Διακριτικά και σεμνά, όπως θα το επιθυμούσε και ο ίδιος ο Χρόνης Μπότσογλου, αποχαιρέτησε χθες, στις 11 το πρωί, στο Α΄ Κοιμητήριο, ο κόσμος των τεχνών και των γραμμάτων τον αγαπημένο δάσκαλο, κορυφαίο ζωγράφο, ποιητή της ζωγραφικής και διανοούμενο. Κατάμεστη η αίθουσα των πολιτικών κηδειών και ο χώρος έξω από αυτή. Κυριαρχούσε το φωτογραφικό πορτρέτο του ζωγράφου, φιλοτεχνημένο από τον Στέλιο Σκοπελίτη. Σε μια ατμόσφαιρα συγκίνησης και θλίψης, φίλοι και ομότεχνοι απηύθυναν το τελευταίο αντίο στον δημιουργό που με το έργο του σφράγισε την ελληνική τέχνη στο τελευταίο μισό του 20ού αιώνα.
«Εγώ ήμουν πάντα αριστερός»
«Το έργο του μένει στα μέγιστα τεκμήρια της ανθρώπινης δημιουργίας της εποχής μας και της κραυγής της» είπε χαρακτηριστικά αποχαιρετώντας τον η ζωγράφος και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Άννα Φιλίνη. Φίλη της καρδιάς και παλιά συντρόφισσά του στην πολιτική κατά την περίοδο της δικτατορίας και της Μεταπολίτευσης, η Ά. Φιλίνη αναφέρθηκε επίσης στον πολιτικό στοχασμό του και θυμήθηκε τη φράση του «Εγώ ήμουν πάντα αριστερός».
Ο πρύτανης της ΑΣΚΤ Νίκος Τρανός μίλησε για τη δημιουργική πορεία του Χρόνη Μπότσογλου. Ο συγγραφέας Χρήστος Λάζος αναφέρθηκε στη μακρόχρονη φιλία τους, θυμήθηκε τις συζητήσεις τους γύρω από την τέχνη αλλά και τις όμορφες εμπειρίες που μοιράζονταν Μυτιλήνη, όπου ο Μπότσογλου εμπνεύστηκε και δούλεψε όλη την ενότητα με τα τοπία του νησιού, θυμήθηκε ιδιαίτερα το βουνό αντίκρυ από το σπίτι του Μπότσογλου στο Πετρί, «το οποίο ζωγράφισε με τόση αγάπη».
Ο συλλέκτης Σωτήρης Φέλιος αναφέρθηκε στο εσωτερικό ταξίδι του Μπότσογλου αλλά και στην περίφημη «Νέκυια», την οποία άλλωστε διαθέτει στη συλλογή του. «Ο Χρόνης φαινόταν να λέει ότι τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό, πιο σαγηνευτικό, πιο ουσιαστικό από την ενδοσκόπηση, αυτή την εσωτερική αναζήτηση του ανθρώπου, κι αυτό γιατί η μεγαλύτερη αλλαγή, η μεγαλύτερη επανάσταση συμβαίνει μέσα μας.
Μου το είχε πει κάποτε που συζητούσαμε για τη ‘Νέκυια’, τότε που μας έλεγε με τον τρόπο του ότι μήτρα της ομορφιάς και η ουσία της ζωής είναι η μνήμη» θυμήθηκε, για να προσθέσει ότι «αυτό το εσωτερικό ταξίδι του Χρόνη, που κράτησε όλη του τη ζωή, κινητοποίησε αριστουργηματικά τα αισθήματα, την ευαισθησία και τη μαστοριά του για τις δημιουργίες του». Με λόγια μεστά και από καρδιάς τον αποχαιρέτησαν επίσης ο συνθέτης Γιώργος Κουρουπός, ο ομότεχνος και φίλος του Μάκης Θεοφυλακτόπουλος και ο Πέτρος Βέργος.
Βουβές φιγούρες, η σύζυγος και μούσα του Χρόνη Μπότσογλου Ελένη και οι κόρες τους Κυβέλη, Άννα και Ελίζα.
Παρόντες πολλοί, απούσα μία
Συγκινημένος, ο ζωγράφος Γιάννης Ψυχοπαίδης, που με τον Μπότσογλου μοιράστηκαν τη μεγάλη εμπειρία της ομάδας των Νέων Ελλήνων Ρεαλιστών, στην οποία συμμετείχαν επίσης οι Γιάννης Βαλαβανίδης, Κυριάκος Κατζουράκης και Κλεοπάτρα Δίγκα. Ανάμεσα σε όσους αποχαιρέτησαν τον Χρόνη Μπότσογλου ήταν οι ζωγράφοι Αλέκος Λεβίδης, Γιώργος Ρόρης, ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος, ο ακαδημαϊκός και συγγραφέας Θανάσης Βαλτινός, ο γλύπτης Κυριάκος Ρόκος, η πρώην διευθύντρια του ΕΜΣΤ και διευθύντρια του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Μεγάρου Μουσικής «ΑnnexM» Άννα Καφέτση, ο σκηνοθέτης Φρέντυ Βιανέλλης, ο σκηνογράφος και ομότιμος καθηγητής της ΑΣΚΤ Γιώργος Ζιάκας. Σχεδόν όλη η ΑΣΚΤ της Αθήνας ήταν παρούσα στον τελευταίο χαιρετισμό.
Ο πρώην πρύτανης Πάνος Χαραλάμπους, οι δύο πρώην βοηθοί του εργαστηρίου του και δάσκαλοι σήμερα στην ΑΣΚΤ Μανώλης Μεραμπελιώτης και Τέλης Τζάκος, οι καθηγητές και ομότιμοι καθηγητές Βασίλης Βλασταράς, Γιώργος Χαρβαλιάς, Άγγελος Αντωνόπουλος, Ερατώ Χατζησάββα, Γιάννης Σκαλτσάς, Γιώργος Χουλιαράς, Αντρέας Ιωαννίδης, Νίκος Δασκαλοθανάσης, Μάριος Σπηλιόπουλος. Και ακόμη οι Χριστίνα Μπαχαριάν, Χριστίνα Ντουνιά, η πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αιθουσών Τεχνών Γιάννα Γραμματοπούλου, οι Στέλιος Ελληνικάδης, Θωμάς Κακουλίδης και πολλοί άλλοι.
Ηχηρή, όμως, ήταν η απουσία του υπουργείου Πολιτισμού…
