Ο ίδιος δεν ήθελε να τον κλάψουν. Είναι όμως δύσκολο να μην κλάψεις για τον Μηνά. Έτσι, η "τελετή αποχαιρετισμού", όπως τη χαρακτήρισε ο σύντροφός του, είχε και κλάμα, είχε και γέλιο, είχε και θυμωμένα σχόλια... Πάνω απ' όλα όμως είχε την αγάπη όλων των φίλων και συναδέλφων του, που βρέθηκαν, το μεσημέρι της Τετάρτης, στον πολύ στενό χώρο που προορίζεται για τις πολιτικές κηδείες στο Α' Νεκροταφείο, για να του δώσουν το τελευταίο χειροκρότημά τους...
Φίλοι από τρεις γενιές, τρεις κύκλους ζωής, αποχαιρέτισαν τον Μηνά Χατζησάββα. Το παράπονό του εξέφρασε ο Γιάννης Βογιατζής, που βρέθηκε μαζί του στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου: "Είχαμε συμφωνήσει να φύγω πρώτος" του είπε, με φωνή σπασμένη από τη συγκίνηση. Ο Σπύρος Μπιμπίλας, συνοδοιπόρος στο Ανοιχτό Θέατρο, μεταφέροντας τον χαιρετισμό του ΣΕΗ και όλων των φορέων αλληλοβοήθειας των ηθοποιών, θύμισε πως "ο Μηνάς βοηθούσε πάντα, όλους", ενώ ο Γιώργος Κοτανίδης, σύντροφος παλιός στην περιπέτεια του Ελεύθερου Θεάτρου, θύμισε τα λόγια του Απόστολου Παύλου, "αν και η κηδεία δεν είναι θρησκευτική": "Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω... ουδέν ειμί", θυμίζοντας πως σε έναν χώρο που έζησε ανταγωνισμούς και διασπάσεις, όπως το Ελεύθερο Θέατρο, όλοι εμπιστεύονταν τον Μηνά για να έχει στο όνομά του την "επιχείρηση". Γιατί η αγάπη, που έδινε κι έπαιρνε, ήταν αυτό που τον ξεχώριζε.
Ήταν όμως και μια τελετή που ανέδειξε ανάγλυφα μερικές από τις παθογένειες του ελληνικού κράτους: Αφηγούμενος όσα τράβηξε για να μπορέσει να πάρει τη σορό τού επί εικοσιπενταετία συντρόφου του, ο Κώστας Φαλελάκης απευθύνθηκε αγανακτισμένος στην πολιτεία, που εκπροσωπούσε ο υπουργός Πολιτισμού Αρ. Μπαλτάς: "Φτιάξτε επιτέλους αυτό το γαμημένο σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια!". Την ίδια αγανάκτηση που ένιωσε και για το γεγονός ότι τόσο χρόνια ούτε ένας δήμος δεν τόλμησε να φτιάξει ένα αποτεφρωτήριο για όσους το επιλέγουν...
Σ.Κ.
