Η Γκρεκονία του Τροϊκού Μεσαίωνα, πριν γίνει βιβλίο, ήταν πεντάλεπτες ευφάνταστες αφηγήσεις "Στο Κόκκινο", από τον δικό μας Βαγγέλη Χερουβείμ. Η εποχή των Μνημονισμένων Μονοδρομοκρατών ηγεμόνων τελείωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς.
Ήταν, λοιπόν, η ώρα, οι μνήμες από τις χειρότερες ημέρες των... Τροϊκώλων να τυπωθούν σε βιβλίο και να παραδοθούν στους πολυάριθμους φίλους, ακροατές της "Κόκκινης Κλωστής". Ο "105,5 Στο Κόκκινο", σε συνεργασία με τις εκδόσεις Γαβριηλίδη, παρουσίασαν το βιβλίο του Χερουβείμ την προηγούμενη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου.
Η Ευγενία Λουπάκη, ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης και ο Άλκης Ρήγος αναφέρθηκαν στα είδη του χιούμορ που μεταχειρίζεται ο αφηγητής, στο λογοπαίγνιο, τα φανταστικά ονόματα. Πίσω από τα "στραμπουληγμένα" ονοματεπώνυμα και την πλάκα υπάρχει η σοβαρή αναμέτρηση με την πραγματική τραγωδία, αλλά και η καλή γνώση της Ιστορίας.
Όπως επεσήμανε ο Άλκης Ρήγος, ο Χερουβείμ έχει αριστερή ματιά και κάνει πουλαντζιανή ανάγνωση της κοινωνικής πραγματικότητας. Όπως στο σημείο του βιβλίου που αναφέρεται στην (Αριστερά) Συνοικία το Όνειρο:
Αυτός ήταν ο λαός των ποιητών και των εξεγερμένων. Αντί να σκύψουν τα κεφάλια πάνω στα χαρτιά τους και να γίνουν προτομές και ονόματα σε πλατείες, έσκυψαν στα όνειρα των ανθρώπων και στο βάθος των δρόμων, εκεί που κατοικούν οι παλιοί τους σύντροφοι που δεν πέθαναν. Σκοτωθήκαν, μα δεν πέθαναν. Αντί να γίνουν εν ζωή προτομές, γίναν ζωντανή ιστορία. Τους αναγνώριζαν από μακριά οι αδίστακτοι Ηγεμόνες και οι Τύραννοι. Τους μυρίζονταν και τα σκυλιά τους και λυσσάγαν. Τους νομοθετήσαν σαν ληστές, τους καταδώσαν σαν δολιοφθορείς, τους εκτελέσαν σαν προδότες αυτοί που είχαν παραδώσει τα κλειδιά και την πόλη ανοχύρωτη. Προδότες, ο Νίκος με το γαρίφαλο και ο άλλος ο Νίκος, ο δάσκαλος. Τους επικήρυξαν σαν συμμορίτες, τους καταδίκασαν σε θάνατο σαν κατασκόπους. Κατάσκοπος ο Μανώλης της Μάχης, που ήταν ένα από τα δύο παλικάρια που κατέβασαν το σύμβολο του κατακτητή απ' τον Βράχο. Τους έλεγαν μιάσματα. Ο υπόλοιπος κόσμος φοβόταν, συμμορφωνόταν, ανεχόταν το λουρί και τον βούρδουλα, μα το 'χε για βόλεμα. Του προσφέραν στην Ηγεμονία τη θέση του πελάτη, για να αφήσει εκείνην του πολίτη. Και την δεχόταν τη συναλλαγή. Του γυρίζαν ελάχιστα από τα δικά του κι εκείνος έπινε νερό στ' όνομά τους. Νόμιζε πως εξαργύρωνε την εθελοδουλεία του. Πως τον έτρεφε η θελημένη αναπηρία του. Πως τονε ζούσαν για πάντα η καρτερικότητα και η μοιρολατρία του. Πίστευε πως, αν έσωζε τον εαυτό του, θα σωζόταν. Αυτού του Μεσαίωνα η θρησκεία δεν ήθελε μεγάλες εκκλησιές - άναβε ο καθένας το κεράκι του στο δικό του εικονοστάσι. Να σωθεί αυτός και η φαμίλια του και η Αγία Σταθερότητα να 'χει καλά τον Πανάγαθο Άρχοντα του Πύργου. Τον χθεσινό και τον σημερινό, που είναι εγγόνι του προχθεσινού, και τον συριανό που είναι ανιψιός του σημερινού.
Εδώ, ο Χερουβείμ σοβαρολογεί, κατέληξε ο Άλκης Ρήγος.
Τη συζήτηση παρακολούθησε μεγάλο πλήθος φίλων και ακροατών της "Κόκκινης Κλωστής" και του ρ/σ Στο Κόκκινο. Και μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες τρεις εξαιρετικοί μουσικοί, οι Βαγγέλης Γέπτος, Φώτης Παλαμιώτης και Δημήτρης Σανδαλής, συντρόφεψαν τις συζητήσεις και τις αγκαλιές με τα τραγούδια τους. Και δύο εκπλήξεις της βραδιάς: η Φωτεινή Λαμπρίδη και η Μαρία Παντελάκη, που προστέθηκαν αυθόρμητα στην ερμηνεία τραγουδιών από την ελληνική παράδοση...
Πάρτης Ανιμάλης
Φωτό: Τ. Ψαλλιδάκη
