Τον απόηχο των κοινωνικών συγκρούσεων που συγκλόνισαν τις ισπανικές πόλεις την εποχή της κρίσης φέρνει μέσα στον πυρήνα του οικογενειακού περιβάλλοντος ο σύγχρονος Ισπανός δραματουργός Felix Estaire, με το έργο του ΜπΑΤσος, που παρουσιάζεται με επιτυχία, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Πολυχρονοπούλου, στον πολυχώρο Vault, έως τον Φεβρουάριο.
Ένας πατέρας, που υπηρετεί στα ισπανικά ΜΑΤ, και η κόρη του, που βρίσκεται στην πλευρά των διαδηλωτών, συγκρούονται και, μέσα από την αντιπαράθεσή τους, συνειδητοποιούν τη χειραγώγηση από την εξουσία, τον φαύλο κύκλο της βίας. Πρόκειται για «την αντιπαράθεση ενός πατέρα με το παιδί του, που όταν ενηλικιώνεται τον αμφισβητεί για να καταγγείλει το σύστημα και το πώς χρησιμοποιεί τη δύναμη των σωμάτων ασφαλείας για να επιβάλει τις αποφάσεις του» μας λέει ο Μπάμπης Χατζηδάκης, «παιδί» του Κάρολου Κουν και του Θεάτρου Τέχνης, που ερμηνεύει τον «μπάτσο».
Πώς επηρέασε τη δική σας προσέγγιση η εμπειρία των χρόνων της ελληνικής κρίσης και των συχνά βίαιων αντιδράσεων;
Στο έργο του Εστέρ τα ερωτήματα μοιάζει να μην αντλούνται μόνο από τη σύγχρονη πραγματικότητα, αλλά να αφορούν γενικότερα τη δύναμη που δίνει η διαχείριση της εξουσίας στη Δημοκρατία. Οι κυβερνώντες δεν κατέχουν την απόλυτη αλήθεια. Διαχειριστές είναι και με αυτή τη γνώση χρειάζεται να κινούνται, αλλιώς θα διαπράξουν ύβρη και θα τιμωρηθούν. Ερωτήματα τα οποία διογκώνονται όταν εργάζεσαι και θυμάσαι ότι η αστυνομία επενέβη για να διαλύσει συγκεντρώσεις, οι οποίες το μόνο που έκαναν ήταν να υπενθυμίζουν στους κυβερνώντες ότι η εξουσία τους υπάγεται στη λαϊκή βούληση. Είναι αδύνατον να μην επηρεαστείς προσπαθώντας να πλησιάσεις την καρδιά αυτού του κειμένου, που είναι πολύτιμη για τα ερωτήματα που θέτει αλλά και για τον θεατρικό τρόπο με τον οποίο το κάνει.
Συνέντευξη στον Σπύρο Κακουριώτη
* Με ποιον τρόπο γίνεται αυτή η χειραγώγηση από το «σύστημα»;
Όλα τα χρόνια που πέρασαν, οι κυβερνήσεις προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια νέα τάξη, βασισμένη στον σταθερό και σίγουρο μισθό που προσέφεραν σε στρατιές δημοσίων υπαλλήλων, χωρίς να έχουν φροντίσει η Παιδεία τους να είναι τέτοια ώστε να τους κάνει συνειδητοποιημένους πολίτες. Εάν το έκαναν αυτό, ίσως να μη χρειάζονταν τα ΜΑΤ. Καταλαβαίνουμε τη δύναμη ενός τέτοιου σώματος σε χέρια κυβερνώντων που η ιδεολογία τους είναι μακριά από τη Δημοκρατία.
* Ο κοινωνικός ρόλος του «μπάτσου» οδηγεί στην ταύτιση του ανθρώπου με τον ρόλο και συνεπώς στη χειραγώγησή του. Ισχύει και για τον ρόλο του «διαμαρτυρόμενου»;
Αν και σε αυτό θα μπορούσε να απαντήσει καλύτερα η συμπρωταγωνίστριά μου Άρτεμη Ορφανίδου, θα έλεγα ότι η φανερή, η εύκολη πλευρά είναι αυτή των «διαμαρτυρόμενων». Όλοι μας λίγο - πολύ έχουμε πάει σε μια διαδήλωση και έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με τα ΜΑΤ. Αυτή την πλευρά την ξέρουμε. Την άλλη όμως δεν έχουμε μπει στο κόπο να τη σκεφτούμε καν. Το έργο εστιάζει στην πλευρά του μπάτσου. Βλέποντας τον άνθρωπο και από αυτή την πλευρά, αμβλύνεται η στερεοτυπική αντίληψη της πραγματικότητας. Και από τις δύο πλευρές.
* Πριν από μερικά χρόνια είχατε ένα σοβαρό ατύχημα. Αυτό σας έκανε να αντιμετωπίσετε διαφορετικά τη βία και το ενδεχόμενο του θανάτου;
Τη μηχανή μου, με την οποία συνέβη το ατύχημα, εξακολουθώ να την οδηγώ! Τα νιάτα δεν έχουν αίσθηση του κινδύνου, και είναι ευτύχημα, γιατί μόνο έτσι μπορεί να αλλάξουν κάποια πράγματα. Πάντως, η εμπειρία μου αυτή με έκανε να την αντιμετωπίζω διαφορετικά, όχι τόσο για το ενδεχόμενο του θανάτου, αλλά γιατί ενέχει πόνο, πολύ πόνο και αυτό είναι άδικο για οποιονδήποτε.
