Αχός πολύς ξεσηκώθηκε στα κοινωνικά δίκτυα για την παράσταση της Πηγής Δημητρακοπούλου στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού τέσσερις βραδιές πριν από το τέλος της. Όχι, δεν αφορά την καλλιτεχνική αξία της: Μια συνέντευξη του καταδικασμένου μέλους τής 17Ν Σάββα Ξηρού έδωσε το "σήμα" σε πολλούς να αντιδράσουν, πιθανότατα χωρίς να την έχουν δει. Αυτό που επικρίνουν είναι ότι αποσπάσματα από το βιβλίο του χρησιμοποιούνται σε ένα κρατικό θέατρο.
Αν για τους συγγενείς θυμάτων της 17Ν κάτι τέτοιο θα θεωρούνταν εύλογο -το τραύμα δεν έχει επουλωθεί, η μνήμη πονάει-, για τους άλλους αγγίζει τα όρια της λογοκρισίας - αλλά και της αντιμετώπισης του Σ. Ξηρού και των υπολοίπων ως καταδίκων χωρίς δικαιώματα. Ως μη ανθρώπων εν τέλει. Όπως ακριβώς αντιμετώπιζαν οι ίδιοι τους στόχους τους.
Ας μην μπερδεύεται η απαξία που οφείλει να επιδεικνύει η κοινωνία απέναντι στα εγκλήματα της 17Ν με το δικαίωμα ή, μάλλον, την υποχρέωση της τέχνης να αντλεί απολύτως ελεύθερα το υλικό της, πόσο μάλλον το θέατρο - ντοκουμέντο. Και να κρίνεται, ακόμα κι όταν κάνει λάθος επιλογές, με τα κριτήρια του δικού της πεδίου.
"Το υλικό της τέχνης είναι η κληρονομιά της απανθρωπιάς" έλεγε ο πρόσφατα χαμένος γλύπτης Γιώργος Λάππας. Διαφορετικά, τόνοι λογοτεχνίας, ζωγραφικής, μουσικής θα είχαν παραδοθεί στην πυρά, ως "εκφυλισμένη τέχνη".
Το ίδιο ισχύει και για το Εθνικό, πόσο μάλλον για την Πειραματική του Σκηνή. Εκτός κι αν όσοι διαμαρτύρονται θεωρούν ακόμα πως είναι ταγμένο να υπηρετεί τον Κανόνα και το Υψηλό. Τότε, όμως, ας πάρουμε μεζούρα κι ας μετρήσουμε πόσοι θα έπρεπε να αποκλειστούν...
Σπύρος Κακουριώτης
