Ροκ κορίτσια που ξεχώρισαν
Τα δύο υπέροχα κορίτσια από την Αγγλία που αποτελούν τον κορμό των Wet Let κυκλοφόρησαν έναν μεστό και δεμένο δίσκο, γεμάτο ολοζώντανα και πανέξυπνα τραγούδια που επιβάλλουν επαναληπτικές ακροάσεις. Ο ομώνυμος δίσκος τους περιέχει «καλλίγραμμα» τραγούδια που αναβλύζουν ροκ χυμούς και σε παρασύρουν με την κιθαριστική τους φρεσκάδα. Ένας συμπαγής δίσκος, προικισμένος με όλες αρετές του ποιοτικού, ανεξάρτητου ροκ ήχου. Ακούστε τον ρυθμό τού τραγουδιού τους «Chaise longue» και είναι βέβαιο ότι θα αφεθείτε στην κομψή πανκ αισθητική του.
Η θηλυκή ροκ αυθάδεια εκφράζεται και από την τραγουδίστρια Karen O στην επιστροφή του πετυχημένου συγκροτήματος Yeah Yeah Yeahs με τίτλο «Cool it down». Εντελώς ανανεωμένοι, με φιλόδοξες μελωδίες και με προωθημένη τη χρήση των πλήκτρων, οι Yeah Yeah Yeahs ξεχώρισαν φέτος με ένα καλαίσθητο σύνολο από νευρώδη και στιβαρά τραγούδια που μοιάζουν να γράφτηκαν σε μια μητρόπολη του μέλλοντος και που μπορείς να αγαπήσεις με ζέση και ενθουσιασμό.
Η μελαγχολική τραγουδοποιία
Πατάει όλα τα σωστά κουμπιά η Angel Olsen στο νέο της άλμπουμ με τίτλο «Big time». Είναι πλέον μια ώριμη και κατασταλαγμένη τραγουδοποιός, που δεν διστάζει να αποκαλύψει τις κάντρι επιρροές της. Η καλή πλευρά της βουκολικής ροκ που αναπνέει στα Απαλάχια Όρη. Όμως η Olsen δεν πέφτει σε western ευκολίες και καταφέρνει να απηχεί κάθε δυνητικό ακροατή. Βρίσκει πάντα τρόπο να σε κερδίζει η τραγουδοποιός χάρη στην παραδοσιακή ενορχήστρωση και στα τραγούδια της που, καθώς αναπτύσσονται, μεταφέρουν μια γοητευτική αύρα.
Η Sharon Van Etten είναι ακόμη μία τραγουδοποιός μας χάρισε φέτος έναν αριστουργηματικό δίσκο, γεμάτο τραγούδια που θα μνημονεύονται για χρόνια. Η Sharon πασχίζει να βρει διέξοδο μέσα από τις μνήμες που την ταλανίζουν και όλη τη μελαγχολία της καταφέρνει να τη διυλίσει μέσα σε αυτοβιογραφικά, παθιασμένα τραγούδια. Ο δίσκος της έχει τίτλο «We’ ve been going about this all wrong» και αποτελεί ένα καταφύγιο μνήμης και παρηγοριάς, φιλοτεχνημένο με ειλικρίνεια και ψυχοθεραπευτική διάθεση. Τραγουδάει τόσο αληθινά και σε πείθει με κάθε της συλλαβή, με κάθε φωνητική οιμωγή και με κάθε κοφτό ξέσπασμα.
Το ροκ του διανοούμενου
Ενα από τα πιο διακριτικά συγκροτήματα της γενιάς του είναι οι Spoon από το Τέξας. Έχοντας συμπληρώσει μια πορεία τριάντα ετών πλέον και φτάνοντας αισίως τον δέκατο δίσκο τους, με τίτλο «Lucifer on the sofa», οι Spoon πειραματίζονται σε κάθε μουσικό τερέν με θαυμάσια αποτελέσματα. Εξακολουθούν να ακούγονται φρέσκοι και δεν επιτρέπουν ούτε μια βαρετή στιγμή να παρεισφρήσει στις μινιμαλιστικές τους αναζητήσεις και στους ψυχεδελικούς τους ήχους. Καταφέρνουν λοιπόν να αναδιαμορφώσουν το γνώριμο στιλ τους με διευρυμένη μουσική παλέτα και να φτιάξουν ένα εμπνευσμένο κοκτέιλ που επικοινωνεί ατόφια συναισθήματα.
Στα καλύτερα της χρονιάς αξίζει να μπει και η φετινή κυκλοφορία των Fontaines D.C., που φέτος ξεχώρισαν γιατί προσέφεραν μουσική με διαχρονικό, σκεπτόμενο στιλ και η οπτική τους δεν εστίασε στις τολμηρές βουτιές που μπορεί να κάνουν από τη σκηνή στο κοινό για να αποδείξουν τα ροκ γαλόνια τους, αλλά στα τραγούδια τους και μόνο. Ο φετινός τους δίσκος με τίτλο «Skinty Fia» ήταν αιχμηρός και επιβλητικός, πετυχαίνοντας έναν σπάνιο συνδυασμό διανόησης και σωματικότητας.
Οι εκφραστές της μαύρης μουσικής
Ο αναπάντεχα καθηλωτικός δίσκος της Natural Brown Prom Queen διαθέτει γνήσια αυθάδεια, πολυπρισματικό όραμα και απέραντη ενέργεια. Το «Sudan archives» κοσμείται από μια ευφυέστατη παραγωγή που διαστέλλει τους χρόνους, πολλαπλασιάζει τα ηχητικά επίπεδα και δαμάζει τις πυκνές ιδέες. Παιχνιδιάρικος δίσκος, με τσαγανό, ο οποίος ακούγεται μονορούφι, σαν ένα καλλιεργημένο σύνολο ιδεών που δεν χορταίνεις και σου δείχνει τον δρόμο για το αύριο.
Ο αδιαμφησβήτητα κορυφαίος εκφραστής του hip hop την τελευταία δεκαετία είναι ο Kendrick Lamar. Ο φετινός του δίσκος με τίτλο «Mr. Morale & the Big Steppers» συγκαταλέγεται χωρίς αμφιβολία στις καλύτερες φετινές κυκλοφορίες. Μέσα από τα επιθετικά του τραγούδια και τις σκληρές ρίμες, ουσιαστικά παρελαύνει ολόκληρη η ιστορία της μαύρης μουσικής - από τα τραγούδια διαμαρτυρίας του 1970 μέχρι το σκληρό ραπ που επικράτησε μετά το 1990. Εξαιρετική δουλειά από έναν σταθερά εξελισσόμενο καλλιτέχνη, που έχει την πρωτιά στην κατηγορία του.
Αυτοί που πήραν τη σκυτάλη για το μέλλον
Μην σας ξεγελάσει το λάτιν μουσικό πανωφόρι που καλύπτει τον δίσκο της Rosalia με τίτλο «MOTOMAMI». Αυτή η καλλιτέχνιδα μοιάζει σαν να μιλάει σε μια γλώσσα που έχει επινοήσει η ίδια. Κι εμείς προσπαθούμε να παρακολουθήσουμε τι συμβαίνει στο μυαλό της. Έτη φωτός μακριά από ανάλογες παραγωγές του σωρού, που έγιναν μόνο για να προκαλέσουν εύκολα λικνίσματα. Εμπορικό και πειραματικό μαζί, τραχύ και τρυφερό ταυτόχρονα, το άλμπουμ χωράει όλες τις αντιφάσεις του σε ένα χορταστικό σύνολο. Δίσκος πρωτότυπος και τολμηρός, που σε αναγκάζει να ακούσεις με προσοχή.
Στον αντίποδα οφείλουμε να επισημάνουμε το «Blue rev», που είναι το τρίτο άλμπουμ του καναδικού ποπ συγκροτήματος Alvvays. Ονειρικές κιθάρες ικανές να θρέψουν νεανικά σκιρτήματα και τραγούδια που προκαλούν τη διάθεση για ενατένηση σε ουρανούς και ανοιχτούς ορίζοντες. Το τρίο από τον Καναδά οργανώνει καταπληκτικά τις ποπ ανησυχίες του γύρω από συμπαγείς κιθάρες και πετυχαίνει μια ελκυστική, παχύρρευστη ατμόσφαιρα.
Οι εστέτ και οι ποιητές
Αν σας λείπει το αστικό, cool ύφος του Λου Ριντ, αναζητήστε έναν από τους πιο κομψούς και όμορφους ροκ δίσκους της χρονιάς, το «Stumpwork». Ανήκει στους Dry Cleaning, οι οποίοι έρχονται από το Νότιο Λονδίνο και με παραγωγό τον Τζον Πάρις (συνεργάτης της PJ Harvey) κυκλοφόρησαν φέτος έναν αναπάντεχα καλό δίσκο. Ακούγοντάς το, φαντάζεσαι την τραγουδίστρια Φλόρενς Σο να κάνει παρέα με μπιτ ποιητές στο Σαν Φρανσίσκο του ’50 ή να οργανώνει βραδιές ανάγνωσης με την Πάτι Σμιθ στη Νέα Υόρκη του ’70. Ένας από τους δίσκους με τους οποίους δένεσαι από την πρώτη κιόλας ακρόαση.
Οι Black Country New Road είναι μια πολυσυλλεκτική κολεκτίβα από μουσικούς που κυκλοφόρησαν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα άλμπουμ της χρονιάς, το σχεδόν θαυματουργό «Ants from up there». Ταξιδιάρικες, οργανικές μελωδίες που δεν ξεφεύγουν ποτέ από την πολύτιμη εστία που τα γέννησε. Τραγούδια σε πλήρη ανάπτυξη, που φέρνουν στο μυαλό τον Νικ Κέιβ αλλά και τους Arcade Fire και μένουν γειωμένα φροντίζοντας τον μελωδικό χαρακτήρα τους. Ο ηλεκτρισμός δεν χρησιμοποιείται καταχρηστικά και παραμένει ένα εργαλείο εμπλουτισμού. Η ατμόσφαιρα του δίσκου καταλήγει μυσταγωγική και ο ακροατής αισθάνεται τον σεβασμό που νιώθει ο ένας μουσικός για τον άλλον στο στούντιο, καθώς κανείς δεν προκρίνει εγωιστικά τη δεξιοτεχνία του.
Αυτοί που μεταμορφώθηκαν
Τα άλλοτε παιδιά θαύματα της Βρετανίας, οι Αrctic Μonkeys, με τον φετινό τους δίσκο με τίτλο «The car» κατάφεραν να αφήσουν κι αυτή τη χρονιά το αποτύπωμά τους και να ξεχωρίσουν στην ετήσια σοδειά. Έχοντας αφήσει για τα καλά πίσω τους τον ροκ ήχο, κάνουν άλλη μια μεγάλη βουτιά στην κλασική βρετανική soul. Αγάπησαν παράφορα τα έγχορδα και αξιοποίησαν το φαλτσέτο στα φωνητικά. Σίγουρα μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει για αναβίωση και αναμάσημα του παρελθόντος, αλλά τουλάχιστον το κάνουν με πειθώ και αγάπη για το είδος.
Αλλη μια μεταμόρφωση που θα μπορούσε να ξενίσει τους πολυάριθμους θαυμαστές τους επιχείρησαν κάποια μέλη των Radiohead. Πρόκειται για το νεοσύστατο σχήμα των Smile, που κυκλοφόρησε τον δίσκο «A light for attracting attention». Για πολύ κόσμο οτιδήποτε φέρει την υπογραφή του Thom Yorke και του Jonny Greenwood των Radiohaed μπαίνει από κεκτημένη ταχύτητα στις λίστες με τα κορυφαία της χρονιάς, αλλά το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι άκρως απολαυστικό και κερδίζει αυτή τη θέση με το σπαθί του.
H jazz πρόταση της χρονιάς
Οι Binker and Moses κυκλοφόρησαν το «Feeding the machine», έναν συναρπαστικό δίσκο, τόσο πρωτοπόρο για τον τρόπο που χωράει σε καινούργιες φόρμες τις μουσικές μνήμες της jazz. Τα κρουστά και τα πνευστά στροβιλίζονται ηδονικά και στήνουν έναν δαιμονισμένο χορό γύρω από μπασογραμμές που προκαλούν ενθουσιασμό και δυνατά χειροκροτήματα.
To πιο πετυχημένο όνομα
Η Beyonce με το νέο της πετυχημένο εμπορικά και καλλιτεχνικά όχημα, το «Renaissance», έγινε το πρόσωπο της μουσικής βιομηχανίας. Κάθε παραγωγός και μάνατζερ του κόσμου έχει στραμμένο το βλέμμα του πάνω της για να δει και να αξιολογήσει κάθε επόμενό της βήμα. Η επιτυχία ή η αποτυχία της θα υποδείξει τις τάσεις της επόμενης χρονιάς.
Οι εγχώριοι αφηγητές της πραγματικότητας
Ο Φοίβος Δεληβοριάς με το «Anime» και ο ΛΕΞ με το «METΡO» ανέλαβαν φέτος τον ρόλο των στιχουργών που εκφράζουν την κοινωνική συνείδηση και ορίζουν το φρόνημα για το κοινό τους. Από τη μία οι έντεχνα αιχμηρές αφηγήσεις του Φοίβου που δεν χαρίζονται και από την άλλη η φωνή όλων όσων η Πολιτεία θέλει η φωνή τους να σιγήσει.
Η θλιβερή αποκαθήλωση
Ο Kanye West ή Ye, ή όπως αλλιώς θέλει να τον αποκαλούν, βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση δίχως επιστροφή. Από κορυφαίος παραγωγός και ράπερ κατάντησε ενοχλητική καρικατούρα που εξαπολύει ρατσιστικά και αντισημιτικά παραληρήματα για λίγη προσοχή από τα μίντια.
Ο βασιλιάς του mainstream
Ο Weeknd με τον δίσκο «Dawn FM» κατάφερε να ορίσει την ντίσκο της νέας εποχής και να γεφυρώσει το κενό ανάμεσα στο κοινό που θέλει ψυχαγωγία και στους απαιτητικούς ακροατές. Ένας δίσκος με σαγηνευτικούς ρυθμούς, που μας έκανε να πιστεύουμε ότι η υγιής ποπ δεν είναι χαμένη υπόθεση, που απευθύνεται μόνο στις γενιές του tik tok.
