Ποια γυναίκα θα μπορούσε να ζήσει στο Χαλέπι, σήμερα; Εδώ και πέντε χρόνια, ο γυναικείος πληθυσμός, στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας, αντιμετωπίζει καθημερινά πολλαπλές προκλήσεις.
Πέντε ιστορίες γυναικών που παραμένουν στην εμπόλεμη ζώνη της Συρίας αφηγείται η δημοσιογράφος Ζαΐνα Ερχέιμ , στο σπονδυλωτό ντοκιμαντέρ Syria's Rebellious Women, που άρχισε να προβάλλεται ήδη στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ. Η κάμερα τις ακολουθεί για 18 μήνες στο Χαλέπι, στους βομβαρδισμένους δρόμους και τις συνοικίες της πόλης, καταγράφοντας τις καθημερινές μάχες που δίνουν ως ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό, δασκάλες και δημοσιογράφοι.
Ζέιν, Αχέιντ, Γουέντ, Μανάρ, Χαλία. Οι ιστορίες τους, κατάφατσα στον φακό, χωρίς σπικάζ και μουσική υπόκρουση.
Η Ζέιν, φοιτήτρια της Ιατρικής, εγκατέλειψε την ασφάλεια του πατρικού της σπιτιού για να πάει στον "κλοιό θανάτου", στις περιοχές όπου ο συριακός στρατός πολεμούσε εναντίον των φανατικών ισλαμιστών. Είχε πέσει το σκοτάδι, όταν η Ζέιν έφτασε στο νοσοκομείο. "Μόνο άντρες", ούρλιαξε ένας γενειοφόρος στρατιώτης. "Θα την αναγκάσεις να γεννήσει, εδώ, στη μέση του δρόμου;" του φώναξε η Ζέιν και εισέπραξε μια κλωτσιά. Κάποιες γυναίκες βγήκαν από το πλήθος και όρμησαν στην πόρτα. Ο άντρας πυροβόλησε με το καλάσνικοφ στον αέρα. Η Ζέιν βρέθηκε στη χειρουργική αίθουσα, φόρεσε τα λερωμένα γάντια και ρίχτηκε στη μάχη.
"Όταν οι άντρες πήγαν στην πρώτη γραμμή, πήγα κι εγώ. Εκείνοι κρατούσαν όπλα κι εγώ χτυπήθηκα από σφαίρες μέσα στο νοσοκομείο" λέει η Ζέιν, κοιτάζοντας την κάμερα. Είναι θυμωμένη. ["Όταν γύρισα σπίτι μου τσακώθηκα με τον πατέρα μου. Δεν είχα δικαίωμα να έχω άποψη για τίποτα, να βγαίνω από το σπίτι και να ντύνομαι όπως εγώ θέλω.] Δεν είναι μόνο οι άντρες που αγωνίζονται στη Συρία. Και οι γυναίκες ρισκάρουν τη ζωή τους. Αισθάνομαι ότι όλοι το έχουν ξεχάσει".
Η Αχέντ έχει αντιμετωπίσει επανειλημμένες απόπειρες δολοφονίας εξαιτίας της συμμετοχής σε διαδηλώσεις τόσο εναντίον της κυβέρνησης όσο και κατά των φανατικών ισλαμιστών. "Μου λείπει η ήσυχη ζωή μου, το καθάρισμα και το μαγείρεμα για την οικογένειά μου" λέει στην κάμερα και συνεχίζει να ιδρύει Κέντρα που παρέχουν επαγγελματική κατάρτιση σε γυναίκες της περιοχής.
Τα σημάδια κακοποίησης στο σώμα της Μανάρ είναι εμφανή. Παρά τους ξυλοδαρμούς από τους στρατιώτες του Άσσντ, αλλά και από τους ισλαμιστές, εξακολουθεί να προσφέρει τις υπηρεσίες της, ως μαία, στο νοσοκομείο Dar Shifaa, στο Χαλέπι.
Η Γουέντ είναι μία από τις λίγες γυναίκες δημοσιογράφους που βρίσκονται στην εμπόλεμη ζώνη. Έχει γίνει στόχος των ισλαμιστών αλλά και των ακραίων κυβερνητικών.
Η γνωστή φεμινίστρια Χαλία μιλάει στην κάμερα από το νοσοκομείο που βρίσκεται τραυματισμένη.
Παρ' όλα αυτά η σκηνοθέτιδα Ζαΐνα Ερχέιμ είναι αποφασισμένη να επιστρέψει στο Χαλέπι μόλις ολοκληρώσει τον κύκλο των προβολών σε Ηνωμένο Βασίλειο και Αμερική. "Σε δέκα χρόνια, θέλω μια νέα γυναίκα, που θα ψάχνει στο Διαδίκτυο να βρει στοιχεία για το τι πραγματικά συνέβη στη Συρία, βλέποντας την ταινία, να ανακαλύψει τον ρόλο που έπαιξαν οι γυναίκες ακτιβίστριες στον πόλεμο" λέει και προσθέτει: "Θέλω ο κόσμος να μάθει την ιστορία των γυναικών της Συρίας που επέλεξαν να μην φύγουν αλλά να μείνουν και να βοηθήσουν μια πόλη να επιβιώσει στην πιο σκοτεινή στιγμή της".
Κωστούλα Τωμαδάκη
