Παράλληλα με τις μαθηματικές σπουδές της η Monika (Χριστοδούλου) άρχισε να ασχολείται με την μουσική το ‘99 παίζοντας κιθάρα και σαξόφωνο στους Serpentine, την μπάντα του αδελφού της Θανάση, γνωστότερου ως προς τις - επίσης πλέον προσωπικές - μουσικές του δραστηριότητες σαν Lumiere Brother. Οι Serpentine διαλύθηκαν άτυπα μα και οριστικά το ‘07 ενώ όμως είχε ήδη αρχίσει να γράφει δικά της τραγούδια. Το demo ενός από αυτά που ανέβασε στο – ισχυρότερο τότε από το Facebook – μουσικό social network myspace ήταν αρκετό για να οδηγήσει στην «ανακάλυψη» της.
Το αποτέλεσμα ήταν το ντεμπούτο album της του '08 «Avatar» που χαιρετίστηκε αμέσως ως ένα από τα καλύτερα του με ευρεία έννοια ελληνικού rock και ή ίδια σαν ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα που έχουν εμφανιστεί εδώ και πολλά χρόνια στη χώρα μας. Επί της ουσίας βέβαια το περιεχόμενο του δίσκου ήταν ευαίσθητες, τρυφερές και ερωτικές στην πλειοψηφία τους μπαλάντες των οποίων όμως η ενορχήστρωση και το ύφος της οργανικής εκτέλεσης και της ερμηνείας δεν θύμιζε σε απολύτως τίποτα Ελλάδα, κάτι που θα ίσχυε ακόμα και αν οι στίχοι δεν ήταν στα αγγλικά αλλά στα ελληνικά. Ιδιαίτερα επικοινωνιακή επάνω στην σκηνή με έναν δικό της, «καθημερινό» και φιλικό τρόπο που όμως διατηρεί και την απαραίτητη κατά τη γνώμη μας απόσταση από το κοινό και, εκτός από συνθέτιδα, στιχουργός και φυσικά ερμηνεύτρια των τραγουδιών της, μια αληθινή μουσικός που επιπλέον είναι προικισμένη με εκτελεστική ικανότητα σε αρκετά όργανα (παίζει κιθάρα, πιάνο, σαξόφωνο, ακορντεόν αλλά ακόμα και κρουστά) δεν δυσκολεύτηκε να κερδίσει ένα ολοένα και μεγαλύτερο ποσοστό κόσμου και έτσι το «Avatar» είχε και απροσδόκητα μεγάλη – για την Ελλάδα και το ιδίωμα της – εμπορική επιτυχία.
Δύο χρόνια αργότερα όμως το ηχογραφημένο τόσο στην Αθήνα όσο και στο Βερολίνο «Exit» έδειξε μια άλλη και αρκετά πιο «σκοτεινή» πλευρά της. Οσο όμως και αν η «υποψιασμένη» μεν αλλά και πιο...παιγνιώδης ποπ του EP του '13 «Primal» φανέρωσε μιαν ακόμα αλλαγή κατεύθυνσης δεν μας είχε διόλου προετοιμάσει για τη συνέχεια...Την συναυλία της δηλαδή πέρυσι τον Ιούλιο στο Ηρώδειο που η απήχηση της συζητήθηκε όσο και το ότι ο συγκεκριμένος χώρος δόθηκε σε κάποια με την ηλικία της και τον ως τώρα όγκο του έργου της. Και το γεγονός αυτό συνέβη πριν ακόμα από την κυκλοφορία στα τέλη της χρονιάς του τρίτου της album «Secret In The Dark» το οποίο πολύ απλά αποτελεί την μεγαλύτερη έκπληξη που μας είχε επιφυλάξει ως τώρα. Ηχογραφημένο εξολοκλήρου στη Νέα Υόρκη με παραγωγό τον Homer Steinweiss και με Αμερικανούς μουσικούς που έχουν συνεργαστεί με σημαντικά σημερινά ονόματα όπως οι Black Keys το album αυτό ανατρέχει στο rock αλλά σε μεγάλο βαθμό και στo funk και την soul της δεκαετίας του '70 για μια σειρά τραγουδιών τα οποία παρουσιάζουν την Monika πιο αισιόδοξη και κεφάτη για την ζωή από ποτέ αλλά με κάθε άλλο παρά αφελή τρόπο! Ενα σύνολο λοιπόν και μάλιστα σε ένα διάστημα ούτε μιας σωστής επταετίας που – οπουδήποτε αλλά ακόμα περισσότερο στην Ελλάδα - όχι μόνο δεν είναι λίγο αλλά ίσως και υπερβολικά πολύ για κάποια η οποία τον Μάιο θα συμπληρώσει τα τριάντα μόλις χρόνια της...Και υπάρχουν δύο πολύ καλές ευκαιρίες για να το διαπιστώσει όποιος το αμφισβητεί με τις προσεχείς εμφανίσεις της στο «Fuzz Live Music Club» την Παρασκευή 27 και το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Από την προσωπική σας εμπειρία τελικά ισχύει το λεγόμενο «σύνδρομο του δύσκολου τρίτου album» ή όχι;
Στον πρώτο δίσκο νιώθεις κάτι πρωτόγνωρο, στον δεύτερο ψάχνεις λίγο περισσότερο και στον τρίτο έρχεσαι αντιμέτωπος με τις δυνατότητες σου. Κάθε μία περιπέτεια - δίσκος έχει την γοητεία της. Αλλιώς θα επαναλαμβανόμαστε...και θα βαριόμαστε!
Το «Secret In The Dark» απέχει πολύ περισσότερο από το «Exit», ήταν ένα πολύ μεγαλύτερο βήμα σε σχέση με το πόσο ήταν εκείνο από το «Avatar» ή όχι;
Απλώς έδωσα στον εαυτό μου λίγο περισσότερο χρόνο για να εξερευνήσω, να ταξιδέψω και να δουλέψω επάνω σε μουσικές θεατρικών έργων που τόσο αγαπώ. Όταν οι εξελίξεις κυλούν πολύ γρήγορα καλό είναι να παίρνουμε μια ανάσα γιατί διαφορετικά η άμεση επιτυχία μπορεί να οδηγήσει σε λάθος μονοπάτια. Και τότε δεν υπάρχει επιστροφή στην πρόκληση πάρα μόνον η μέθη της επιβεβαίωσης....
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το «Exit» είναι το «ευρωπαϊκό» album σας και το «Secret…» το «αμερικανικό» ή αυτό θα ήταν υπερβολικά σχηματικό;
Γεωγραφικά ασφαλώς και θα μπορούσε να το πει κανείς! Το «Exit» ήταν μια πολύ όμορφη αθηναϊκή και βερολινέζικη εμπειρία, πάντα με τη σύμπραξη όλων των ταλαντούχων συνεργατών μου από την Ελλάδα. Το «Secret...» προέκυψε μέσα από μια συγκυρία μουσικών συμπτώσεων και γνωριμιών μετά από ένα ταξίδι μου στην Αμερική. Ο κάθε τόπος άφησε το δικό του στίγμα μέσω της καθημερινότητας του. Είναι απίστευτο το πως οι άνθρωποι, τα τοπία, οι δρόμοι, ο καιρός, οι εικόνες και οι ήχοι επηρεάζουν υποσυνείδητα την ολοκλήρωση μιας δημιουργίας οπουδήποτε και αν έγινε η αρχική σύλληψη της!
Πού βρισκόταν αλήθεια τόσο καιρό αυτό το «υπόγειο» ίσως αλλά και τόσο έντονο ρυθμικό vibe που χαρακτηρίζει ολόκληρο σχεδόν τον νέο δίσκο; Το φανταζόσαστε ή έστω το υποψιαζόσαστε και ή ίδια ότι υπήρχε όταν γράφατε τις μπαλάντες του ντεμπούτου σας;
Εκεί βρισκόταν πάντα! Απλώς περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να ξεπηδήσει στην επιφάνεια...Τέτοιου τραγούδια είχα ξεκινήσει να γράφω ήδη από το 2009, δηλαδή πριν το «Exit», απλώς δεν είχα αρκετά ώστε να αποτελέσουν ολόκληρο δίσκο. Αλλά ναι, το ήθελα πολύ...Όταν γνώρισα λοιπόν τον Homer το 2012 είχα έτοιμα δέκα κομμάτια. Μου είπε πως όταν θα έχω είκοσι καλά demos και τους ανάλογους στίχους θα ξεκινήσουμε ένα album στο στιλ της δεκαετίας του ‘70. Ετσι αρχίσαμε το ‘13 στο Άστρος Κυνουρίας για μια εβδομάδα και κατόπιν για τρεις μήνες στη Νέα Υόρκη και στο Ντάλας...
Παρά τον τίτλο του το «Secret…» είναι ο πιο αισιόδοξος μέχρι τώρα δίσκος σας ή είναι μόνο δική μου εντύπωση;
Ναι, είναι αισιόδοξος...μα πάντα με μια μικρή δόση μελαγχολίας νομίζω. Αλλά σίγουρα ένας ωραίος funky ρυθμός ξυπνάει ένα λαμπερό συναίσθημα!
Αποφεύγετε ή έστω δεν επιθυμείτε να παίζετε ζωντανά συχνότερα ή απλά σπάνια πια βρίσκετε τις κατάλληλες συνθήκες για αυτό;
Προσπαθώ όλα αυτά τα χρόνια να παίζω ζωντανά μόνον όταν έχω κάτι καινούργιο να παρουσιάσω στο κοινό και κυρίως όταν μπορώ να το κάνω με αξιοπρεπείς τεχνολογικές και μουσικές συνθήκες. Να μπορεί κάποιος να ξέρει πως αν έρθει στο live θα φύγει χαμογελαστός, σα να γύρισε από ένα όμορφο ταξίδι...
Η συναυλία στο Ηρώδειο ήταν κάτι το οποίο επιδιώξατε ή μια πολύ καλή ευκαιρία που παρουσιάστηκε και δεν μπορούσε να χαθεί;
Ήταν μια επιθυμία αμφοτέρων των πλευρών, της δικής μας και του φεστιβάλ την οποία συζητούσαμε για περίπου δύο χρόνια. Ο καινούργιος δίσκος και η μπάντα από την Αμερική αποδείχθηκαν η ιδανική ευκαιρία για κάτι μοναδικό.
Αν σας γινόταν πρόταση από κάποιο αληθινά αξιόλογο όνομα που όντως εκτιμούσατε να εμφανιστείτε μαζί του/της για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα σε συγκεκριμένο χώρο υπήρχε περίπτωση να την δεχτείτε;
Φυσικά! Αν η μουσική εμπνέει και τους δυο μας εξίσου και επενδύσουμε σε κάτι ξεχωριστό για το κοινό γιατί όχι;
Κάποιος που σας έχει δει αρκετές φορές να περιμένει κάτι διαφορετικό από την εμφάνιση στο «Fuzz» ή όχι;
Στο «Fuzz» θα παίξω με την ελληνική μπάντα μου, για πρώτη φορά με ντράμερ τον Σεραφείμ Γιαννακόπουλο και κιθαρίστα τον Στέλιο Προβή των Planet Of Zeus...Ανυπομονώ!
Το υλικό αυτής της βραδιάς αλήθεια θα προέρχεται μόνον από το καινούργιο album ή θα περιλαμβάνει και παλαιότερο;
Εννοείται ότι θα περιλαμβάνει και παλαιότερα τραγούδια αλλά και αυτά με το νέο ύφος που τους δίνει το παίξιμο στα ντραμς του πολύ ταλαντούχου Σεραφείμ.
Και με την ευκαιρία, πώς βλέπετε σήμερα ειδικά τον πρώτο σας δίσκο; Πώς αισθάνεστε για αυτά τα τραγούδια, θα αλλάζατε κάτι σε αυτά αν μπορούσατε και γενικότερα εξακολουθείτε να τα αγαπάτε όσο και όταν τα γράφατε και τα παίζατε τότε ή είναι πλέον μόνον ένα τμήμα του παρελθόντος για Εσάς;
Πάντα θα αγαπώ τα τραγούδια μου! Είναι σαν αγαπημένες φωτογραφίες που κρύβουν αναμνήσεις, εποχές, φιλίες και έρωτες που πάντα θα με συγκινούν. Μαζί βέβαια με όλα αυτά προχωράμε στα επόμενα, πηγαίνουμε παρακάτω...
Και αφού κλείσαμε με το παρελθόν ας τελειώσουμε μιλώντας για το μέλλον. Τι ετοιμάζετε για το υπόλοιπο της χρονιάς;
Συναυλίες στην Ελλάδα την άνοιξη, μερικά ταξίδια σε Αμερική και Ευρώπη για κάποιες προτάσεις που έχω δεχθεί από εκεί και μουσική για το θεατρικό έργο «Αδερφοί Καραμάζωφ» της Νατάσας Τριανταφύλλη τον Απρίλιο στο θέατρο «Κάρολος Κουν». Κοινώς...απλά και άλλη, περισσότερη μουσική!
Είναι ίσως η προσήλωση σε αυτό το τελευταίο, απλούστατο αλλά όχι και αυτονόητο για όλους, ιδανικό που κάνει την Monika όχι μόνο να έχει διάρκεια αλλά και να ακολουθεί μια συνειδητά και σταθερά ανοδική δημιουργική πορεία...
