Λίγο πριν πατήσει τη σκηνή του Σταυρού του Νότου παρέα με τον Γιώργο Καζαντζή και έχοντας μόλις κυκλοφορήσει τη νέα του ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Αινίγματα» σε μουσική Γιώργου Καζαντζή και στίχους Κώστα Φασουλά, ο Παντελής Θαλασσινός μας μίλησε για όλα με αυτή την απλότητα και τη σαφήνεια που τον χαρακτηρίζει.
Νέος δίσκος ελεύθερος εκεί έξω ήδη. Πες μου για τον τίτλο του. Πώς γεννήθηκε;
Η «γέννα» έγινε από τον Γιώργο Καζαντζή και τον Κώστα Φασουλά και μου προτάθηκε να τραγουδήσω τα καινούργια τραγούδια. Ο τίτλος βέβαια εξελέγη από το τραγούδι τα «Αινίγματα» που εμπεριέχεται. Είναι μια γενναία πράξη που ο δίσκος έγινε και σε φυσικό προϊόν.
Με ποιον τρόπο διαλέγεις το υλικό σου; Πώς ξέρεις ότι είναι αυτά τα τραγούδια κάθε φορά;
Ο μόνος τρόπος είναι η προσωπική μου συγκίνηση. Τα τραγούδια τα φτιάχνω συνήθως εγώ, αλλά όταν μου προτείνουν κάποια που με συγκινούν, πάντα θέλω να τραγουδήσω. Αυτός είναι και ο λόγος που έχω πάρα πολλές συμμετοχές, πάνω από εκατόν πενήντα.
Θέλω να μου πεις για τις εμφανίσεις σου στον Σταυρό του Νότου. Τι θα δούμε εκεί και, κυρίως, τι θα ακούσουμε;
Όταν εμφανίζομαι, δεν λέω μόνο δικά μου τραγούδια. Αυτή τη φορά όμως, επειδή συνεργάζομαι με τον Γιώργο Καζαντζή, θα είμαι ένας από τους τραγουδιστές των τραγουδιών του μαζί με τη Νάνα Μπινόπουλου. Θα υπάρχουν βέβαια και τα γνωστά δικά μου.
Θέλω να πάμε πίσω και να μου πεις ποιοι είναι οι βασικοί σταθμοί σου καλλιτεχνικά. Πού έχει μείνει η καρδιά σου;
Η καρδιά μου έχει μείνει σε δύο σημαντικούς σταθμούς της ζωής μου, δύο σημαντικούς ανθρώπους, τους οποίους θεωρώ «χρυσές λίρες» που έτυχαν στον δρόμο μου. Η μία ήταν η Χάρις Αλεξίου, που μας βοήθησε δύο φορές, η πρώτη με τους Λαθρεπιβάτες, που μας εμπιστεύτηκε στον Ζυγό της Πλάκας το 1987, και η άλλη που με φώναξε στη «Οδό Νεφέλης» να είμαι μαζί της. Η δεύτερη «χρυσή λίρα» ήταν ο αείμνηστος φίλος, πατέρας και αδελφός Ηλίας Κατσούλης, που με τους στίχους του κάναμε τραγούδια που θα ακούγονται για χρόνια. Εξίσου σημαντικό στη ζωή μου ήταν και το σμίξιμο με τον Γιάννη Νικολάου.
Όλα αυτά τα χρόνια, σ’ αυτήν την πορεία, ποιες είναι οι δυσκολίες που έχεις αντιμετωπίσει;
Δεν μπορώ να πω ότι αντιμετώπισα δυσκολίες, παρά μόνο αυτές που με ήθελαν να είμαι «σκυμμένος» πάνω στη δουλειά μου και πάντα προσπαθούσα να διώχνω πράγματα για να ζω και άλλες καθημερινές χαρές.
Μπορεί ένας νέος άνθρωπος που ξεκινάει τώρα να ζήσει από αυτό το επάγγελμα;
Όχι, και με σιγουριά σας λέω ότι ούτε και οι μεγαλύτεροι μπορούν. Αν θέλουμε να είμαστε και να λεγόμαστε καλλιτέχνες, δεν πρέπει να υπολογίζουμε την τέχνη ως επάγγελμα, γιατί τότε σου κατατρώει το μεράκι και την αγάπη γι’ αυτό.
Όλα αυτά που γίνονται τώρα και με το Προεδρικό Διάταγμα πώς σε κάνουν να νιώθεις;
Εντάξει, οι άνθρωποι είναι επιχειρηματίες. Ασχολούνται μόνο με ό,τι έχει κέρδος γι’ αυτούς και τους φίλους τους. Δεν έχουν καμία απολύτως επαφή όχι μόνο με την τέχνη και τον Πολιτισμό αλλά και με την κατώτερη τάξη των ανθρώπων του μεροκάματου και του μόχθου. Τα προβλήματα ενός νοικοκυριού είναι τεράστια, αλλά δεν ενδιαφέρονται, γιατί δεν αντιμετώπισαν ποτέ καμία δυσκολία.
Τελικά, γιατί διαχρονικά ο Πολιτισμός δεν αντιμετωπίζεται όπως του αξίζει;
Γιατί ο Πολιτισμός είναι για καλλιεργημένους και για ευαίσθητους.
Αν μπορούσες να άλλαζες κάτι στη δουλειά σας, τι θα ήταν αυτό;
Θα έφερνα την τέχνη όσο μπορούσα κοντά στον λαό, ακόμη και στους δρόμους.
Θα μπορούσες να φανταστείς τον εαυτό σου μακριά από το τραγούδι;
Απ’ τη δουλειά όπως έχει καθιερωθεί, ναι, θα μπορούσα, αλλά από τη μουσική ποτέ. Πολλές φορές που ίσως φαίνεται πως είμαι απών, περνάω με τη μουσική την ώρα μου. Όλο αυτό που κάνω θέλει απομόνωση, στοχασμό, δουλειά και μελέτη. Η μουσική και τα τραγούδια είναι η αιώνια συντροφιά μας.
