«Ανήκει απόλυτα στην πρώτη σειρά της γενιάς του και έχει την ιδιαίτερη ικανότητα να διαπρέπει εξίσου ως σολίστ, ως διευθυντής ορχήστρας και χορωδίας, καθώς και ως παιδαγωγός» είχε δηλώσει για τον πιανίστα, μαέστρο και δάσκαλο Γιώργο Χατζηνίκο, που πέθανε στα 92 του χρόνια, ο συνθέτης Καρλ Όρφ, ο οποίος υπήρξε προσωπικός του φίλος.
Τον αποκάλεσαν φιλόσοφο της μουσικής και ο μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος υποστήριζε γι' αυτόν πως είχε «...μια καταπληκτική ικανότητα να συλλαμβάνει την ουσία του στιλ που εκείνη τη στιγμή ερμηνεύει, μια πανταχού παρούσα ατομικότητα...»
Υπήρξε άνθρωπος ευγενής και σεμνός. Αρχιμουσικός με σημαντική διεθνή πορεία, ο Χατζηνίκος ήταν εκείνος που αναγνώρισε και προέβαλε το έργο του Νίκου Σκαλκώτα γράφοντας και μια σημαντική μελέτη γι' αυτόν. Φίλος και συνοδοιπόρος υπήρξε και με τον Γιάννη Χρήστου, στηρίζοντας έμπρακτα το έργο του μετά τον θάνατό του. Για περισσότερα από τριάντα χρόνια, διοργάνωνε με πίστη και αγάπη σεμινάρια στο πατρικό του χωριό Χόρτο στη Μαγνησία, προετοιμάζοντας νέους μουσικούς.
Ο Γιώργος Χατζηνίκος, αφού πήρε με διάκριση δίπλωμα Διεύθυνσης Ορχήστρας και Πιάνου στο Mozarteum του Ζάλτσμπουργκ, δέχτηκε τη θέση chef-correpetitor στην Όπερα του Μονάχου. Ως σολίστας του πιάνου βρέθηκε στις περισσότερες χώρες του κόσμου και σε ορχήστρες όπως η Φιλαρμονική του Βερολίνου, η RTF Παρισίων, η BBC Λονδίνου, η Suisse Romande Γενεύης κ.ά. Το 1961 δέχτηκε την πρόσκληση να διδάξει στο Royal Manchester College of Music της Αγγλίας, όπου του ανατέθηκε η ίδρυση τάξης διεύθυνσης ορχήστρας. Διηύθυνε τη Hoylake, τη South Manchester και την Bury Orchestra. Παράλληλα, δημιούργησε το New Manchester Ensemble, διάφορα μικρά σύνολα και ιδιαίτερα τρεις χορωδίες και τμήματα μουσικής ενημέρωσης στο University of Manchester Institute of Science and Technology.
