Μια έκθεση "έτσι, χωρίς πρόγραμμα", που οφείλει δηλαδή την ύπαρξή της σε ένα τυχαίο γεγονός, εγκαινιάστηκε χθες στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς, το οποίο υποδέχεται και πάλι, έπειτα από 4 χρόνια, τον Δημοσθένη Κοκκινίδη και τα Λησμονημένα ρολά ζωγραφικής, 1952-1974.
Πρόκειται για έργα "ξεχασμένα κι απ' τον ίδιο τον ζωγράφο, που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας μιας άλλης έκθεσης", όπως είπε ο επιμελητής Κωνσταντίνος Φιολάκης. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται πίνακες από τις προδικτατορικές σειρές Συνοικίες και Βιετνάμ, καθώς και έργα της περιόδου της δικτατορίας, τα οποία "έμειναν ρολά γιατί δεν μπορούσα να τα εκθέσω", όπως είπε χθες, κατά την παρουσίαση της έκθεσης, ο καλλιτέχνης.
Τα έργα αυτά, που αποτυπώνουν την πραγματικότητα που βίωνε εκείνη την εποχή, τη φίμωση από τη λογοκρισία, τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, καλύπτουν τον κεντρικό χώρο της έκθεσης, μαζί με τεκμήρια από προσχέδια, εξώφυλλα βιβλίων που φιλοτέχνησε και εκδόθηκαν στο εξωτερικό (όπως το Γράμμα από τη φυλακή για τους Ευρωπαίους του Γ.-Α. Μαγκάκη στα γερμανικά). Μιλώντας για εκείνη την εποχή ο ζωγράφος είπε με πικρία: "Έχασα 7 χρόνια από τη ζωή μου... Μηδέν. Και μερικοί πίνακες". Κι όμως, κατά τη διάρκεια της χούντας ο Δ. Κοκκινίδης, όπως αφηγούνταν χθες, παρουσίασε στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη έργα από τις σειρές Μητρότητες (αναφορά στις συζύγους των εξόριστων και φυλακισμένων) και Ταυτότητες, που προκάλεσε την λογοκριτική παρέμβαση του "υπουργού Πολιτισμού" Δ. Τσάκωνα, που ζήτησε να μάθει γιατί ζωγραφίζει έτσι και δεν κάνει... νεκρές φύσεις!
"Εκ γενετής αριστερός", όπως αυτοχαρακτηρίστηκε, "άλλου είδους όμως, ενάντια σε κάθε ολοκληρωτική συμπεριφορά", ο Δ. Κοκκινίδης εμφανίστηκε χθες μάλλον απαισιόδοξος: "Τι νόημα έχει να κάνεις εκθέσεις; Ποιος ενδιαφέρεται; Ο πολιτισμός είναι στην άκρη, σήμερα κυριαρχεί η οικονομία..", ενώ δήλωσε πως δεν ζωγραφίζει πια: "Φτάνει. Ό,τι είχα να πω το είπα" συμπλήρωσε...
Σπύρος Κακουριώτης
