μέρη μπορούμε!
