Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή… Οι ρίζες των King Hannah πηγαίνουν πίσω στην πρώτη, συγκυριακή γνωριμία του διδύμου που τους αποτελεί, της τραγουδίστριας Hannah Merrick και του κιθαρίστα και συνθέτη Craig Whittle. Όπως λέει ο δεύτερος, άκουσε την πρώτη να τραγουδάει σε έναν διαγωνισμό κολεγιακών γκρουπ και κυριολεκτικά έμεινε άφωνος από τη δύναμη και την ποιότητα της ερμηνείας της. Γνωρίστηκαν και σύντομα αποφάσισαν να συνεργαστούν αρχίζοντας να γράφουν μαζί τραγούδια. Αυτό συνέβη το ’17 και έτσι ετοίμασαν το υλικό του πρώτου τους EP «Tell Me Your Mind And I’ll Tell You Mine» που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του ’20, άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και αποκόμισε πολύ θετικές κριτικές στην Αγγλία.
Ακόμα όμως και οι πλέον ενθουσιώδεις οπαδοί τους μάλλον δεν θα πίστευαν ότι μέσα σε ενάμιση περίπου χρόνο οι King Hannah θα ωρίμαζαν και θα εξελίσσονταν τόσο ώστε να παρουσιάσουν κάτι τόσο ολοκληρωμένο όσο το «I’m Not Sorry, I Was Just Being Me». Γιατί πραγματικά, αν δεν γνωρίζεις, ακούγοντας το πρώτο album των King Hannah θα μπορούσες πολύ ωραία να πιστέψεις ότι πρόκειται για μια μπάντα με μεγάλη πείρα και ήδη τουλάχιστον τρεις δίσκους στο ενεργητικό της!
Αν και κατάγονται και έδρα τους είναι η ευρύτερη περιοχή του Λίβερπουλ, ο Craig Whittle γράφει τραγούδια σαν να ήταν… Αμερικανός, ενώ ανάλογο είναι και το ύφος του στην κιθάρα. Είναι πραγματικά πολύ παράδοξο αλλά και σπάνιο ένας Βρετανός μουσικός όχι απλά να αγαπά αλλά και να γνωρίζει σε βάθος και να έχει αφομοιώσει με τέτοια πληρότητα τις επιρροές του από ένα πολύ σημαντικό τμήμα της αμερικανικής εναλλακτικής rock σκηνής. Το τμήμα αυτό συγκεκριμένα είναι η τάση του μελωδικού, ατμοσφαιρικού αλλά ταυτόχρονα και «θορυβώδους» ήχου που εκφράστηκε και άφησε θαυμάσια δείγματα με συγκροτήματα όπως οι Mazzy Star, Yo La Tengo, Smog κ. ά. τη δεκαετία του ’90 και στις αρχές εκείνης του ’00.
Η θεματολογία των στίχων της Hannah Merrick όμως δεν θα μπορούσε να αφορά περισσότερο τη βρετανική πραγματικότητα, αν και το στιλ της γραφής της έχει ομολογουμένως δεχθεί αρκετές επιρροές από αυτό των Αμερικανών συγγραφέων νουάρ αστυνομικών μυθιστορημάτων. Ερμηνευτικά επίσης ίσως θυμίζει ελαφρά κάποιες Αμερικανίδες τραγουδίστριες, όπως η Hope Snadoval των Mazzy Star και η πιο γνωστή και mainstream Lana Del Ray. Κακά τα ψέματα όμως, η ψυχή αλλά και οι βάσεις της βρίσκονται στην παθιασμένη και σκληρή ταυτόχρονα ερμηνεία Αγγλίδων τραγουδιστριών, όπως η σπουδαία P J Harvey, αλλά και στον (Αυστραλό, βεβαίως) Nick Cave, ο οποίος είχε μια σύντομη σχέση και είχε συνεργαστεί αρκετά με την τελευταία.
Τα δώδεκα τραγούδια τού «I’m Not Sorry, I Was Just Being Me» δεν φοβούνται να δείξουν πόσο ευάλωτα είναι αλλά ταυτόχρονα είναι σαν να προειδοποιούν ότι όποιος/α προσπαθήσει να τα διαλύσει θα δυσκολευτεί πάρα πολύ. Ταυτόχρονα, αν και φτιαγμένα στο μεγαλύτερο ποσοστό τους από υλικά του παρελθόντος, κυριολεκτικά ακτινοβολούν προσωπικότητα, πρωτοτυπία και φρεσκάδα. Οι King Hannah μάς παραδίδουν ένα πρώτο album πολύ υψηλής ποιότητας και αισθητικής και λεπτουργημένο σαν κινεζική πορσελάνη. Μόνο που, αν κάνεις το λάθος να πας να την αγγίξεις αδέξια και όχι με τη δέουσα προσοχή, θα διαπιστώσεις ότι, πριν ακόμα σπάσει, τα αγκάθια της θα έχουν καρφωθεί στα χέρια σου! Ακριβώς για να μην υπάρχει πιθανότητα να την σπάσεις έστω και κατά λάθος…
