Πώς σκεφτόμαστε τα γηρατειά; Πώς αντιμετωπίζει το γήρας μια κοινωνία που έχει αναγάγει τη νεότητα σε υπέρτατη αξία; Αλλά και πώς οι ίδιοι οι ηλικιωμένοι σκέφτονται γι' αυτά;
Ερωτήματα που γεννήθηκαν στη (νεαρή) σκηνοθέτιδα Γεωργία Μαυραγάνη όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με το θέμα του γήρατος και της φθοράς εξαιτίας της αρρώστιας ενός φιλικού της προσώπου, αλλά πυροδοτήθηκαν από το β' στάσιμο του Οιδίποδα επί Κολωνώ ("Όποιος ορέγεται να ζήσει / κι άλλο, κι άλλο, και δεν του φτάνει / η μετρημένη του ζωή, / αυτόν εγώ, μα την αλήθεια, / τον έχω για πολύ μωρό. / Γιατί οι πολλές ημέρες που μακραίνουν / φέρνουν τις λύπες πιο κοντά"). Από αυτά γεννήθηκε η παράσταση που παρουσιάζεται από σήμερα στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού με τίτλο: Το γήρας: Ένα χορικό.
"Αισθάνθηκα πως έπρεπε να χρησιμοποιήσω αυτό το κείμενο κι έτσι ξεκίνησα την έρευνά μου" λέει η Γ. Μαυραγάνη, που είχε εντυπωσιάσει πέρσι με την ερευνητική παράσταση Από πρώτο χέρι, βασισμένη στην καπνεργασία και τους καπνεργάτες. "Μαζί με την ομάδα Happy End, πήραμε συνεντεύξεις από ηλικιωμένους και καταλήξαμε σε ένα πρώτο κείμενο. Οι νέοι της ομάδας συνομιλούν με έξι μεγαλύτερους σε ηλικία ηθοποιούς, οι οποίοι εμπλέκονται με ιδιαίτερο τρόπο στην παράσταση, καθώς αποτελούν ταυτόχρονα και 'ντοκουμέντο', και ηθοποιούς. Καταθέτουν τις αναμνήσεις και τις μαρτυρίες τους και βρίσκουμε όλοι μαζί τον τρόπο να αφηγηθούμε αυτό το χορικό του Σοφοκλή". Για όσους το θέμα δημιουργεί αναστολές, η Γ. Μαυραγάνη σπεύδει να προσθέσει: "Στην ουσία η παράσταση έχει πολύ χιούμορ. Είναι τόσο σκληρό αυτό που βιώνουν οι ηλικιωμένοι, που... δεν μασάνε! Εμείς φοβόμαστε πολύ περισσότερο..."
Σπύρος Κακουριώτης
