Στο θέατρο Μικρό Γκλόρια φιλοξενείται η παράσταση «Κορίτσια σαν κι αυτά» του Ίβαν Πλέισι, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Σκουρλή, η οποία από το 2005 ασχολείται αποκλειστικά με το εφηβικό θέατρο.
Ο Πλέισι έγραψε το έργο εξ αφορμής της αυτοκτονίας ενός έφηβου κοριτσιού στον Καναδά, της Αμάντα Τοντ, η οποία πριν από την απέλπιδα πράξη της είχε ανεβάσει ένα σπαρακτικό βίντεο στο Διαδίκτυο. Μέσα από τη βουβή κραυγή της αποκαλύφθηκαν όλα όσα υπέστη από τον κοινωνικό της περίγυρο μετά τη δημοσίευση ημίγυμνης φωτογραφίας της από άγνωστο στο Διαδίκτυο.
Η παράσταση «Κορίτσια σαν κι αυτά» μιλάει για την ιστορία της Σκάρλετ και για τον άνισο αγώνα που έδωσε ενάντια στον κοινωνικό αποκλεισμό και την κατακραυγή που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει όταν μια δική της γυμνή φωτογραφία ανέβηκε στο Διαδίκτυο και έκανε τον «γύρο» του σχολείου. Στην παράσταση η Σκάρλετ δεν έρχεται μόνο αντιμέτωπη με τα αγόρια του σχολείου της. Αναπάντεχα, η μεγαλύτερη βία τής ασκείται από τις συμμαθήτριές της και ακόμα πιο έντονα από αυτές που θεωρούνταν φίλες της. Η Σκάρλετ γίνεται το «θύμα» των συμμαθητριών της, εκείνων που σε μια ιδανική συνθήκη, κατά την οποία η γυναίκα έχει αυτοσυνείδηση της υπόστασής της, θα έπρεπε να είναι αλληλέγγυες και σε κάθε περίπτωση μη επικριτικές. Ο Πλέισι πολύ έξυπνα αναδεικνύει τη βία ανάμεσα στις γυναίκες, την αποτυχία του φεμινιστικού κινήματος να υπερασπιστεί τα υποκείμενα της ιδεολογίας του, την οπισθοδρόμηση της σύγχρονης κοινωνίας, την ηδονοθηρική και συνάμα σεμνότυφη συμπεριφορά της. Στηλιτεύει τη συνολική ανωριμότητα που είναι αντιστρόφως ανάλογη όλων όσων ευαγγελιζόταν η κοινωνία της πληροφορίας. Ο Πλέισι όμως δεν αφήνει την ηρωίδα του να καταθέσει τα όπλα. Σε αυτήν ανήκει η επόμενη μέρα, η μέρα της κατίσχυσης έναντι της μικροψυχίας και της εφηβικής σκληρότητας. Χρησιμοποιώντας μάλιστα την τεχνική των εμβόλιμων αναδρομών στο παρελθόν, οι οποίες αποδίδονται σκηνικά με καθαρότητα και δωρικότητα, φανερώνονται αφενός τα σκοτεινά ημιτόνια της φιλικής σχέσης έξι κοριτσιών, αφετέρου η διαχρονική πάλη της γυναίκας να χειραφετηθεί από την πατριαρχία και τα στερεότυπα.
Οι ηθοποιοί που ενσαρκώνουν τους ρόλους των έξι κοριτσιών (Δελιάδη Αθηνά, Διαμαντοπούλου Τζούλια, Κουμπαρούλη Ειρήνη, Σαΐτη Μαρλέν, Σχοινά Φένια, Τίκου Δανάη) λειτουργούν πολύ καλά ως ομάδα. Συμπληρώνουν η μία την άλλη και γεμίζουν υποκριτικά τον εμπρόθετα άδειο χώρο της σκηνής με την καταιγιστική αφήγηση και την κινησιολογική πλαστικότητά τους. Τα κοστούμια είναι απλά και προσομοιώνουν τον σχολικό ενδυματολογικό κώδικα. Τα σκηνικά είναι μόνο τρεις κυβόσχημοι αναβαθμοί. Οι αναδρομές στο παρελθόν υποβοηθούνται από μια πολύ μετρημένη χρήση των οπτικών μέσων - προβολών. Η μινιμαλιστική σκηνοθετική σύλληψη λειτουργεί έτσι, ώστε να τονίζει τις καταιγιστικές αφηγήσεις και τις σημασιολογικές αποχρώσεις κινήσεων και λόγου. Το μάτι δεν συσκοτίζει την αντίληψη. Έτσι ο θεατής δεν παρασύρεται από το παραστασιακό περικείμενο. Αντιθέτως, επικεντρώνει στο πολύπτυχο σκηνικό μήνυμα per se. Εν τέλει εστιάζει στη νίκη ενός έφηβου κοριτσιού επί της προκατάληψης, της έλλειψης αλληλεγγύης, των στερεοτύπων, της επιβεβλημένης κανονικότητας, του καταπιεστικού μέσου όρου. Ο θεατής εστιάζει στο καθαυτό διακύβευμα: την ωριμότητα. Μια ωριμότητα που κατακτιέται δύσκολα και επίμονα και έπειτα από ανηλεείς μάχες.
Σε μια παράσταση για εφήβους, η πολύ καθαρή στάση απέναντι στο κείμενο και το κοινό κάνει τη διαφορά. Και τα «Κορίτσια σαν κι αυτά» κερδίζουν αυτό το στοίχημα.
Ελευθερία Ράπτου
