Το αριστούργημα του Ζακ Όφενμπαχ παρουσιάζεται για λίγες παραστάσεις, που θα κρατήσουν μέχρι τις 8 Ιανουαρίου, στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος στο ΚΠΙΣΝ. Η συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με την Όπερα Λα Μονέ των Βρυξελλών συνάντησε μεγάλη ανταπόκριση από το ελληνικό κοινό και σε αυτό συνέβαλε η φήμη του κορυφαίου Ευρωπαίου σκηνοθέτη της όπερας και του θεάτρου Κρίστοφ Βαρλικόφσκι, ο οποίος έδωσε άλλη πνοή στο έργο μέσα από την ευφυέστατη σκηνοθεσία του, την προοδευτική χρήση της ψηφιακής εικόνας, την αξιοποίηση της σκηνής και τις τολμηρές του αναφορές.
Η πεντάπρακτη παράσταση διήρκεσε συνολικά τέσσερις ώρες και, αν προσπεράσουμε κάποια άνισα σημεία, κατάφερε τελικά να αναδείξει τη μάχη του Χόφμαν με τα σκοτάδια. Είναι αλήθεια πως ο Βαρλικόφσκι ανέλαβε να αποκαλύψει την ουσία ενός έργου όπου ο τόπος και ο χρόνος είναι τα κατάλοιπα ενός κατεστραμμένου ψηφιδωτού από καταραμένους έρωτες και φαντάσματα. Η άψογη μουσική διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού επέτρεπε στη μουσική του Όφενμπαχ να κυλάει ρευστά, με τις κατάλληλες συναισθηματικές διακυμάνσεις, προκειμένου να μας παρασύρει σε έναν όντως fantastique οπερατικό κόσμο. Ωστόσο, δύο από τους κεντρικούς ερμηνευτές, ο τενόρος της ΕΛΣ Γιάννης Χριστόπουλος ως Χόφμαν και η μεσόφωνος Μαρισία Παπαλεξίου ως Μούσα/Νικλάους, δυστυχώς δεν ήταν σε καλή ημέρα, με αποτέλεσμα η πρώτη πράξη να κυλήσει σχετικά χλιαρά.
Στην πράξη της Ολυμπίας, της μηχανικής κούκλας που είναι η πρώτη αγάπη του Χόφμαν, η Βασιλική Καραγιάννη μάς προσέφερε την πρώτη σπουδαία στιγμή της βραδιάς με την πιο διάσημη άρια του έργου, το «Les oiseaux dans la charmille», που είναι γνωστό ως το «Τραγούδι της κούκλας». Πραγματικά η Βασιλική Καραγιάννη έδωσε ρεσιτάλ. Η ερμηνευτική δύναμη, η καθαρότητα και ο λυρισμός της φωνής της αποτέλεσαν το νήμα που καθοδήγησε το κοινό σε όλες τις επόμενες πράξεις συνοδευόμενη άψογα από τον Πέτρο Μαγουλά που ήταν επιβλητικός ως νέμεση του Χόφμαν.
Η πράξη της Αντωνίας ήταν αναμφίβολα η πιο απολαυστική του έργου. Εκτός από τη συγκινητική rêverie «Elle a fui, la tourterelle» της Καραγιάννη, ευτυχήσαμε να παρακολουθήσουμε έναν συναρπαστικά δαιμόνιο Δρ Μιράκλ από τον Μαγουλά στο πλευρό του μπασοβαρύτονου Γιάννη Γιαννίση, ο οποίος έδωσε μια αριστοτεχνική ερμηνεία στον ρόλο του απελπισμένου πατέρα Κρέσπελ. Πλάι τους, η Άννα Τσελικά επίσης απέσπασε ενθουσιώδη χειροκροτήματα. Αξίζει να σημειωθεί και η άψογη συνεισφορά του Γιάννη Καλύβα, που απέδωσε απολαυστικά το παιγνιώδες κουπλέ του Φραντς.
Στην πράξη της Τζιουλιέτα, η πιο γνωστή επιτυχία της όπερας του Όφενμπαχ, η βαρκαρόλα «Belle nuit, ô nuit d'amour», αποδόθηκε ευφρόσυνα από τη Χορωδία της ΕΛΣ που διηύθυνε ο Αγαθάγγελος Γεωργακάτος, ενώ στο ντουέτο του «Ειδώλου» δυστυχώς η άνιση δυναμική των φωνών της Καραγιάννη ως Τζιουλιέτα και του Χριστόπουλου ως Χόφμαν δεν έπιασε το συναισθηματικό ύψος που άρμοζε σε αυτή τη συναισθηματική κορύφωση.
Το στοιχείο όμως που έκανε την παράσταση ξεχωριστή ήταν οι κινηματογραφικές αναφορές του Βαρλικόφσκι, καθώς πήρε πολλά δάνεια από το σύμπαν του Ντέιβιντ Λιντς. Σε πολλές στιγμές της δεύτερης κυρίως πράξης νιώθαμε ότι βρισκόμασταν μέσα στο μπαρ Silencio του Mulholland Drive ή στην περίφημη Μαύρη Στοά του «Twin Peaks». Αλλά και στην πράξη της Τζιουλιέτα, το κιουμπρικικό δάπεδο ήρθε κατευθείαν από το ξενοδοχείο της «Λάμψης».
Στα αρνητικά της παραγωγής πρέπει να αναφερθεί ότι δεν ήταν διαθέσιμο το αυθεντικό λιμπρέτο και οι θεατές ήταν αναγκασμένοι να επιλέξουν μόνο την ελληνική ή την αγγλική μετάφραση.
