"Είχαμε την ανάγκη να 'σκαλίσουμε' το θέμα του εμφυλίου ο καθένας για δικούς του λόγους, καθώς νιώθαμε πως με έναν τρόπο επηρεάζει τη ζωή μας μέχρι σήμερα. Και θέλαμε να δούμε γιατί την επηρεάζει. Έτσι φτάσαμε στον Γκρίφιθ που το 1915 είχε γυρίσει την ταινία 'Η γέννηση ενός έθνους', βωβός κινηματογράφος και αμερικανικός εμφύλιος και στη συνέχεια τη 'Μισαλλοδοξία', την οποία και είδα εντελώς παράδοξα", εξηγεί η σκηνοθέτις Ιώ Βουλγαράκη για την παράσταση που κάνει απόψε πρεμιέρα στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.
Από τις τέσσερις ιστορίες της ταινίας η σκηνοθέτις επέλεξε να αφηγηθεί θεατρικά και μάλιστα με μια πειραματική διάθεση χωρίς λόγια, αλλά με ζωντανή μουσική και ήχους, την τέταρτη στη σειρά.
"Πήρα την πιο θεατρική ιστορία κατά τη γνώμη μου και την λιγότερο προφανή και αποφάσισα να κάνω ένα πείραμα με την έννοια ότι δεν 'έπαιξα' με υλικά που είναι για μένα ασφαλή, που ξέρω πώς να τα χειριστώ, που τα έχω ξαναδοκιμάσει. Βάδισα αναγνωριστικά σε έναν άγνωστο τόπο από την αρχή, που μέσα από την έρευνα πήρε μορφή κάτι εντελώς καινούργιο με βασικό στοιχείο το βωβό ως κατ' επιλογήν συνθήκη. Στον κανόνα αυτού του παιχνιδιού δεν υπάρχει κείμενο, υπάρχει ήχος, και μάλιστα είναι βασικό εργαλείο. Έτσι αφηγούμαστε μια ιστορία χωρίς να μιλάμε. Και δεν καταφεύγουμε στην παντομίμα. Αυτό που κάνουμε είναι θέατρο, μια καινούργια αφήγηση", προσθέτει.
Η ιστορία
Κάποτε στην Αμερική, 100 χρόνια πριν, μια ομάδα γυναικών θέλει να αλλάξει τον κόσμο, να τον αναμορφώσει ηθικά, να τον εξυγιάνει και να τον φέρει στον σωστό δρόμο. Βρίσκει το χρήμα και τους κατάλληλους ανθρώπους να στηρίξουν την προσπάθεια, αλλά αυτό γεννά μια αλυσίδα γεγονότων που αλλάζει μια για πάντα τη ζωή κάποιων ανθρώπων, που χάνουν τις δουλειές τους, ξεσπιτώνονται, μεταναστεύουν... Μέσα εκεί υπάρχει και ένα ζευγάρι που γνωρίζεται, ερωτεύεται αλλά δεν του επιτρέπουν να ζήσει τον έρωτά του καθώς μια σειρά από αδικίες κρατάνε τους δυο τους χώρια, με αποκορύφωμα την καταδίκη του άνδρα για έναν φόνο που δεν έχει διαπράξει.
"Σε επίπεδο θέματος αφηγούμαστε πόσο μεταδοτικό μπορεί να είναι το μίσος που είναι πάντα απόρροια ενός ελλείμματος και ενός φόβου", λέει η Ιώ Βουλγαράκη θυμίζοντας τη φράση του Κάφκα «Ο δρόμος προς τον πλησίον είναι πολύ μακρύς». "Αυτό είναι η σάρκα και τα οστά της παράστασης", υποστηρίζει.
"Τη 'Μισαλλοδοξία' την είδα εντελώς παράδοξα. Κατάλαβα ότι βρέθηκα στην καρδιά του θέματος του εμφυλίου, αλλά στην υπαρξιακή του διάσταση. Στην ταινία το θέμα είναι ο εμφύλιος μεταξύ των ανθρώπων, η συνύπαρξη σαν ένας εμφύλιος. Αυτό ακούμπησε πάνω σε ένα θέμα που νιώθω ότι είναι πολύ δικό μου, πολύ προσωπικό, γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλο, να δεχτούμε ο ένας τον άλλο και μας τρώει μια ανάγκη για πόλεμο. Και είναι ανάγκη να μιλήσει και να αναρωτηθεί κάποιος γι' αυτό όχι με διδακτισμό αλλά με αυτοκριτική και προσπαθώντας να καταλάβει αλλά και να συμπονέσει".
Πρόκειται για μια παράσταση μεγάλης κλίμακας, όπου οι ρόλοι μοιάζουν περισσότερο με σκίτσα παρά με χαρακτήρες μιας δεδομένης δραματουργίας σε μια συνολική αφήγηση που βρίσκεται μακριά από ένα θέατρο πρωταγωνιστών.
INFO
Διασκευή - Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη
Σκηνικά - Κοστούμια: Άννα Φιόντοροβα
Μουσική: Θοδωρής Αμπαζής
Κίνηση: Σταυρούλα Σιάμου
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Βίντεο: Νίκος Πάστρας
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Εύη Ζαφειροπούλου
Επιστημονικός συνεργάτης: Νικήτας Σινιόσογλου
Δημοσιογραφική έρευνα: Κυριάκος Αργυρόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Αμαλία Καβάλη
Βοηθός σκηνογράφου: Μαργαρίτα Χατζηϊωάννου
Κατασκευή σκηνικού: LAZARIDIS SCENIC STUDIO
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Γιώργος Γάλλος, Δημήτρης Γεωργιάδης, Στέλιος Ιακωβίδης, Δέσποινα Κούρτη, Αλέξανδρος Λογοθέτης, Αργύρης Ξάφης, Σωκράτης Πατσίκας, Εύη Σαουλίδου, Ναταλία Τσαλίκη, Νίκος Χατζόπουλος
Παίζουν οι μουσικοί: Μαρία Δελή, Θοδωρής Κοτεπάνος, Φώτης Παπαντωνίου, Δημήτρης Χουντής
Παραγωγή: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών Ιδρυμάτος Ωνάση
Εκτέλεση παραγωγής: ΛΥΣΙΣ
